Tibetan
ཚུལ་གཞུང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ལ། ཉན་ཐོས་པ་འདི་དག་རྟེན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ལ་གནས་ནས། ཤེས་བྱ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཞི་ལ། བདེན་བཞིའི་འཇུག་ལྡོག་མ་ནོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱས་ནས། གཤེ་ཡང་སླར་མི་གཤེ ཁྲོས་ཀྱང་སླར་མི་ཁྲོ། བརྡེགས་ཀྱང་སླར་མི་བརྡེག །མཚང་བྲུས་ཀྱང་སླར་མཚང་མི་འབྲུ་བ་སྟེ། དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ལ་གནས་པས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལེན་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་ཤེས་པ་དང་། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་མི་ ཉལ་བར་བརྩོན་པ་དང་། དུག་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་སོགས་དང་། བདེན་བཞི་དང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ཚུལ་བཞིན་སྒོམ་པའི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལམ་ལྔར་སྦྱངས་པས། འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་ལས་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ལམ་དང་ཐར་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་དགག་པར་བྱར་མེད་ཅིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལའང་ལམ་དང་ཐར་པ་དེ་དག་ཡར་ལྡན་དུ་ཚང་དགོས་པས་ཐུན་མོང་གི་ཆར་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་དགག་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། རང་དོན་ཉི་ཚེ་བའི་བློ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན་ནི་སྐབས་འདིར་དགག་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་འདོད་པ་དང་། སོ་སོའི་འདོད་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་ཐུན་མོང་གི་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཏེ།ལམ་དམན་པ་དགག་དགོས་པས་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་འདིར་དེ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། ཤེས་མཐོང་གིས་བལྟས་ནས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ལམ་དུ་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་བདུན་ནི། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི། རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་པ། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐར་ཐུག་པ།ཀུན་གཞི་མེད་པ། ཐེག་ཆེན་མེད་པ། ས་བཅུ་མེད་པ། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་བདེན་བཞི་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ཟག་བཅས་འབྲས་བུའི་ཕུང་པོའི་ཆ་སྟེ། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་བཅས་པའོ། །དེ་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་དང་གནས་སམ་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་པོ་ཅི་རིགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེའི་རྒྱུའི་ཆ་སྟེ་ལས་ དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སོ། །ལས་ནི་སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་དང
Chinese
应当在仪轨中了解。第二，关于自性之阐述：这些声闻者安住于清净的戒律基础上，对于所知蕴、界、处之基，以四谛之入、出无误之方式，通过听闻与思维断除增益，即使被辱骂也不回骂，即使被激怒也不回怒，即使被殴打也不还手，即使被揭短也不反揭，以具备四种沙门之法而入道。此外，安住于少欲知足，受持十二种头陀功德，知量而食，昼夜不眠精进修行，以不净观等作为对治三毒之方便，如理修习四谛与缘起之义，通过在五道上修习三十七道品，获得了解脱三界之果。因此，他们的道与解脱是正确的，不可否认。大乘也必须圆满具备这些道与解脱，因此，共同的部分并非是否认，然而，对于只顾自己利益的心态，以及执着于基、道、果之方的实有宗派之过失，在此处必须加以破斥。第三，若对宗派进行区分，则有两种：共同之主张与各自之主张。首先，声闻者之共同主张有七种，由于必须破斥低劣之道，因此在此大乘之场合中必须了解，因为经中说应以智慧之眼观照而度越。这七种主张是：境四谛是实有，作者是胜义谛，阿罗汉是究竟，无有阿赖耶识，无有大乘，无有十地，认为佛陀是自性。其中，境四谛是：苦、集、灭、道四谛。第一，苦谛是具有烦恼之果蕴的部分，即六道轮回之有情以及出生之处之外器世界。这些是痛苦的自性以及作为痛苦之住所或所依，因为与三种痛苦有相应的关系。集谛是该痛苦之因的部分，即业与烦恼二者。业是思与意思业，以
English
It should be understood in the ritual text. Second, regarding the explanation of self-nature: These Shravakas, abiding on the basis of pure precepts, regarding the basis of knowable aggregates, realms, and sources, through hearing and thinking, sever elaborations with the unerring manner of entering and exiting the Four Noble Truths. Even if scolded, they do not scold back; even if angered, they do not anger back; even if struck, they do not strike back; even if shortcomings are exposed, they do not expose shortcomings in return. They enter the path by possessing the four qualities of a Shramana. Furthermore, abiding in contentment with little desire, they take up the twelve qualities of ascetic practice, know the measure of food, strive without sleeping during the upper and lower parts of the night, and use impurity and other means as antidotes to the three poisons. By properly meditating on the meaning of the Four Noble Truths and dependent origination, and by practicing the thirty-seven factors of enlightenment on the five paths, they attain the fruit of liberation from the three realms. Therefore, their path and liberation are correct and cannot be denied. The Great Vehicle must also fully possess these paths and liberations, so the common parts are not denials. However, the faults of the sectarian views that cling to the reality of the basis, path, and fruit, and the mindset of only caring about one's own benefit, must be refuted here. Third, if the tenets are divided, there are two types: common assertions and individual assertions. First, the common assertions of the Shravakas are sevenfold. Since the inferior path must be refuted, it is necessary to understand this in the context of the Great Vehicle, because it is said in the sutras that one should cross over by viewing with the eye of wisdom. These seven assertions are: the four objects of truth are real, the agent is the ultimate truth, the Arhat is the final goal, there is no Alaya consciousness, there is no Great Vehicle, there are no ten Bhumis, and they believe that the Buddha is self-existent. Among these, the four objects of truth are: the Four Noble Truths of suffering, origin, cessation, and path. First, the truth of suffering is the part of the aggregates of results with defilements, that is, sentient beings born in the six realms of existence, along with the external world, the place of birth. These are the nature of suffering and the place or basis of suffering, because they are related to the three types of suffering accordingly. The truth of origin is the part of the cause of that suffering, that is, the two, karma and afflictions. Karma is mental action and intentional action,
Tibetan
་། བསམ་པ་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ་དེ་རེ་རེར་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཉོན་མོངས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་ཞི་བ་སྟེ་དེ་ལ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་སོ། །ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་ཞིང་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་དུ། ལམ་ལྔ་པོ་རང་རྒྱུད་ལ་རྟེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་ནི། གཟུགས་རགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོམ་གཞི་མཐར་ཐུག་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པའི་རྩོམ་གཞི་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་གཉིས་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ལ། དེ་ལས་རགས་པ་རྣམས་རྩོམ་མོ་ཞེས་འདོད། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་ནི། དགྲ་བཅོམ་པ་ལྷག་མེད་དུ་འདས་པ་དེ་འཁོར་བར་མི་ལྷུང་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་མི་རྒྱ་སྟེ་ཉན་ཐོས་སུ་རིགས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྣུམ་ཟད་པའི་མར་མེ་བཞིན་ངེས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་འོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་ནི། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་རེས་མོས་སུ་ཡོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་ཀུན་གཞི་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་བརྟན་པའི་སེམས་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ཅེས་སོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་ནི། འདུལ་ལུང་སྡེ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐེག་དམན་གྱི་བཀའ་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་གྱི། ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མིན་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་ཐོ་བརྩམ་ཕྱིར་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བྱས་པ་སྟེ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། ས་བཅུ་ མེད་པ་ནི། བདེན་པ་མཐོང་ནས་བསྐལ་པ་མང་པོར་འཁོར་བར་གནས་མི་སྲིད་དེ། སོ་སྐྱེའི་ས་ལ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་བསགས་ནུས་པའི་སྐྱེས་བུ་རབ་སངས་རྒྱས་པར་ནུས་པ་དེས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ཆད་སྟན་གཅིག་ལ་ནུབ་གཅིག་གི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅེས་འདོད། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་རབ་གྲངས་མེད་ཀྱི་བསྐལ་པར་འཁོར་བར་བསྲན་ནུས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་འདི་བསླབ་ཅིང་ཚོགས་བསྐལ་མང་དུ་བསགས་པས་འཚང་རྒྱ་ལ། གཞན་ཕལ་གྱིས་དེ་མི་ནུས་ཏེ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་ཞིང་དམུ་རྒོད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བར་མི་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་གང་ཟག་དམ་པ་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཡིན་གྱི། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྲག་ཟག་པ་དང་། རྒྱབ་བསྙུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་ལྷ
Chinese
思想是身语的业，而每一个又都有善、不善、无记三种。烦恼是贪欲等等。灭是痛苦及其原因完全寂灭，它有余依和无余依两种。道是了知痛苦后，为了断除其因集，现证灭，而以五道依于自相续。造作的究竟是：粗色诸法的究竟造作基础是无分微尘，以及知识的造作基础是时际的无分刹那，这二者是究竟存在的，认为从它们造作粗大之法。认为阿罗汉是究竟的是：阿罗汉入于无余涅槃后不会堕入轮回，因为三界受生的因已尽，也不会成佛，因为是声闻种姓决定，如油尽之灯般必定入灭。认为没有阿赖耶识是：六识是轮流生起的，除此之外没有阿赖耶识，因为没有见到。如果有一个作为一切基础的常住心，那它就会变成人我，所以不合理。认为没有大乘是：律藏四部等小乘经典是佛所说，而般若十万颂等不是佛所说，因为为了破坏佛法，是魔和外道所造，因为似乎与三藏和四法印等相违。认为没有十地是：见到真谛后不可能在轮回中安住多劫，因为能在凡夫地积累三大阿僧祇劫资粮的士夫，能证悟者，在决定胜解位之前，能于一座之上，一夜之间现证。认为佛是自续的是：有些贤善之人能在无数劫中忍受轮回，修习声闻道，积累众多资粮而成佛。其他大多数人不能，因为轮回中痛苦大，不能成办顽劣有情之事。因此，所谓佛是指贤善的自续补特伽罗，而不是化身，因为有流血、背痛等，所以是异熟果的一部分。
English
Thought is the karma of body and speech, and each of these has three aspects: virtuous, non-virtuous, and neutral. Afflictions are desire and so on. Cessation is the complete pacification of suffering and its causes, which has two aspects: with remainder and without remainder. The path is whatever of the five paths relies on one's own continuum in order to abandon the cause of suffering, the origin, and to realize cessation. The ultimate cause is: the ultimate basis for the creation of gross forms is indivisible particles, and the basis for the creation of consciousness is indivisible moments of time; these two are ultimately existent, and it is believed that grosser things are created from them. The view that Arhats are ultimate is: Arhats who have passed into nirvana without remainder do not fall back into samsara because the cause of being born in the three realms is exhausted, and they do not become Buddhas because they are of the Hearer lineage; like a lamp with exhausted oil, they necessarily pass into nirvana. The view that there is no Alaya is: the six consciousnesses arise in turn, but there is no Alaya other than that, because it is not seen. If there were a permanent mind that was the basis of everything, it would become the self of a person, so it is unreasonable. The view that there is no Mahayana is: the Vinaya Pitaka, the four divisions, and other Hinayana teachings are the words of the Buddha, but the Hundred Thousand Verses of the Perfection of Wisdom and others are not the words of the Buddha, because they were made by demons and heretics in order to undermine the teachings, because they appear to contradict the Three Baskets and the Four Seals, and so on. The view that there are no Ten Bhumis is: it is impossible to remain in samsara for many eons after seeing the truth, because a superior person who is able to accumulate the collections of three countless eons on the ground of an ordinary being, that one who is able to awaken, up to the stage of ascertainment, realizes it on a single seat in a single night. The view that the Buddha is self-existent is: some superior individuals are able to endure samsara for countless eons, learn the Hearer's path, and accumulate many collections of eons, and thus attain enlightenment. Others are not able to do so, because suffering is great in samsara and they are not able to accomplish the welfare of wild sentient beings. Therefore, a Buddha is a virtuous self-existent person, not an emanation body, because there is bleeding, back pain, and so on, so it is a part of the result of karma.