Tibetan
མིག་ཤེས་ནི་རྟེན་མིག་དབང་དང་། དམིགས་པ་གཟུགས་དང་། མངོན་པར་སྣང་བ་དང་། མི་སྒྲིབ་པ་ནམ་མཁའ་དང་། བསམ་པ་ཡིད་བྱེད་ལྔས་ལྷན་ཅིག་བྱས་ནས་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གཞན་ལའང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཇི་ཙམ་ཚོགས་དགོས་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་མ་ཚང་ན་མི་སྐྱེ་ལ། ཚང་ན་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རྒྱུན་གྱི་འཇུག་པ་འདི་ལ་བྱེད་པ་པོ་བདག་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་གང་ཡང་མེད་ལ། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་རང་འབྲས་འདི་དག་སྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མི་རྟོག །འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འདིས་སྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་མི་རྟོག་ཀྱང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་དུ་འབྱུང་སྟེ། གང་ཞེ་ན། ས་བོན་མ་འགགས་པར་ཡོད་བཞིན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ས་བོན་འགགས་ནས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མིན་པ་དང་། ས་བོན་འགགས་ཏེ་རྒྱུན་ཆད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ས་བོན་འགག་པ་དང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་བཞིན་དུ་བར་མ་ཆད་པར་འབྱུང་བས་ཆད་པ་མིན་པ་དང་། ས་མྱུག་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་དང་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཅིག་མིན་པས་སྔ་མ་ཕྱི་མར་འཕོས་པ་མིན་པ་དང་། ས་བོན་ཆུང་ངུས་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་འབྱིན་པས་རྒྱུ་ཆུང་ངུས་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པ་དང་། གྲོ་ཡི་ས་བོན་ལས་གྲོ་ཡི་མྱུ་གུ་དང་། དགེ་བ་ལས་བདེ་བ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འདྲ་བའི་རྒྱུད་དམ་མཐུན་པ་ལྔ་ཡི་ཚུལ་དུ་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན། ཁ་ཐོན་མར་མེ་མེ་ལོང་རྒྱ། །མེ་ཤེལ་ས་བོན་སྒྱུར་དང་སྒྲས། །ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡང་། །མི་འཕོ་བར་ཡང་མཁས་རྟོགས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཆོས་འདི་དག་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་ཙམ་ལས། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་མ་བྱུང་བས་མ་སྐྱེས་པ། དུས་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་བྱེད་པོས་མ་བྱས་པ། སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པ། གསོག་དང་གསོབ་དང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ནས། བདག་སྔོན་དང་ད་ལྟ་ཕྱི་མར་ཅི་ལྟར་གྱུར་བའི་མཐའ་ལ་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་ཏེ་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་ནི་མ་རིག་པ་མ་སྤ
Chinese
眼识是依靠眼根，对境是色，显现和无遮碍的虚空，以及想法作意这五者共同产生，同样，其他的识也应各自比照而知。像这样，所有内外诸法，都必须各自的因缘聚合，任何一个不齐全都不会产生，齐全了就必定产生，这就是缘起的自性。从无始以来，这种相续的运行中，没有任何作者，无论是“我”还是自在天等。诸因并不认为“这些是自己产生的果”，诸果也不认为“我由这个产生”，然而，因果的缘起以五种特殊的方式显现。哪五种呢？如果种子没有坏灭，就不会生出苗芽，而是种子坏灭后才生出苗芽，因此不是常恒；不是从种子坏灭、断绝后产生，而是种子坏灭和苗芽产生如同秤杆的高低一样，没有间断地出现，因此不是断灭；这两个，即种子和苗芽，从体性和作用的角度来说不是一体，因此不是从前一个转移到后一个；小小的种子能产生大的果实，因此小小的因能成就大的果； 从小麦的种子产生小麦的苗芽，从善产生乐，像这样，应知内外诸因果以因果相似的种姓或一致性的五种方式存在。譬如说：灯焰、酥油、镜子和墙壁，火石、种子、转变和声音，蕴的连接也是，不转移也应由智者了知。如是说，应如是知。如果这样理解，就会明白这些法仅仅是缘起的无欺假象，不是由“我”、他者、二者或无因而生，不是由时间和自在天等作者所造，没有生命、士夫、作者、我和法的自性，了知没有积聚、耗散和自性，从而远离对“我”过去、现在、未来如何变化的边执等动摇，具有以后不再生的忍耐，这样的人会被诸佛授记为无上菩提。像这样，十二缘起支就是无明未断
English
Eye consciousness arises in dependence on the eye faculty as its basis, form as its object, manifestation, unobstructed space, and the five mental factors of attention. Similarly, other consciousnesses should be understood by applying the same principle as appropriate. Thus, all phenomena, both external and internal, arise only when their respective causes and conditions are complete. If any condition is lacking, they do not arise. If all conditions are complete, they necessarily arise. This is the nature of dependent origination. From beginningless time, this continuous process has no creator, whether it be a self or a powerful deity. Causes do not think, "These are the fruits I create," nor do fruits think, "I am created by this." Nevertheless, the dependent relationship of cause and effect occurs with five special characteristics. What are they? A sprout does not arise while the seed remains intact; rather, the sprout arises after the seed has ceased. Therefore, it is not permanent. It does not arise from the cessation and discontinuity of the seed; rather, the cessation of the seed and the arising of the sprout occur without interruption, like the rise and fall of a balance scale. Therefore, it is not nihilistic. The seed and the sprout are not the same in terms of their essence and function; therefore, the former does not transfer to the latter. A small seed produces a large fruit; therefore, a small cause can accomplish a great effect. Just as a wheat sprout comes from a wheat seed, and happiness comes from virtue, one should understand that external and internal causes and effects exist in five ways: as lineages or concordances of similar causes and effects. For example: the flame of a lamp, butter, a mirror, and a wall; a flint, a seed, transformation, and sound; the connection of aggregates is also understood by the wise as not transferring. As it is said, so it should be understood. If one understands in this way, one will realize that these phenomena are merely the infallible appearance of dependent origination. They are not born from a self, other, both, or without a cause. They are not made by a creator such as time or a powerful deity. They lack the nature of life, person, creator, self, or phenomena. Knowing that there is no accumulation, dissipation, or inherent existence, one is free from the agitation of clinging to extremes, such as how the self has changed in the past, present, and future. Possessing the patience that prevents future rebirth, such a person will be prophesied by the Buddhas to attain unsurpassed enlightenment. Thus, the twelve links of dependent origination are ignorance not abandoned.
Tibetan
ངས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་སྟེ། སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ནི་ད་ལྟའི་འཕངས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་སྲེད་ལེན་གྱིས་ཡང་སྲིད་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་བསགས་པ་སྲིད་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་སླད་མའི་ཚེ་ལས་དང་མཐུན་པར་གནས་རིས་གང་ དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཅིང་། རྟེན་དེས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒ་ཤི་སོགས་མྱོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་རྟེན་དེ་ལ་ཡང་། གཟུགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་ཤེས་ནས་སྲིད་པའི་བར་འབྱུང་ཞིང་། གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ན་རྣམ་ཤེས་ནས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་སྲིད་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ལ། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་འབྱུང་སྟེ། སླར་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་འཕངས་ནས་སྐྱེ་བ་གཞན་ལེན་པས། དེ་ལྟར་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་དང་ཟོ་ཆུན་ཁྱུད་མོ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་སྲིད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཁོར་ཞིང་འཕྱན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་ཚུལ་སྤྱིར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་དཔྱད་ན་སྔོན་དང་། ད་ལྟ་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་གསུམ་ལ་རྫོགས་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་དང་། ཚེ་སྔོན་མའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་ལེན་གྱི་དབང་གི་ལས་འདུ་བྱེད་པ་དག་གིས་འཕངས་པའི་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བ་ལེན་ཞིང་དེ་ལ་རྣམ་ཤེས་ནས་སྲིད་པའི་བར་དང་རྒ་ཤི་ཡང་འབྱུང་བས་ཚེ་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པའང་ཡོད་དོ། །གང་ལྟར་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་ནས་རྒྱུ ན་ཆགས་པར་འབྱུང་བས་འདི་ལ་རྒྱུན་ཆགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་བཅུ་གཉིས་ཚང་ཚུལ། སྲོག་གཅོད་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། མི་ཤེས་པས་འཇུག་པ་མ་རིག་པ། དེ་བཞིན་དུ་ལས་དེ་འདུ་བྱེད་པ། དེ་དུས་ ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ། དེ་དུས་ཀྱི་མིང་གཟུགས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་མཚོན་བསྣུན་པ་སོགས་ཀྱི་རེག་པ། དེ་དུས་རང་གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་མྱོང་ཞིང་ཚོར་བ། དེ་ལ་དགའ་བས་འཇུག་ཅིང་སྲེད་པ། དེ་ལས་ཕྱི་མའི་ཆ་དང་དུ་ལེན་པ། ལས་བྱེད་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྲིད་པ། དེ་ལས་ད་ལྟ་དང་ཕྱི་མའི་ཆ་སྐྱེ་བ། དེ་འགྱུར་ཞིང་འགག་པ་རྒ་ཤིའི་ཡན་ལག་གི་ཚུལ་དུ་འདོད་དེ་སྐད་ཅིག་མའི་རྟེན་འབྲེལ་ལོ། །རྒྱུན་ཆགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་བསྡུ་ན། མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་ནི་འཕེན་པའི་ཡན་ལག །མིང་གཟུགས་ནས་ཚོར་བའི་བར་བཞི་འཕངས་འབྲས་ཀྱི་ཡན་ལག །སྲེད་ལེན་སྲིད་པ་གསུམ་མངོན་པར་འགྲུ
Chinese
在（两者）之间持续不断地进行着。过去世的因，即无明和行，导致了现在世的果，从识到烦恼爱取，积累了促成再次投生的业，直至有。由此，在来世，根据业力，在任何处境中受生，并因此体验轮回的痛苦，如衰老和死亡等等。对于已经变成那样的所依，对于有色众生来说，从识到有之间发生着；对于无色界受生来说，从识到由四蕴所概括的有之间发生着。无论生于何处，都会经历生老病死。然后，又从业和烦恼的推动下再次受生。因此，就像火轮和汲水吊桶一样，在三界有中反复地轮回和漂泊。像这样，在普遍了解了持续产生的过程之后，如果分析在多少世中完成，就像刚才所说的，在前世、今世和来世这三世中完成。或者，由于前世的蕴所概括的无明，以及由爱取所控制的行为，导致了来世的受生，并且在那一生中，从识到有，以及衰老和死亡也会发生，因此也有在两世中完成的情况。无论如何，由于一个依赖于另一个而持续不断地发生，所以这被称为持续的缘起。此外，在一项行为完成的瞬间，十二缘起是如何完整的呢？例如，以杀生为例，由于不了解而去做，这是无明。同样，那个行为就是行。那时产生了识。那时有名色，以及六处，接触等等。那时体验着自己和他人的苦乐，感受。因为喜欢而去做，这是爱。由此接受来世的部分，造业时的蕴是有。由此产生现在和未来的部分，那个变化和停止就是老死的支分，被认为是瞬间的缘起。如果总结持续缘起的十二个支分，那么无明、行和识这三个是能引支。从名色到受的四个是所引果的支分。爱、取、有三个是显现实现的。
English
It continuously occurs between (the two). The cause of the past life, namely ignorance and action, leads to the result of the present life, from consciousness to afflictive craving and grasping, accumulating the karma that brings about rebirth, up to existence. From this, in the next life, according to karma, one takes birth in any situation, and thereby experiences the suffering of samsara, such as old age and death, and so on. For that basis that has become like that, for sentient beings with form, it occurs from consciousness to existence; for birth in the formless realm, it occurs from consciousness to existence encompassed by the four aggregates. Wherever one is born, birth and death occur there. Then, again, from the impetus of karma and afflictions, one takes another birth. Thus, like a fire wheel and a water-drawing bucket, one repeatedly revolves and wanders in the three realms of existence. Having generally understood how it continuously occurs like this, if we analyze in how many lives it is completed, as just explained, it is completed in three lives: the past, present, and future. Or, due to the ignorance encompassed by the aggregates of the previous life, and the actions controlled by craving and grasping, one takes birth in the next life, and in that life, from consciousness to existence, and also old age and death occur, so there are also cases where it is completed in two lives. In any case, since one depends on the other and continuously occurs, this is called continuous dependent origination. Furthermore, how are the twelve complete in the instant of completing an action? For example, taking killing as an example, doing it out of not knowing is ignorance. Likewise, that action is action. At that time, consciousness arises. At that time, there are name and form, and the six sense sources, contact, and so on. At that time, one experiences the pleasure and pain of oneself and others, feeling. Doing it out of liking is craving. From this, accepting the part of the next life, the aggregates at the time of doing karma are existence. From this, the part of the present and future arises, that change and cessation is considered as the limb of old age and death, which is instantaneous dependent origination. If we summarize the twelve limbs of continuous dependent origination, then ignorance, action, and consciousness are the projecting limbs. The four from name and form to feeling are the limbs of the projected result. The three of craving, grasping, and existence are the manifesting accomplishment.