Tibetan
ན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ཐ་སྙད་ཀུན་བྲལ་ཉིད་དང་པོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཐལ་འགྱུར་སྐབས་འདིར་ལེགས་བཤད་སྔ་ན་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་ཞལ་གསལ་བས་གོ་སླ་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་དཔྱད་ར་མེད་པས་ན། ཞེས་པ། ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་བླངས་མི་བླངས་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རང་རྒྱུད་བས་ཀྱང་བཞེད་པས་ན། ཐལ་འགྱུར་བས་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ཁས་བླངས་མི་བླངས་ཀྱི་དཔྱད་ར་སུས་ཀྱང་གཏོང་དོན་མེད་ཅེས་པའོ། །སྔགས་སྐབས་གསང་སྙིང་ལུང་དྲངས་པར། རྣམ་སྨིན་ཡུམ་དུ་ཤེས་པས་སྤྱད། །ཅེས་པ། མཱུཾ་ཡིག་ཡིན་ཡང་སྤྱད་བྱ་ཡུལ་ཡུམ་དུ་ཤེས་པའང་སྦས་དོན་ཡིན་ཕྱིར་དོན་གྱིས་འབྲེལ་བས་ཡིག་སྐྱོན་མིན་པ་འདྲ་སྟེ་དཔེ་ཀུན་ན་དེ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །བསམ་པའི་ཤེས་རབ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལེའུ་ལྔ་པོ་གསལ་བས་གོ་སླ་བར་ཟད་དོ། །ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་སྐབས། དེ་ཡང་བུམ་འཛིན་དགག་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཞེས་སོགས་དོན། བདེན་འཛིན་གཞིག་པའི་ཕྱིར་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་བཀག་ཀྱང་། དོན་ལ་ དགག་པ་རྐྱང་པ་ཙམ་ཞིག་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ་སྣང་སྟོང་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བུམ་པའི་བདེན་འཛིན་ལོག་ནས་ཀྱང་སྣང་ཙམ་གྱི་བུམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་མིན་པ་སྣམ་བུ་སོགས་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས། ཆུ་ལེན་པའི་བུམ་པ་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ལྟར། དགག་བྱ་རྣམ་པར་ཆོད་ཚེ་བདེན་མེད་ཀྱི་རྟེན་འབྱུང་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་ངེས་དོན་དུ་བཞུགས་པ་མ་ཤེས་ནས་དགག་རྐྱང་ཙམ་ལ་གནས་ལུགས་སུ་རློམ་པ་ལ།རགས་པ་ཇེ་ཕྲར་བཏང་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ། རྡུལ་ཕྲན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་སྣང་ཚོད་དམ་ཐ་སྙད་འཇོག་ཚོད་དུ། རྡུལ་ཕྲ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་བས་རགས་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ་ཅིང་རགས་པའང་ཇེ་རགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་སྟེ་མཐར་མངོན་སུམ་སྣང་བ་འདིས་བསྒྲུབ་ན་ཅི་གནོད་དེ་མགོ་མཚུངས་སོ། །མི་མཚུངས་ཏེ་བདེན་མེད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་ནོ་སྙམ་ན། སྣང་བའང་སྟོབས་དང་ལྡན་ཏེ། མདོ་ལས་འཇིག་རྟེན་ན་གང་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ང་ཡང་འདོད་དོ། །ཞེས་སོགས་དང་། འཇུག་པ་ལས། ཁྱོད་དང་འཇིག་རྟེན་འདིར་ནི་རྩོད་ཀྱིས་དང་། །ཞེས་སོགས་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་བདེན་གྲུབ་མི་བཤིག་གམ་སྙམ་ན་མིན་ཏེ། རྣལ་དོན་ལ་བདེན་གྲུབ་དང་དགག་རྐྱང་འཛིན་པ
Chinese
无二无别的法界，从一开始就确定了超越一切名言的自性。关于中观应成派，这里有许多前所未有的精妙论述，而且非常清晰易懂。因为应成派在胜义谛中没有承认或不承认的辩论余地。所谓“承认与否，是指在名言中承认与否。但在胜义谛离戏论中，他们甚至比自续派更坚持。因此，应成派不需要用胜义谛的理智来辩论是否承认。在密宗方面，引用《秘密藏续》说：“以成熟之果为母而行。”这里，虽然是（藏文：མཱུཾ，梵文天城体：मूं，梵文罗马拟音：mūṃ，汉语字面意思：母）字，但将所行之境视为母也是密意，因此在意义上是相关的，似乎不是文字错误，因为所有的版本都是这样。关于阐述心之智慧的章节，前五个章节非常清晰易懂。关于第十八章，其中“考虑到对瓶执的破斥”等内容，是为了摧毁实执，通过理智进行分析和破斥。但实际上，并不仅仅是破斥，显空无二才是实相，而不是偏向任何一方。也就是说，即使瓶子的实执消失了，仍然可以将其视为显现的瓶子。例如，通过排除不是瓶子的东西，如布匹等，从而确定了取水的瓶子。当所破之物被明确区分时，无实的缘起力自然成立，因此如果不明白显空无别的伟大意义，而仅仅认为破斥就是实相，就像将粗大的东西变得越来越细，最终分析到微尘时也无法成立一样。即使认识到没有微尘，但在显现或名言的层面，为了证明微尘的存在，会用更粗大的东西来证明，而且越来越粗大，最终用显而易见的显现来证明，那又有什么妨碍呢？这就像最初一样。如果认为这并不相同，因为证明无实的理智具有力量，那么显现也同样具有力量。《经部》中说：“世间认为存在什么，我也认为存在什么。”等等。《入中论》中说：“你与世间在此争论吧。”等等。如果有人问：难道不破除实有成立吗？并非如此，对于真实意义而言，执着于实有成立和仅仅破斥
English
The Dharmadhatu of non-duality is established from the beginning as being beyond all terms and concepts. Regarding the Prasangika Madhyamaka, there are many unprecedented and exquisite explanations here, and they are very clear and easy to understand. Because Prasangikas have no room for debate about whether to accept or not accept in the ultimate truth. The so-called "acceptance or non-acceptance" refers to whether or not it is accepted in conventional truth. But in the ultimate truth, which is free from elaboration, they are even more insistent than the Svatantrikas. Therefore, Prasangikas do not need to use ultimate truth reasoning to debate whether to accept or not accept. In the context of mantra, quoting the Guhyagarbha Tantra, it says, "Practice by knowing the ripened fruit as the mother." Here, although it is the (Tibetan: མཱུཾ, Sanskrit Devanagari: मूं, Sanskrit Romanization: mūṃ, Chinese literal meaning: mother) syllable, understanding the object to be practiced as the mother is also a hidden meaning, so it seems that it is not a textual error because it is related in meaning, as it appears in all versions. Regarding the chapters explaining the wisdom of thought, the first five chapters are very clear and easy to understand. Regarding the eighteenth chapter, the meaning of "considering the refutation of the pot-grasping" and so on is to destroy the clinging to reality, analyzing and refuting with reason. But in reality, it is not just refutation, the inseparability of appearance and emptiness is the reality, not leaning to any side. That is, even if the clinging to the reality of the pot disappears, it can still be regarded as an appearing pot. For example, by excluding things that are not pots, such as cloths, etc., the pot for fetching water is determined. When the object to be refuted is clearly distinguished, the power of dependent origination of non-reality is naturally established, so if one does not understand the great meaning of the inseparability of appearance and emptiness, and only considers refutation as the reality, it is like making the coarse become finer and finer, and it cannot be established even when analyzing it into atoms. Even if one realizes that there are no atoms, but on the level of appearance or conventional designation, in order to prove the existence of atoms, one would use coarser things to prove it, and it would become coarser and coarser, and finally what harm would there be in proving it with obvious appearances? It's like the beginning. If one thinks that this is not the same, because the reasoning for proving non-reality has power, then appearance also has power. The Sutra says, "Whatever the world thinks exists, I also think exists." And so on. The Madhyamakavatara says, "You and the world, argue here." And so on. If someone asks: Doesn't it refute real existence? It is not so, for the true meaning, clinging to real existence and mere refutation
Tibetan
་གཉིས་ཀ་བློས་ཕར་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། ཆོས་ཉིད་གཤིས་ལ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་སྣང་སྟོང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་ན་སྣང་སྟོང་འདི་གཉིས་གཅིག་སྤངས་ནས་གཅིག་ལ་མཆོག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་གཞན་ཡང་དགོངས་པའི་དོན་ཟབ་པ་དུ་མ་ཡོད་པས་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་བར་བྱའོ། །བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྐབས་དབྱེ་བ་ལ་འདྲེས་དགོས་པ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་ འདྲེས་པ་མེད་པས་ཞེས་པའི་དོན། སོ་སོར་དབྱེ་བའམ་དབྱེར་མེད་པ་ཞེས་པའང་དང་པོ་འདྲེས་པ་སླད་ཀྱིས་དབྱེ་བའམ། དང་པོ་སོ་སོར་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལ་སླད་ཀྱིས་འདྲེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང་། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་མེད་དེ་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་དང་འོད་གསལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཡིན་པ་དང་། ཐ་དད་པ་འདྲེས་པ་མེད་དེ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཟད་པའི་དོན་ལ་དབྱེ་བ་ཡེ་ནས་མེད་པའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་རྫོབ་ཆུ་ཟླ་འདྲ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་ལ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པའི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དོ། །ཡང་འཁོར་འདས་གཉིས་སྣང་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡང་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མེད་པས་དབྱེར་མེད་ལ། དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀ་གཞི་མ་གྲུབ་པས་དབྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པའང་། ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་ཤིང་གཏི་མུག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་འདྲ་བ་ཙམ་དང་སྟོང་རྐྱང་ཕྱལ་ཆད་ལ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་རྫོགས་པར་བཟུང་བ་མི་འཐད་ཅེས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྡེ་སྤར་མ་ན་སྣང་དུས་དབྱེར་མེད་པ་སྣང་བཞིན་ཏུ་དབྱེར་མེད་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་དང་།འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་སྣང་ན་རང་བཞིན་མེད་པའང་དབྱེར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་བཀོད་འདུག་ཀྱང་བདག་གི་བླ་མའི་ཕྱག་ན་བཞུགས་པའི་དཔེ་རྙིང་དག་པ་དེ་ན་ནི། སྣང་དུས་དབྱེར་སྣང་བཞིན་ཏུ་དབྱེར་མེད་མི་འཐད་དོ་ཞེས་དང་། འཁོར་འདས་དབྱེར་སྣང་ན་རང་བཞིན་མེད་པའང་དབྱེར་ཡོད་ཁོ་ན་སྟེ་ཞེས་འདུག་པ་འདི་དག་པ་འདྲ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མེད་པར་དབྱེར་མེད་ཙམ་ལ་དབྱེར་མེད་ཅེས་དང་། དོན་དམ་གཉིས་ཀ་གཞི་མ་གྲུབ་པས་དབྱེ་ཡུལ་ཀྱང་མེད་པར་འཛིན་པ་དག་ལ་གནོད་པ་སྟོན་ པའི་ཆེད་དུ། སྣང་དུས་དབྱེར་མེད་ལ་སྣང་བཞིན་དབྱེར་མེད་མི་འཐད་ཅེས་བསྒྲུབ་དགོས་ནའང་། ནན་གྱིས་འབྲུ་བསྣན་ན་བཤད་རྒྱུས་མ་ཕོང
Chinese
二者都只是由分别念假立而已。法性本性中什么也没有成立，安住于显空平等性中，所以显空二者不应舍弃一个而执着另一个。这是所要表达的意思，此外还有许多甚深的密意，有智慧的人应该仔细分析。在讲真谛无别时，需要将差别混合，但并非混合成一个或多个，这是所要表达的意思。所谓分别或无别，也是首先混合之后再分别，或者首先是各自独立的二者，之后再混合，如果是基于这样的理解，那么，也不会混合成一个，因为染污是突发的，而光明是自性存在的。也不会混合成多个，因为体性不一致。因此，二法差别自性耗尽的意义，就是本来就没有差别的意义。如“世俗如水月，其自性空性，即是胜义谛”等意义，也是共同承认的真谛无别。此外，轮回涅槃二者仅仅是显现，其本体也是无自性的，所以是无别的。也有人认为，胜义谛中二者根本没有成立，所以没有分别的对象。这种观点被称为对无上乘的意义感到迷惑和愚痴。他们认为，仅仅是相似的无自性，以及空洞的断灭，就完整地包含了真谛无别的意义，这是不合理的。其理由是，在《声明论》中说：“显现时无别，显现却无别是不合理的。”以及“轮回涅槃显现无别，无自性也是有差别的。”虽然这样记载，但在我的上师手中的古老清净版本中记载的是：“显现时有分别，显现却无别是不合理的。”以及“轮回涅槃显现分别，无自性也是有差别的。”这些似乎才是正确的。对于那些认为世俗轮回涅槃显现为二，其本体是无自性的，仅仅是无别就是无别，以及胜义谛中二者根本没有成立，所以没有分别的对象的人，为了驳斥他们的观点，即使需要论证“显现时无别，显现却无别是不合理的”，如果强行添加文字，也不会损害解释的理由。
English
Both are merely imputed by conceptual thought. Nothing is established in the nature of reality, as it abides in the equality of appearance and emptiness. Therefore, one should not abandon one of these two, appearance and emptiness, and cling to the other as supreme. This is the meaning to be expressed. Furthermore, there are many profound meanings of intention, which the wise should carefully analyze. In the context of the inseparability of truth, it is necessary to mix the distinctions, but it is not mixed into one or many. This is the meaning to be expressed. The so-called separation or non-separation also means separating after mixing first, or mixing after first being two separate entities. Even if it is based on such an understanding, it will not be mixed into one, because defilements are sudden, while luminosity exists by nature. Nor will it be mixed into many, because the characteristics are inconsistent. Therefore, the meaning of the exhaustion of the nature of the distinction between the two dharmas is the meaning that there is no distinction from the beginning. The meaning of "Conventional truth is like a reflection of the moon in water, its nature is emptiness, which is the ultimate truth," etc., is also the commonly acknowledged inseparability of truth. Furthermore, the two, samsara and nirvana, are merely established as appearances, and their essence is without self-nature, so they are inseparable. Some also believe that in ultimate truth, neither of the two is established, so there is no object of distinction. This view is called being confused and ignorant about the meaning of the unsurpassable vehicle. They believe that merely similar non-self-nature and empty annihilation completely contain the meaning of the inseparability of truth, which is unreasonable. The reason for this is that the Sdepar says, "When appearing, there is no distinction, but it is unreasonable to be inseparable while appearing." And, "If samsara and nirvana appear inseparable, then the absence of self-nature is also only different." Although it is recorded in this way, in the old and pure version in the hands of my lama, it is recorded as, "When appearing, there is distinction, but it is unreasonable to be inseparable while appearing." And, "If samsara and nirvana appear distinct, then the absence of self-nature is also only different." These seem to be correct. For those who believe that the conventional samsara and nirvana appear as two, their essence is without self-nature, and merely being inseparable is inseparable, and that in ultimate truth, neither of the two is established, so there is no object of distinction, in order to refute their views, even if it is necessary to argue that "When appearing, there is no distinction, but it is unreasonable to be inseparable while appearing," forcibly adding words will not harm the reason for the explanation.