Tibetan
འཆད་དོ། །གཉིས་པ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི། དབང་པོ་འབྲིང་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གིས། སྔོན་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་དུས་སུ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས། ཡང་དག་པའི་དོན་དམིགས་པར་བྱས་ནས།གང་ཟག་གི་བདག་དང་། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་གཞན་དུ་དམན་པར་བཞག་གོ། དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་སྟེ། ཕྱིའི་ས་བོན་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ནང་གི་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་ཚེ་སྔ་མར་ཡང་དག་པའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པ་ལས། ཚེ་འདི་འགྲུབ་པའི་ལས་བསགས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་སྲིད་པར་འཕེན་བྱེད་རྒྱུ་དང་འཕང་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འགྲུབ་བོ། །རྣམ་ཤེས་ལས་མིང་བཞི་དང་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་འགྲུབ་ཅིང་། སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་འདུས་པའི་རེག་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་ཚོར་བ་དང་། ཚོར་བ་ལས་ཡུལ་འདོར་ལེན་གྱི་སྲེད་པ་དང་། སྲེད་པ་ལས་ཡུལ་དང་དུ་ལེན་པའི་ལེན་པ་དང་། དེ་ལས་སྲིད་པ་འགྲུབ་པའི་ལས་བསགས་པ་ལ་སྲིད་པ་ཞེས་དང་། སྲིད་པ་ལས་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་བ་ལས་རྒ་ཤི་འབྱུང་ངོ་། །བཅུ་གཉིས་པོ་དག་ཀྱང་། མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་དང་ལེན་པ་གསུམ་ཉོན་མོངས། འདུ་བྱེད་སྲིད་པ་གཉིས་ལས། ལྷག་མ་བདུན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ལས་ལས་དང་། ལས་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཞི་ལས་སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་ལས་འབྱུང་བས་མ་རིག་པ་མ་ལྡོག་གི་བར་དུ་སྲིད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འཁོར་ལོ་བརྒྱུད་མར་འཇུག་གོ། ཚུལ་དེ་དག་རང་རྒྱལ་གྱིས་སྒོམ་ཚུལ་ནི། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རུས་པ་ལ་བལྟས་ཏེ་འདི་ཤི་བ་ལས་བྱུང་ཞིང་། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལས་བྱུང་བ་སོགས་མ་རིག་པའི་བར་དུ་ཤེས་ཤིང་མ་རིག་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤང་བར་རིག་ནས་ལམ་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་རྒ་ཤི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ ཡིན་པས། དེ་སྐྱེ་བ་ལས་བྱུང་བ་སོགས་འབྱུང་རིམ་ལ་བསམས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་། སྐྱེ་བ་འགགས་པས་རྒ་ཤི་འགག་པ་སོགས་འགགས་རིམ་ལ་བསམས་པས་འགོག་པའི་བདེ
Chinese
宣说。第二，独觉佛陀们是，根器中等的具有独觉种姓的补特伽罗，以先前串习的力量，在有生之年的最后时刻，以缘起的方式，对真实的意义进行观察，通过了知补特伽罗的我与所取无自性而证悟二种无我，获得独觉阿罗汉的果位，也被安立为不如大乘。也就是说，一切内外之法都以缘起的方式产生，例如，依靠外在的种子而产生苗芽等等，以及内在的从无明到老死之间产生。其中，前世存在着不了知真实意义的无明，由此积累了今生成办之业，即是行。由此产生能投生于有之因和所投之果的识。从识产生由名四蕴和色蕴所摄的凝酪等。由此产生眼等六处，从六处产生境、根、识三者聚合的触，由此产生受，从受产生取舍境的爱，从爱产生领受境的取，由此积累能成办有之业，称为有，从有产生于六道中受生，从生产生老死。这十二支中，无明、爱、取三者是烦恼，行、有二者是业，其余七者是痛苦之蕴。这样，从烦恼产生业，从业产生痛苦，从痛苦之基再次产生烦恼和业，因此在未断除无明之前，有支缘起的轮转会持续不断地进行。独觉对此的修习方式是，观察尸陀林的白骨，了知此是死亡所致，而死亡又源于生等等，直至无明，并且了知无明要通过证悟无我的智慧来断除，从而依靠自身来修持道。像这样，老死是痛苦的自性，因此，通过思维它由生而产生等等的产生次第，从而证悟苦谛，并且通过思维生灭则老死灭等等的寂灭次第，从而证悟灭谛。
English
Explanation. Secondly, the Pratyekabuddhas are those individuals with medium faculties who possess the lineage of Pratyekabuddhas. Through the power of prior habituation, at the final moment of their existence, they contemplate the true meaning through the mode of dependent origination. By understanding that the self of the person and the apprehended are without inherent existence, they realize the two aspects of selflessness and attain the fruit of Pratyekabuddha Arhat, which is also established as inferior to the Great Vehicle. That is, all phenomena, both internal and external, arise in the manner of dependent origination. For example, sprouts arise in dependence on external seeds, and internally, from ignorance to old age and death. Among these, in the previous life, there was ignorance that did not understand the true meaning. From this, karma was accumulated to accomplish this life, which is action. From this, consciousness, which is the cause that projects into existence and the result of being projected, is accomplished. From consciousness, the aggregates of name and form, such as the coagulated mass, are accomplished. From this, the six sense bases, such as the eye, are accomplished. From the six sense bases, contact arises from the convergence of object, faculty, and consciousness. From this, feeling arises. From feeling, craving for accepting and rejecting objects arises. From craving, grasping at objects arises. From this, the accumulation of karma that accomplishes existence is called existence. From existence, birth in the six realms arises. From birth, old age and death arise. Among these twelve, ignorance, craving, and grasping are the three afflictions. Action and existence are the two karmas. The remaining seven are the aggregates of suffering. Thus, from afflictions, karma arises. From karma, suffering arises. From the basis of suffering, afflictions and karma arise again. Therefore, until ignorance is reversed, the wheel of dependent origination of existence will continue to turn. The way Pratyekabuddhas meditate on these aspects is by looking at the bones in a charnel ground and understanding that this came from death, and that death came from birth, and so on, up to ignorance. And they understand that ignorance is abandoned by the wisdom that realizes selflessness, and thus they rely on their own continuum to practice the path. In this way, old age and death are the nature of suffering. Therefore, by contemplating the order of arising, such as that it arises from birth, they realize the truth of suffering. And by contemplating the order of cessation, such as that when birth ceases, old age and death cease, they realize the truth of cessation.
Tibetan
ན་པ་ལ་འཇུག །མ་རིག་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལས་འདུ་བྱེད་སོགས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་ལ་བསམས་ན་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རྟོགས། མ་རིག་པ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་འགག་པ་སོགས་འགགས་རིམ་ལ་བསམས་ན་ཀུན་འབྱུང་གི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པ་སོགས་ལམ་བདེན་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིན་པས། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པ་དང་། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་གྱི་འབྲས་བུ་སྟན་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་སུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མིན་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་རིགས་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའང་རང་བཞིན་མེད་དེ་ཕན་ཚུན་ཕྲད་ནས་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུང་བ་མེད་ན་དེ་འཛིན་ཡང་བདེན་པར་མེད་དེ་མགོ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་པུར་དབེན་པར་དགའ་བའང་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་དབེན་མི་དབེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་པུར་ཞི་བར་ཞེན་པའི་བློ་དམ་པའི་ཚུལ་མིན་པ་དང་། འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ལམ་དམན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ། རྒྱ་མཚོ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཚད་མེད་པའི་མིང་ཡིན་ལ།དེ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཚད་མེད་པའི་མིང་དུ་གངས་ཆེན་མཚོ་ཞེས་གྲགས་པས་ན། གངས་ཆེན་མཚོ་དང་འདྲ་བ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་གྱིས་འཕགས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོས་བསྐལ་ པ་གྲངས་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྤྲོ་བའི་གོ་ཆ་ཐེག་ཆེན་ན་ཡོད་ཀྱི་ཐེག་དམན་ལ་མེད། དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ལ་དམིགས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་།ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པ་དང་། གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟོབས་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་གཞན་དོན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་ཐེག་དམན་ལ་མེད་ཅིང་ཐེག་ཆེན་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་ཐེག་མཆོག་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་མི་འདྲ་བས། ཐོག་མའི་ཤིང་རྟ་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ལ། སེམས་ཙམ་དང་། རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་པ་ཞེས་སུ་གྲགས་པ
Chinese
进入那帕。因为无明是集起的根本，所以思虑从它产生行等的次第，就能领悟集谛。因为无明止息，所以思虑止息等，思虑止息的次第，就能明白对治集起的无我，修习等是道谛的自性。像这样的方式聚集，就是修行，像犀牛一样的自生果位，就能在一个座垫上现证。然而，这并非完全确定是自生者的种姓，而是确定最终归于一乘的道理。并且，依赖和关联也没有自性，因为互相接触而产生等并不成立。如果没有所取，那么能取也不真实存在，因为两者是平等的。独自喜欢隐居也不是殊胜的行为，因为胜义谛中没有隐居和不隐居的分别。独自执着寂静的心，不是圣者的行为，也不是最终的果位，所以也是低劣的道。现在讲述第二部分，大乘的道理。大海是非常无限量的名称，而比它更无限量的名称，就是被称为雪山大海，所以，像雪山大海一样深广的功德，无限量的佛陀的大乘，是以大铠甲等七种殊胜而超胜的。以大精进在无数劫中，为了利益有情而欢喜的铠甲，存在于大乘中，而小乘中没有。同样，大目标是缘于像虚空一样的法性，大成就是成办自他二利，大智慧是证悟二我空性的法性，与大悲心相结合的智慧，大方便是不住于轮回和寂灭，大成就是力量等佛陀的无限功德，大事业是轮回存在期间，任运成就他利，这些都是小乘所没有的，而大乘所具有的，因此是超胜的。像这样，虽然仅仅是殊胜的大乘自性，没有差别，但是，因为大乘教言的意趣解释方式不同，所以，最初的引导车乘的见解，出现了三种不同，即唯识宗、自续派和应成派。
English
Entering Napa. Since ignorance is the root of arising, contemplating the order in which actions and so forth arise from it, one can realize the truth of arising. Since ignorance ceases, actions cease, and so forth, contemplating the order of cessation, one can understand that the antidote to arising is selflessness, and that cultivation and so forth are the nature of the path truth. Gathering in such a way is practice, and the self-born fruit like a rhinoceros can be manifested on a single cushion. However, it is not entirely certain that this is the lineage of self-born ones, but rather the reasoning that ultimately leads to the one vehicle is certain. Moreover, dependence and connection also have no inherent nature, because mutual contact and generation, etc., are not established. If there is no object to be grasped, then the grasper is also not truly existent, because the two are equal. Being happy in solitude is also not a supreme practice, because in the ultimate truth there is no distinction between solitude and non-solitude. A mind attached to peace in solitude is not the conduct of a noble person, nor is it the ultimate fruit, so it is also an inferior path. Now, the second part, explaining the principles of the Great Vehicle. The ocean is a name for the extremely immeasurable, and even more immeasurable than that is the name known as the Great Snow Mountain Ocean. Therefore, like the Great Snow Mountain Ocean, the Great Vehicle of the Buddha, with its immeasurable qualities of depth and vastness, is superior by virtue of the seven great armors, etc. The armor of great diligence, rejoicing in benefiting sentient beings for countless eons, exists in the Great Vehicle but not in the Lesser Vehicle. Similarly, the great object is to focus on the nature of reality, which is like the sky; the great accomplishment is to accomplish the benefit of both oneself and others; the great wisdom is the wisdom that unites emptiness, which is empty of the two selves, with compassion; the great skillful means is not abiding in samsara or nirvana; the great accomplishment is the immeasurable qualities of the Buddha, such as powers; and the great activity is the spontaneous accomplishment of the benefit of others as long as samsara exists. These are not present in the Lesser Vehicle but are present in the Great Vehicle, and therefore it is superior. In this way, although it is merely the nature of the supreme Great Vehicle, without difference, because the way of explaining the intention of the Great Vehicle's teachings differs, the views of the initial guiding chariots arose in three different ways: the Mind-Only School, the Svatantrika School, and the Prasangika School.