Tibetan
ད་སྦྱིན་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེས་ན། ཤེས་པ་གཉིས་པོ་དང་སྲུབ་ནོན་གཅིག་པོ་ལ་ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གསུམ་ཀ་ཆ་བཅས་སུ་ཐལ་ལ་མེད་ན་བསྐལ་པའང་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་དུ་མ་མཐུད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལས་རིང་རྒྱུ་མེད་པས་སོ། །འདིར་རང་རྒྱུད་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འཇུག་པས་འགལ་བ་མེད་ཀྱང་། བློ་ལ་འཆར་བདེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སྐྱེ་བའི་མཚམས་དེར། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཡང་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྔ་མ་ཙམ་མ་སྔ། ཕྱི་མ་ཙམ་མ་ཕྱི་བར་བར་དེར་སྐྱེ་བ་སྲིད་པས་ན། དེ་འདྲའི་སྐད་ཅིག་གསུམ་ལ་ ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་མེད་བརྟག་པས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །བར་དེར་སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་གཉིས་ཀྱི་ཡུན་ལ་གཅིག་མི་ཤོང་མི་སྲིད་ལ་དེ་ཡང་དབུས་སམ་བར་མཚམས་དེར་སྐྱེ་བ་ལ་འགོག་བྱེད་མེད་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་བདུན་བཤད་པའི་སྐབས་བརྗོད་པ་གསལ་བས་རྒྱས་བཤད་མི་དགོས། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་ཙམ་ཡིན་པར་སྤྱིར་གྲགས་ལ་འདིར་བྱེ་སྨྲ་སྤྱིའི་འདོད་པར་བཤད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་པའམ། ཉན་ཐོས་པའི་འདོད་ཚུལ་ཐུན་མིན་ཆེ་ལོང་བསྡུས་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བྱེ་སྨྲ་ལ་འདི་འདྲ་འདོད་མཁན་བྱུང་བ་ཙམ་བསྟན་པའི་ཆེད་སོགས་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་བར་སྣང་ལ། ཉན་ཐོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཚུལ་བཞིན་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་སྐབས་སོ་སོའི་ཤན་མ་འདྲེས་པར་ཕྱེད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་ནས། བདག་རྐྱེན་མེད་དེ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ན་ཆ་ཤས་རྐྱང་པ་བསྐྱེད་བྱར་འགྱུར་ཞིང་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེད་རྒྱུ་དང་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ། ཁྱད་པར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ན་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆ་ཤས་རྐྱང་བ་བསྐྱེད་དགོས་ན་དེ་མི་སྲིད་ལ། ངོ་བོ་བསྐྱེད་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བདག་རྐྱེན་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཞེས་བཞག་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །སྐྱེད་ཚུལ་མི་འཐད་དེ་ཤེས་པའི་སྐྱེ་འཇིག་གཉིས་ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཐལ་ཏེ། བུམ་པའི་རྣམ་པ་སྣང་མི་སྣང་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཤེས་པ་འདུས་བྱས་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། ཞེས་པ་འདི། ཤེས་པའི་སྐྱེ་འཇིག་གཉིས་རིམ་བཞིན་བུ
Chinese
如果布施智慧的智慧刹那没有产生，那么这两个智慧和一个抑制之间有长短吗？如果有，那么三者都将成为有分，如果没有，那么劫也会成为刹那，即使连接多个刹那，也不会比一个刹那更长。在此，即使以一个自续的角度来分析，也没有矛盾。为了容易理解，如果以不同的相续的角度来看，那么在士夫天授的分别念产生两个刹那的间隙中，供施的分别念产生一个刹那。而且，天授的分别念不是仅仅在前一个刹那之前，也不是仅仅在后一个刹那之后，而是在中间产生是有可能的。因此，通过考察这样的三个刹那是否有长短，就可以确定没有无分刹那。在中间产生是有可能的，两个刹那的时间里不可能容纳一个，而且在中间或间隙产生是没有阻碍的。在讲述分别说者的七种观点时，表达清晰，无需详述。普遍认为，承认不可言说的自性实有仅仅是说一切有部的主张，但在此处被说成是分别说者的普遍主张，这仅仅是名言的观点，或者是小乘的独特观点的总结，因此，在经部和分别说部中，仅仅是为了表明分别说部中有这样主张的人。如果如实宣说小乘的宗义，就必须区分人无我，不要混淆各个场合。从经部开始，如果无有自性因，仅仅产生差别，那么部分将成为单独的生起者，并且本体将没有生起因和差别。如果仅仅产生差别，那么必须产生没有本体的单独部分，这是不可能的。如果产生本体，那么因缘和自性因将没有差别，因此，设立本体和差别相互帮助的定义是没有意义的。生起的方式不合理，因为智慧的生灭二者将成为与智慧不同的实体，因为瓶子的显现与不显现是相违的法。如果承认，那么智慧将成为有为常法。这段话是说，智慧的生灭二者依次是
English
If the moment of wisdom of generosity does not arise, then is there length or shortness between the two wisdoms and one suppression? If there is, then all three will become part-possessing, and if not, then the kalpa will also become a moment, and even if multiple moments are connected, they will not be longer than one moment. Here, even if analyzed from the perspective of one's own continuum, there is no contradiction. In order to be easily understood, if viewed from the perspective of different continuums, then in the gap where the conceptualization of the person Devadatta arises for two moments, the conceptualization of offering arises for one moment. Moreover, the conceptualization of Devadatta is not only before the previous moment, nor only after the later moment, but it is possible to arise in between. Therefore, by examining whether such three moments have length or shortness, it can be determined that there is no indivisible moment. It is possible to arise in between, it is impossible for one to fit into the duration of two moments, and there is no obstacle to arising in the middle or gap. When explaining the seven views of the Vaibhashikas, the expression is clear, so there is no need to elaborate. It is generally accepted that admitting the inexpressible self-substance is only the assertion of the Sthavira school, but here it is said to be the general assertion of the Vaibhashikas, which is only a nominal view, or a summary of the unique views of the Shravakas, so among the Sutra Pitaka and the Vaibhashika, it is only to show that there are those who assert this kind of thing in the Vaibhashika. If the tenets of the Shravakas are truly proclaimed, then it is necessary to distinguish the selflessness of persons, and not to confuse the various occasions. From the Sutra Pitaka onwards, if there is no self-cause and only differences arise, then the part will become the sole producer, and the essence will have no cause of production and no difference. If only differences arise, then it is necessary to produce a separate part without essence, which is impossible. If the essence arises, then the cause and condition and the self-cause will have no difference, therefore, setting up the definition that essence and difference help each other is meaningless. The way of arising is unreasonable, because the arising and ceasing of wisdom will become different entities from wisdom, because the appearance and non-appearance of the pot are contradictory phenomena. If admitted, then wisdom will become a conditioned permanent phenomenon. This passage says that the arising and ceasing of wisdom are in order
Tibetan
མ་པར་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་བྱ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་འགལ་བས་ ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པ་འདུས་བྱས་ཡིན་ལ། སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་རྟག་པར་ཡང་ཐལ་ཕྱིར། འདུས་བྱས་རྟག་པར་ཐལ་བའི་འགལ་བ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ཙམ་དུ་གོ་བ་བསླང་ནའང་རུང་སྟེ་ཡིག་སྐྱོན་ཅུང་བྱུང་བ་འདྲ་སྟེ་དོན་གྱིས་དཔྱད་པར་གྱིས་ཤིག །ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་དགག་པའི་ཐད་ལྐོག་གི་བུམ་པ་མཐོང་མི་སྲིད་ཅེས་པ། དོན་དམ་པར་དཔྱད་ན་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་མཐོང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ལྐོག་གི་བུམ་པའང་བློ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མཐོང་མི་སྲིད་པས་ན་དེ་མཐོང་བར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། འདྲ་བ་བཀག་པའང་ལྐོག་གྱུར་མ་མཐོང་བ་དང་མཐོང་རྒྱུའི་རྣམ་པ་འདྲ་ཞེས་བཞག་ཏུ་མེད་པ་དང་། བུམ་པ་རྡུལ་དུ་མར་གནས་ལ་ཤེས་པ་རྡུལ་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རྡུལ་ཆ་ཅན་དུ་གྲུབ་མི་ཤེས་པས་རིལ་པོར་སྣང་བ་དེ་དང་ཕྱི་དོན་འགལ་ནས་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །མྱང་འདས་དངོས་མེད་དགག་སྐབས། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་དངོས་མེད་ཡིན་ན། ད་རུང་སེམས་ཅན་ཡོད་པས་དམ་བཅའ་འགྲོ་དོན་མ་རྫོགས་པ་དང་། ཐེག་དམན་ནི་སྒྲིབ་པ་གཏན་ནས་མ་ཟད་པས་ཤེས་པ་འགགས་ཏེ་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་ཞེས་སོ། །སེམས་ཙམ་སྐབས་གཏན་དུ་འཁོར་བར་གནས་པ་མི་སྲིད་མོད། འཁོར་བའི་རྫས་ལ་ཟད་པའི་ཐ་མ་ཡོད་ཅིང་། རིགས་ལ་ཐ་མ་མེད་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། ཤར་ཕྱོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐའ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ། གང་ཟག་སྒེར་གྱི་རྫས་ལ་བསམ་ན་མཐའ་ཡོད་དང་། སྤྱི་རིགས་ལ་བསམ་ན་མཐའ་མེད་དེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལ་རེ་རེའི་དབང་དུ་མཐའ་ཡོད་ཅིང་། སྤྱི་ལ་མཐའ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་བདེན་སྐབས་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་ པས་སོགས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་ནི། གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་མང་ཉུང་ལས་ཕྱེ་ཡང་སྐབས་འདིར་ཤེས་པ་ཆ་གཉིས་སུ་བདེན་པ་དང་། དུ་མར་བདེན་པ་དང་། གཅིག་པུར་བདེན་པར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །རང་རྒྱུད་འོག་མ་ནི་བདེན་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་མ་ནུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བདེན་པ་ཉིས་ཆར་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟར་འདོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་དང་། དོན་དམ་སྟོང་པ་དཔྱད་བཟོད་སོ་སོར་ཁས་ལེན་པ་གཉིས་ཡོད་ལ། རང་རྒྱུད་གོང་མས་ནི་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་བདེ
Chinese
原本是显现和不显现的自性。由于它们所产生的对境仅仅是识的自性，在这一点上是相违的，因此与识相异。如果是这样，识就是有为法，而且还会陷入没有生灭的常法。因此，有为法陷入常法的矛盾就成立了。即使仅仅理解到这里也可以，但似乎出现了一些文字错误，请通过意义进行分析。在驳斥隐蔽处所方面，说“不可能见到隐蔽的瓶子”。如果从究竟的角度分析，就像不可能直接看到处所一样，隐蔽的瓶子也因为与心识没有关联而不可能见到，因此没有能证明见到它的理由。并且，对相似性的驳斥是，不可能认为隐蔽的事物与未见的事物和将要见的事物的形态相似。并且，瓶子存在于微小的粒子中，而识不是由粒子构成的，因此如果形态是识，那么就无法知道是由粒子组成的，因此与显现为整体的那个外境相矛盾，所以没有相似之处。在驳斥涅槃非实有时，如果佛陀涅槃后是非实有，那么因为仍然有众生，所以誓愿利益众生的事业就没有完成。并且，小乘因为烦恼没有彻底断尽，所以识灭绝而变成非实有是不可能的。在唯识宗的章节中，虽然不可能永远停留在轮回中，但是轮回的物质有穷尽的尽头，而种类没有尽头，因此没有任何过失，就像东方世界的尽头一样。意思是，如果从个人物质的角度考虑，是有尽头的，而从总类的角度考虑，是没有尽头的。就像东方世界的界限，从一个个的角度来说是有尽头的，而总体上是没有尽头一样。在真实现象的章节中，鸡蛋一半等三种观点是，虽然能取相和所取相是从多和少来区分的，但在这里，要通过驳斥识在两个部分上是真实的，在多个部分上是真实的，以及仅仅在一个部分上是真实的这种方式来理解。下部的自续派是无法将二谛融为一体的，对于他们来说，有两种观点，一种是认为二谛都如幻象，另一种是承认世俗谛是不可分析的，而胜义谛是空性，可以分析。而上部的自续派是通过名言和非名言的方式，使二谛无别，并逐渐趋入。应成派则
English
Originally, it is the nature of appearance and non-appearance. Because what they produce is only the nature of consciousness, and they contradict each other on this point, they are different from consciousness. If this is the case, consciousness is conditioned, and it will also fall into the permanence of no birth and death. Therefore, the contradiction of conditioned phenomena falling into permanence is established. Even if you only understand this much, it's okay, but it seems that there are some textual errors, please analyze it through meaning. Regarding the refutation of hidden places, it is said that "it is impossible to see the hidden vase." If analyzed from an ultimate point of view, just as it is impossible to directly see a place, the hidden vase is also impossible to see because it is not related to consciousness, so there is no reason to prove that it can be seen. And, the refutation of similarity is that it is impossible to think that hidden things are similar to unseen things and the forms of things that will be seen. Also, the vase exists in tiny particles, but consciousness is not composed of particles, so if the form is consciousness, then it is impossible to know that it is composed of particles, so it contradicts the external object that appears as a whole, so there is no similarity. When refuting Nirvana as non-existent, if the Buddha is non-existent after Nirvana, then because there are still sentient beings, the vow to benefit sentient beings has not been fulfilled. Moreover, the Hinayana is impossible to have consciousness extinguished and become non-existent because afflictions have not been completely exhausted. In the chapter on Mind-Only, although it is impossible to stay in Samsara forever, the substance of Samsara has an end of exhaustion, but the type has no end, so there is no fault, just like the end of the eastern world. It means that if you consider it from the perspective of individual matter, there is an end, but if you consider it from the perspective of the general type, there is no end. Just like the boundary of the eastern world, from the perspective of each one, there is an end, but in general, there is no end. In the chapter on True Phenomena, the three views such as half an egg are that although the grasping aspect and the grasped aspect are distinguished from more and less, here, it should be understood by refuting the way that consciousness is true in two parts, true in multiple parts, and true in only one part. The lower Svātantrika is unable to integrate the two truths, for them, there are two views, one is that both truths are like illusions, and the other is that conventional truth is unanalyzable, and ultimate truth is emptiness, which can be analyzed. The upper Svātantrika, on the other hand, makes the two truths inseparable through the way of nominal and non-nominal, and gradually enters. The Prasangika then