Tibetan
་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ནི། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པའི་ མཁྱེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐའ་དག་མི་འདོར་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་བ་མཐའ་རུ་ཕྱིན་ནས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དགོངས་པའི་ཕྱོགས་འགྲེལ་ལུགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དབུ་མ་དང་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པས་ནི་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ། རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་བག་ཆགས་བཞག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཞན་དབང་གིས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སྣང་ཞིང་དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཀུན་བཏགས་ཅན་གྱི་ངོར་བདག་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་འཛིན་ཀྱང་། དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པས་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་བྱས་ནས་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་པ་དང་། དེ་ལའང་རྣམ་པ་འདི་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། མི་བདེན་པ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་འདོད་པ་རྣམ་རྫུན་པ་སྟེ།ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ། རྣམ་བདེན་པ་ལའང་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་བ་སོགས་ནང་གསེས་གསུམ་ཡོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པའི་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བུ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཡིན་ཕྱིར་དབུ་མ་དང་ འདྲའོ། །དབུ་མ་པས་ནི་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཡང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་དོ། །ཤེས་བྱའི་ཆོས་གང་ལའང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པའི་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཟུང་དུ་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཟབ་མོ་ལྟ་བས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལའང་གནས་ལུགས་གཞལ་ཚུལ་ལ་བློའི་རྩལ་ཆེ་ཆུང་གིས་སྒྱུ་མ་འདི་ལ་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པའང་ཟེར། མཆན། ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་གཉིས། དང་པོའི་འདོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་འདི་དག་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་དག་གི་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་དང་དོན་དམ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འབྱེད་དོ། །འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ད
Chinese
能现证调伏的果位。菩萨乘，是通达二无我之 智慧，以及不舍一切有情界的大悲周遍成熟净治到边际而成就佛果。其中，随行大乘经部甚深广大意趣的解说轨理的论师，有应成派和唯识派两种。唯识派认为，二空的明识仅仅是胜义中完全成立的，并且，在此明识上安立清净与不清净习气的缘起他起性而显现各种显现，如此显现为二，并且在执著成立为二的遍计所执面前，虽然执著成立为二我，但实际上没有任何能取所取，因此，以二我空性的法界，以法性的方式存在于此明识上，从而将无能取所取的识作为实相而安立宗义。并且，其中也存在着两种安立名言的方式，即以自性了知这些相是名言中谛实的真唯识派，以及认为没有不谛实，仅仅是明现的假唯识派。真唯识派中也有鸡蛋半边等三种分类。唯识派的修持果，因为是大乘行者，所以与中观派 相同。中观派则不承认仅仅是无能取所取的明识也是真实成立的。以正见通达对于任何所知法，也没有真实成立微尘许的空性与缘起显现双融的甚深法界。对此，也存在着以智慧大小衡量实相的方式，也称此幻化为幻化种类成立。注释：如二无，以及极不住二者。第一种观点是，如此显现的这些世俗，如果进行观察则是不成立的，因此虽然显现却是不真实的，如同幻化一般。因此，显空无二如同幻化一般，这是法的实相，因此基道果的一切时候都如同幻化一般。这些宗派对于世俗也分正确与颠倒，对于胜义则分有无异名。这是大乘
English
It actualizes the state of subduing. The bodhisattva vehicle is the wisdom that understands both selflessnesses, and the great compassion that does not abandon all sentient beings, perfecting, maturing, and purifying to the limit, and then accomplishing Buddhahood. Among them, following the teachers of the explanatory system of the profound and vast intentions of the Mahayana sutras, there are two: the Madhyamaka and the Cittamatra. The Cittamatra believes that the consciousness of the two emptinesses is only the clear awareness that is completely established in the ultimate sense, and that on this consciousness, the dependent other-powered nature of establishing pure and impure habitual tendencies manifests various appearances, and thus appears as two, and in the face of the imputed, which holds that it is established as two, although it holds that it is established as two selves, in reality there is no grasper or grasped, so the dharmadhatu, which is empty of the two selves, exists on this consciousness as the nature of reality, and thus establishes the tenet by making the consciousness without grasper or grasped the reality. And there are also two ways of establishing conventions, namely the true aspectarians who know that these aspects are true in name as the nature of knowledge, and the false aspectarians who believe that there is no untruth, only clear appearance. The true aspectarians also have three categories, such as half an egg. The practice and result of the Cittamatra is the same as the Madhyamaka, because it is a Mahayana practitioner. The Madhyamaka does not admit that even the mere consciousness without grasper or grasped is truly established. It is realized by seeing the profound dharmadhatu, in which emptiness, in which there is not even a particle of true establishment in any knowable dharma, and the appearance of dependent arising are united. In this, there is also a way of measuring reality by the size of the intellect, which is also called the establishment of the illusion of illusion. Note: such as non-duality, and non-abiding. The first view is that these conventionalities that appear in this way, if examined, are not established, so although they appear, they are not true, like an illusion. Therefore, the non-duality of appearance and emptiness is like an illusion, this is the reality of dharma, so all times of the ground, path, and fruit are like an illusion. These schools divide the conventional into correct and inverted, and the ultimate into having different names or not. This is the Mahayana.
Tibetan
བུ་མའི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་ཙམ་ལས་སྤྲོས་བྲལ་ཇི་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབ་པའོ། །གཉིས་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ལའང་། སྟོང་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ།རྒྱུན་ཆད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། བཏང་སྙོམས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཐ་དད་དེ། སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ནི་འདི་ལྟར་སྣང་ཡང་ འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་སྟེ་དཔྱད་ན་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་གནས་ལུགས་སོ་སྙམ་དུ་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་པ་ཞིག་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པའོ། །འདི་ནི་སྣང་བ་ཉིད་ཡེ་ནས་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྟོང་ཉིད་མཐའ་བྲལ་མ་ཤེས་པར་ཀུན་རྫོབ་བཀག་པའི་སྟོང་རྐྱང་ལ་སྟོང་པར་འཛིན་པ་མཐར་འཛིན་དུ་ལྷུང་བའོ། །རྒྱུན་ཆད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི་དོན་དམ་སྟོང་པ་འདོད་ལུགས་སྔ་མ་དང་ཕྱོགས་འདྲ་ལ། རྣམ་རྟོག་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་ཚོགས་བསགས་པའང་ཡོད། དེའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའང་ཡོད་ལ། མཐར་རྣམ་རྟོག་ཟད་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད་པའོ། །འདིས་ཀྱང་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་སྟོང་གཉིས་པོ་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་མཐའ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པའོ། །བཏང་སྙོམས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་མ་འདས་ལ། སྒྲོ་འདོགས་དེ་ནི་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་འདི་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ལྟ་བ་འཛིན་པའོ། །སྤྱིར་གནས་ལུགས་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པའི་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་གང་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རིགས་པས་སུན་ཕྱུང་ནུས་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་ སྙོམས་སུ་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་གཏན་ལ་ཕེབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི། སྣང་སྟོང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་དེའི་ངང་དུ་ཆོས་ཀུན་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ཡང་བཞག་པ་མེད་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་བརྟགས་དཔྱད་མེད་པར། འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོར་
Chinese
仅仅是跟随女人的方式的确定，而没有如实地确定离戏。第二，对于不住留也分四种：不住留于空性，不住留于断灭，不住留于舍弃，不住留于双运。第一种是世俗和胜义是不同的，显现的世俗是如此显现，却是被错觉所安立的，因为如果分析则是不真实的，所以在究竟上是不存在的。没有世俗的空性是实相，这样认为空性是一种断灭，并认为这是实相。这是没有了解显现本身本来就是空性的显现的空性离边，而将遮止世俗的空无执为空性，从而堕入边执。不住留于断灭，在胜义空性的观点上与之前的观点相似，在有分别念的时候也有积累资粮，也有产生智慧的果实，最终认为分别念灭尽后，智慧也会断灭。这也说明没有证悟在基、道、果的所有阶段，显空二者本来就是不可分离的法界离边的实相。不住留于舍弃，无论如何承认有或无等，都无法超出增益，而增益在分析时是无法成立的，因此持有不承认任何事物的观点。一般来说，实相是超越言思的，与承认相分离是真实的，但是仅仅依靠无论承认什么都能被理证驳倒，从而舍弃一切承认和所缘，并不能如实地确定实相。第四，不住留于双运，显空自性本来就是不可分离的法界，远离一切戏论之网，是圣者们各自以智慧所能证知的，在二谛无别的甚深实相中，一切法都成为一体，因此世俗和胜义二者都不存在。在名言上，对于如何显现的事物不作考察分析，而是如世间所显现的那样承认是世俗，以及安住于远离其自性有无等一切边的法界自性中是胜义谛。总而言之，
English
It is merely the ascertainment following the way of women, and not the definitive establishment of freedom from elaboration as it is. Secondly, non-abiding also has four aspects: non-abiding in emptiness, non-abiding in cessation, non-abiding in equanimity, and non-abiding in union. The first is that conventional and ultimate are different. Conventional appearance is what appears as such, but it is imputed by delusion, and because it is not true when examined, it does not exist ultimately. The emptiness without conventionality is considered to be reality, and emptiness is regarded as a complete cessation, thinking it is reality. This is not understanding the emptiness free from extremes, where appearance itself appears as empty from the beginning, and clinging to mere emptiness that negates conventionality as emptiness, thus falling into clinging to extremes. Non-abiding in cessation is similar in its view of ultimate emptiness to the previous view. As long as there is conceptual thought, there is also accumulation of merit, and there is also the arising of the fruit of wisdom. Ultimately, it is believed that when conceptual thought ceases, wisdom also ceases. This also shows a lack of understanding of the reality of the dharmadhatu free from extremes, where appearance and emptiness are inseparable in all stages of the ground, path, and fruition. Non-abiding in equanimity means that no matter how one affirms existence or non-existence, etc., it does not go beyond superimposition. Since that superimposition cannot be established upon examination, one holds the view of not accepting anything as this. In general, reality is beyond speech, thought, and expression, and being free from affirmation is true, but merely relying on the fact that whatever is affirmed can be refuted by reasoning, and thus abandoning all affirmation and objects of focus, does not definitively establish reality as it is. Fourth, non-abiding in union means that the dharmadhatu, where appearance and emptiness are inseparable in essence, is devoid of all networks of elaboration, and is to be known individually by noble beings. In that profound reality where the two truths are inseparable, all phenomena become of one taste, so neither conventional nor ultimate is established. In terms of convention, without investigation or analysis of how things appear, accepting them as they appear in the world is conventional, and abiding in the nature of the dharmadhatu, which is free from all extremes such as existence and non-existence of its nature, is called ultimate truth. In short,