Tibetan
ཇུག་ཏུ་འདོད་དེ། དང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བློ་ཡི་ཡུལ་དང་།དོན་དམ་པ་བློ་བྲལ་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡུལ་གཉིས་ཀའང་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ངེས་ཚིག་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་འཁྲུལ་ངོར་མི་བསླུ་བ་དང་། དོན་དམ་གཉེར་བྱའི་དོན་ཡིན་པ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མི་བསླུ་བས་བདེན་པར་བཞག་གོ། མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་རྫོབ་བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དཔྱད་བཟོད་པ་མི་འཐད་དེ་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་དོན་ལ་སོ་སོར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་མཚན་མས་དབེན་པར་གནས་པའོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ལ། དེ་ལའང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་བསྟུན་ནས་བརྡ་བཏགས་ན། གནོད་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུགས་སོགས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། གནོད་པ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཞག་གོ། ལམ་དབུ་མ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཉམས་ལེན་དང་། དོན་དམ་ སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ཡང་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་ལེན་སྐབས་སུ་བཞག་ཐབས་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བྱས་ཏེ་སྐྱབས་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། བློ་ཙེན་གྱིས་ལྷོད་ལ། ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པ་ལྟར་གང་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ། གསལ་ལེ་སེང་ངེ་མ་ཡེངས་པར་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དང་ནང་སེམས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་ཞིང་སྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན་དམིགས་པ་ཀུན་ཉེ་བར་ཞི་བས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་ཞི་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ནང་དུ་རིག་པ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་བསྒོམ་པ་སྟེ། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བར་བྱ་ཞིང་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་བསོད་ནམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་ནི། ས་བཅུའི་རྒྱུན་མཐར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཞིང་ནུབ་ནས། ཡེ་ཤེས་དང་དབྱིངས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། དེ་ལས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ཕན་བདེ་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་སྐབས་འདིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་ཁས་ལེན་གཏན་མེད་པ་དང་། རྣམ་ཀུན་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་གཉིས་ག་མི་འཐད་པས། མཉམ་བཞག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཞལ་ལུགས་གནས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་པ་སྣང་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལས། དང་པོ་ལྟར་ན་ཁས་ལེན་མེད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཁས་ལེན་ཡོད་པའི་རྣམ་དབྱེ་རིགས་མཛོད་ལས་གསལ་བར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ནི་ཐེག་པ་ ཆེན་པོ་ལས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཉིད་བཤད་པ་ལ། ཐོག་མར་རྒྱུ་ཡི་ཆོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་མས་འཕགས་ཚུལ་མང་དུ་མཆིས་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། རྒྱུའི་ཐེག་པར་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ས་བོན་དུ་ཡོད་པ་རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ལས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ལས་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པས་འདོད་པས་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་པའི་སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཉིད་སྦྱང་གཞིར་བྱས་ནས། དེའི་སྟེང་ན་སྦྱང་བྱ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཚོགས་བརྒྱད་སྣང་ཡུལ་དང་བཅས་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དེ། སྦྱོང་བྱེད་དབང་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཐབས་ཟབ་མོ་རླུང་དང་འདྲ་བས་མྱུར་དུ་བསལ་ནས། སྦྱངས་འབྲས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་མངོན་དུ་གསལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུས་ཐུང་ངུས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དོན་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་པའི་གྲུབ་མཐར་སྨྲའོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་དོན་གཅིག་ནའང་། སྒྲུབ་ཚུལ་ཁྱད་ཡོད་དེ། མཚན་ཉིད་ལས་འཁོར་བའི་སྣང་བ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་རབ་འབྱམས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡིན་པ་དང་། རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའི་ཆ་ཡོད་ལ། དེའི་དབང་གིས་བླང་དོར་དུ་ལྟ་བ་ཡིན་ཞིང་། སྔགས་སུ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་མཉམ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པས་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་མེད་པར་སྤྱོད་ནུས་པས་ན་ལྟ་བ་མ་རྨོངས་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ཐེག་པར་བླང་དོར་དུ་དམིགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་འཁྱེར་མི་ནུས་ལ། སྔགས་སུ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་མང་བས་འབྲས་བུ་ སྒྲུབ་པ་ལ་ཆེས་ཟབ་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་ལམ་སྒྲུབ་པ་ལ་དཀའ་ཚེགས་མེད་པ་སྔགས་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་མཚན་ཉིད་ལ་མེད་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་ཟབ་མོ་དེ་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པས་ན་སྔགས་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་དངོས་ནི། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ན་གསལ་ཞིང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་རྩོལ་མེད་པར་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། མདོ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱ་རྒྱུད་ལའང་མ་རྨོངས་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡོད་ལ། རྒྱུད་སྡེ་དྲུག་ཀྱང་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མ་རྨོངས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མདོ་ལམ་ལ་རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འབྲས་བུ་གདོད་གྲུབ་པ་ལ། སྔགས་སུ་ད་ལྟ་ནས་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་ས་ལམ་དུ་བྱས་པས་དུས་ཐུང་ངུས་འབྲས་བུ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསང་སྔགས་དེ་ལའང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུད་རྣམ་པ་བཞི་དག་ཏུ་ཡོད་པ་སྟེ། མི་རིགས་བཞི་དང་དབང་པོའི་རིམ་པ། ཉོན་མོངས་ཆེ་ཆུང་སོགས་ལ་ལྟོས་ནས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་བཞིར་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་བྱ་བའི་རྒྱུད་དུ་ཕྱིའི་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་ཆེ་ཐང་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་ཅིང་། ལྷ་ཡེ་ཤེས་པ་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བ་པོ། བདག་དམ་ཚིག་པ་ཁོལ་པོ་ལྟ་བུ་དངོས་གྲུབ་ནོད་པ་པོར་ལྟ་བས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་ལས། དང་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྣང་སྟོང་བདེན་པ་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་ན་ཡང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱོན་ཀུན་ཟད་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྫོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དབྱིངས་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ལྷག་པའི་ལྷ་དེ་ཉིད་རང་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བ་པོ་ཡིན་པས་རྗེ་བོ་ལྟ་བུ་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་བདག་ནི་ཁོལ་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ་རང་དོན་མ་རྫོགས་ཤིང་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པས་ན་ལྷ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་དབང་གིས་ལྷ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མར་བཟུང་ནས་ཞུགས་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལས་རབ་འབྱམས་དང་། མཐར་ཐུག་ལྷ་དེའི་ངོ་བོར་འགྲུབ་ངེས་པའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་པ་ནི་ཀྲྀ་ཡ་ལྷ་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ་ལྟ་བུ་དེ་མདོར་ན་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།གསུང་ཡིག་འབྲུ་དང་། ཐུགས་ཕྱག་མཚན་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་འདུ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ནས། སྙིང་པོའི་སྔགས་སྲོག་འགོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླས་པས་ཐུགས་རྒྱུད་ཡང་ཡང་བསྐུལ་བས། ལྕགས་
Chinese
想要进入（正题），首先，世俗谛的意识之境和胜义谛的离念自证之境，两者都仅仅是本体自性不成立而已。定义是，世俗谛显现而无自性，在迷惑的显现中不欺骗，胜义谛是所求之义，作为道和果的法不欺骗，因此被认为是真实的。特征是：未超出世俗谛意识之境的法，不可忍受分析；胜义谛超出意识之境的法性，所缘趋于寂灭。分析可以忍受是不合理的，因为之前已经被遮止了。这两者实际上都没有各自成立，因为法和法性平等，处于远离戏论的本体，远离意识和相状。分类上，分为世俗谛和胜义谛两种。对于此，如果按照世间的说法来命名，那么显现为无损害的六根之境的色等是真实世俗谛，显现为有损害的根的毛发等是虚假世俗谛。中观之道在世俗谛中是六度波罗蜜多的修持，在胜义谛中是修习离戏光明智慧的结合。此外，在等持的修习时，安置的方法是：在舒适的坐垫上结跏趺坐，首先发出皈依和菩提心，然后放松意识，像用见解确定那样，什么也不想，什么也不分别的状态中，清晰明亮，不散乱，远离散乱，这样安置。由于远离了外境和内心能取所取，并且对于修习的意识也没有肯定和否定，因此所缘全部趋于寂灭，意识和心所的活动止息，在离戏之中，觉性是各自自证的智慧，修习光明的意义。在后得位中，像幻化一样，为了利益众生而回向，并且不执着地进入积累福德的行动中。中观的果是：在十地道的尽头，轮回的因，意识和心所的习气完全在法界中寂灭和消失，智慧和法界二者无别，成为法身，并且从此显现色身的形象，因此在轮回存在期间利益和安乐众生。在此，对于应成派来说，完全没有承认，以及具有完全承认两种情况
English
To enter (the main topic), first, both the object of the conventional mind and the object of the ultimate, mind-free, self-aware consciousness are merely that their essence and nature are unestablished. The definition is that the conventional is the appearance without inherent existence, which does not deceive in the face of delusion, and the ultimate is the meaning to be sought, which does not deceive as the Dharma of the path and the fruit, so it is regarded as true. The characteristics are: the Dharma that does not go beyond the object of the conventional mind cannot withstand analysis; the Dharma-nature that goes beyond the object of the ultimate mind, the object of focus is close to pacification. Analysis that can be tolerated is unreasonable because it has already been blocked. Neither of these two is actually established separately, because Dharma and Dharma-nature are equal, residing in an essence beyond elaboration, devoid of mind and characteristics. In terms of classification, it is divided into two truths: conventional truth and ultimate truth. Furthermore, if we name them according to worldly terms, then the forms and so on that appear in the realm of the six unimpaired senses are the correct conventional truth, and the hair and so on that appear to the impaired senses are the false conventional truth. The Madhyamaka path is the practice of the six perfections in the conventional truth, and in the ultimate truth, it is the meditation on the union of non-elaboration and clear light wisdom. Moreover, the method of placement during the practice of meditative equipoise is: sit in the lotus position on a comfortable cushion, first generate refuge and bodhicitta, then relax the mind, and in a state of not thinking about anything and not discriminating anything, as if determined by view, clear and bright, without distraction, and free from proliferation, place it in this way. Since it is free from the grasping of external objects and internal mind, and there is no affirmation or negation for the mind of meditation, therefore all objects of focus are close to pacification, the activity of consciousness and mental factors ceases, and in non-elaboration, awareness is the wisdom of self-awareness, meditating on the meaning of clear light. In the post-meditation state, like an illusion, dedicate it for the benefit of sentient beings, and engage in meritorious actions without attachment. The fruit of Madhyamaka is: at the end of the ten bhumis, the cause of samsara, the habitual tendencies of consciousness and mental factors, completely pacify and disappear in the Dharmadhatu, and wisdom and the Dharmadhatu are inseparable, becoming the Dharmakaya, and from this, the form bodies spontaneously manifest, thus benefiting and bringing happiness to sentient beings as long as samsara exists. In this case, for the Prasangikas, there is absolutely no acceptance, and there are two situations with complete acceptance.
Chinese
是合理的。因此，安住于远离戏论的等持的衡量方式，以及后得分别的显现方式。如前者，则无有承认；如后者，则有承认，此种差别应如《理藏论》中所述般了解。因此，大乘中已宣说了因的理性的乘，现在宣说果的金刚密咒乘。首先，从因的法上来说，有很多超胜的差别，但简而言之，在因的乘中，具有如来藏的自性，作为种子，从二种缘的聚合中不断增长，经过漫长的时间才能成就果位的佛陀，因此承认因果的先后关系。而金刚乘则是将自性光明的心髓，安住于功德圆满，如虚空般的自性作为所净化的对境。在其上，所净化的轮回自性，具有八识聚和显现对境，如云般的这些，通过净化的方便，即灌顶和生圆次第的甚深方便，如风一般迅速消除。从而，使净化的结果，即意义上的阿赖耶显现的佛陀，在短时间内成就，实际上是宣说因果无别的宗义。因此，即使在成就果位佛陀这一点上相同，但成就的方式却有差别。在理性乘中，轮回的显现本身就是自性清净的无量本尊坛城，并且对于自性无别的大平等之义存在迷惑之处，因此会执着于取舍。而在密咒中，由于知晓一切皆为清净、平等、真谛、无别，因此能够无有因果取舍地行持，因此见地没有迷惑。在理性乘中，由于执着于取舍，因此无法将一切都作为道用的助伴，而在密咒中，由于具有众多方便，因此对于成就果位最为甚深，并且因此，修持道时没有困难，这是密咒所具有而理性乘所不具有的。像这样甚深的道，仅仅是依靠根器敏锐的补特伽罗，因此密咒是特别超胜的。而因果无别的实义，在无上瑜伽中最为明显，并且大圆满是无勤任运而究竟的。但相对于显宗来说
English
is reasonable. Therefore, it is based on the measure of abiding in equanimity free from elaboration, and the appearance of subsequent discrimination. According to the former, there is no acceptance; according to the latter, there is acceptance, and this difference should be understood as explained in the Treatise on the Treasury of Reasoning. Therefore, having explained the vehicle of reason in the Great Vehicle, now we will explain the vehicle of the Vajra Secret Mantra of the result. First, from the perspective of the cause, there are many superior differences from the Dharma, but to summarize, in the vehicle of the cause, the essence of the Sugata-garbha is present as a seed, and it grows from the accumulation of two conditions, and after a long time, the result of Buddhahood is achieved, so it is accepted that the cause and effect are sequential. However, the Vajrayana considers the essence of the naturally luminous heart, which abides in the perfection of qualities, like the sky, as the object to be purified. On top of that, the nature of samsara to be purified, with the eight aggregates of consciousness and the objects of appearance, like clouds, is quickly removed by the purifying means, which are the profound means of empowerment and generation-completion stages, like the wind. Thus, the result of purification, the Buddha who manifests the basis of meaning, is achieved in a short time, and in essence, it speaks of the doctrine of the inseparability of cause and effect. Therefore, even though the purpose of achieving Buddhahood is the same, the methods of achievement are different. In the vehicle of characteristics, the appearance of samsara itself is the mandala of the infinite deities that are naturally pure, and there is confusion about the meaning of the great equality that is naturally inseparable, so there is attachment to acceptance and rejection. In mantra, since everything is known to be pure, equal, true, and inseparable, one can practice without acceptance or rejection of cause and effect, so the view is not confused. In the vehicle of characteristics, since one focuses on acceptance and rejection, one cannot take everything as an aid to the path, but in mantra, since there are many forms of means, it is most profound for achieving the result, and therefore, there is no difficulty in practicing the path, which mantra has but characteristics do not. Such a profound path is only for individuals with sharp faculties, so mantra is particularly superior. The actual meaning of the inseparability of cause and effect is most clear in Anuttarayoga, and the Great Perfection is effortlessly perfected. But in relation to the Sutra