Tibetan
འདུས་བྱས་ཀྱི་ཕྱོགས་དེ་དག་ལ་སྐད་ཅིག་མ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆར་དབྱེ་བར་བྱས་པས། གཟུགས་ཅན་རྣམས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རིམ་པར་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་བློས་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅིང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་དེས་སྟོང་པས་བདག་པོ་དང་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེའི་དབང་གིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་སྲིད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་། སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤང་བའི་ལམ་དེ་ནི། ཐར་ པ་མྱང་འདས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་འདམ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་ཅིང་གཏན་གྱི་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ནི་རིགས་པ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་འཐད་པ་ཡིན་གྱི། བདག་མེད་པའི་ལམ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་དེ་སྤངས་ནས་ཐར་པའི་ལམ་གཞན་མེད་པར་མཐོང་བ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པའོ། །ལམ་དེ་གོམ་པས་བདག་འཛིན་ཀུན་བརྟག་དང་ལྷན་སྐྱེས་རྣམས་སྤངས་། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་བཅད་པའི་འགོག་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་གཏན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ། ལས་ཉོན་དང་སྡུག་བསྔལ་མིང་མེད་པར་ཞི་བ་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གྱ་ནོམས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པས་འགོག་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་བཞི་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཆ་མེད་གཉིས་པོ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པས་ཆོས་བདག་མེད་པ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་བསྒོམ་པ་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་སོགས་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་། སྤྱོད་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་གནས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སྤྱོད་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་གང་ཟག་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་དེ། གནས་སྐབས་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་བདུན་དང་། མཐར་ཐུག་ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཟད་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ། །ཉན་ཐོས་དེའི་
Chinese
将有为法的那一方面，划分为刹那和极微尘。有色法以极微尘为终结，识则仅以刹那无间断的相续生起的方式，通过心来理解，因此，在这种理解中，没有补特伽罗的我，只有非多体性的法，这个具有自性的有漏蕴，是刹那无常的，是三种痛苦的所依，因为空无补特伽罗的我，所以了知没有主宰和作者，通过这种方式证悟苦谛。了知这个具有痛苦自性的蕴，是从执著我的根本而产生的烦恼，以及因烦恼的力量而积累的各种业的因缘所生，并且在有生中一次又一次地不断产生，因此证悟集谛。断除产生有的根本，即以证悟无我的智慧来断除执我，这条道路是，解脱涅槃的修行道。仅仅通过它就能从轮回的泥潭中彻底解脱，获得永久的解脱，这是理性的，是至高无上的成就和合理的。除了无我之道，舍弃它就没有其他的解脱道，见到这一点就是证悟道谛。通过那条道路，逐步断除俱生和遍计的我执。断绝三界轮回的相续的灭，是从轮回中彻底解脱。了知业、烦恼和痛苦的寂灭，是所有追求和获得的事物中最殊胜的，因此证悟灭谛。像这样通过见解的方式证悟四谛。由于认为这两种不可分割的（极微尘和刹那）在胜义中成立，并且没有证悟生灭和一切清净之法是无基的空性，因此没有证悟法无我。它的修习是，为了对治三种毒，习惯于修不净观等。行持是，安住于完全清净的别解脱戒律的基础上，行持三十七道品。果是四双八辈士，即，暂时的道的七种果位，以及最终获得断尽三界一切结缚的阿罗汉果。声闻的。
English
Having divided the aspect of conditioned phenomena into moments and subtle particles, material forms are finite with indivisible particles, and consciousness is understood by the mind as merely arising in a continuous series of indivisible moments. Therefore, in this understanding, there is no self of a person, only the nature of phenomena that are non-aggregate. This contaminated aggregate, which is momentarily impermanent, is the basis of the three sufferings, and because it is empty of the self of a person, it is known that there is no lord or agent. Through this, one realizes the truth of suffering. Seeing that this aggregate, which has the nature of suffering, arises entirely from the causes and conditions of afflictions rooted in attachment to self, and from the power of these afflictions, various actions are accumulated, and it is repeatedly born again in existence, one realizes the truth of the origin. The path that abandons the root of the cause of being born in existence, which is the clinging to self, with the wisdom that realizes selflessness, is the path of attaining liberation and nirvana. It is only through this that one is definitely released from the swamp of samsara and attains ultimate liberation, which is reasonable, supremely accomplished, and justified. Seeing that there is no other path to liberation other than the path of selflessness, one realizes the truth of the path. Through that path, one gradually abandons both the innate and imputed clinging to self. The cessation of the continuity of birth in the three realms of samsara is the definite liberation from samsara. Knowing that the pacification of karma, afflictions, and suffering is the most excellent and abundant among all things to be sought and attained, one realizes the truth of cessation. Thus, one realizes the four truths through the way of seeing. Because one believes that these two indivisible (subtle particles and moments) are established in ultimate truth, and because one has not realized that all phenomena of arising, ceasing, and purification are emptiness without a basis, one has not realized the selflessness of phenomena. Its meditation is to familiarize oneself with the unattractive and so on as an antidote to the three poisons. The conduct is to practice the thirty-seven factors of enlightenment by abiding in the completely pure Pratimoksha vows. The result is the four pairs and eight types of individuals, that is, the seven fruits of the path in the interim, and ultimately the attainment of the Arhat who has exhausted all bonds in the three realms. Of the Hearers.
Tibetan
གྲུབ་པའི་མཐའ་བདེན་བཞི་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་འདོད་པ་དང་ཆ་མེད་གཉིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་འདྲ་ཡང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་བྱེ་སྨྲ་ལྟར་རྫས་སུ་མི་འདོད་པར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དང་། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ལ་ཤར་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་རིག་པ་ལས་ཕྱི་དོན་དངོས་ལྐོག་ན་མོའི་ཚུལ་དུ་འདོད་པ་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཁས་ལེན་འགའ་ཞིག་གིས་འཕགས་པ་ལས་མདོ་སྡེ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཞེས་ལོགས་སུ་བརྗོད་ཀྱི། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཐེག་པ་ནི། སྔོན་གྱི་ཚེ་རྣམས་སུ་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ཐོས་ཤིང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་རྒྱུ་ལས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པར་གྱུར་པ་ན། སྲིད་པ་ལ་སྐྱོ་བའི་སེམས་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་ཞིང་དུར་ཁྲོད་དུ་བོར་བའི་རུས་གོང་ལྟ་བུ་ལ་བརྟག་ནས་འདི་ནི་ཤི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིའི་རྒྱུ་ནི་སྐྱེ་བ་བླང་པ་ལས་སོ་ཞེས་སོགས་མ་རིག་པའི་བར་དུ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བརྟགས་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་རྟོགས་ལ། ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ འཛིན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་དེའི་གཟུང་བ་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་འགག་པར་ཤེས་པས་ལམ་བདེན་དང་། མ་རིག་པ་འགགས་པས་རྒ་ཤིའི་བར་འགག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་བཟློག་ལ་བསམ་པས་འགོག་བདེན་རྟོགས་པ་དང་། ནང་གི་སེམས་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲེང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དབང་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར། ནང་གི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཙམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལས་གཟུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ནོ། །སྒོམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་སྟན་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ནུས་པ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ཟློག་གི་གནད་ལ་ངེས་པ་འདྲོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །སྤྱོད་པ་ནི་སྒྲ་མེད་པར་ལུས་ཀྱི་བརྡས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་ཡ་མ་ཟུང་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡིད་བཞིན་བདེ་བ་མཆོག་གི་ས་ཞེས་རང་རྒྱལ་དགྲ
Chinese
宗派方面，虽然四谛和人无我相同，并且都认为无分微尘是实有的，但与有部不同的是，不承认不相应行和无为法是实有，而只认为是假立的。在外境的显现方面，以外境的相貌显现在识上的方式来认知外境，认为外境实际上是以隐蔽的方式存在的。诸如此类，在名言方面，有一些与实势理相符的承认，因此在圣者之上，单独称为经部宗。但在见、修、行、果方面，与声闻乘没有差别。第二，是自圆满乘：在往昔的生命中，听闻过无我的法，并且发愿，以此因缘，成为最后有者。对轮回生起厌离心，以强烈的厌离心而生，观察被遗弃在坟墓中的骨骸，认为这是死亡。死亡的因是受生等等，以逆向的方式观察缘起，直到无明，从而证悟苦谛和集谛。同样，对于人无我，也如此认为无明只是执着于虚假的增益，实际上并不存在如其所执着的人我，从而了知轮回之因无明会止息，这就是道谛。通过思维无明止息，直至老死止息的缘起逆向，从而证悟灭谛。并且，由于内在心识刹那相续的缘起力，外在诸法仅仅如梦境般显现，实际上并不存在作为外境而成立的无分微尘。因此，承认内在心识的刹那无分是真实成立的。因此，具有了知人无我和法无我中，所取境色法方面是无实有的，证悟了二分之一无我的见解。修行方面，依靠第四禅定，能够在一个座垫上，从加行道的暖位直到尽智和无生智之间生起。这是以正确的方式确定缘起逆转的关键。行为方面，不发声音，以身体的姿势来宣说佛法，并且以神变来利益众生。果位是称为如意妙乐地的自圆满敌
English
In terms of tenets, although they agree on the Four Noble Truths and the selflessness of persons, and both consider indivisible particles to be truly existent, unlike the Vaibhashikas, they do not accept non-associated compositional factors and unconditioned phenomena as truly existent, but only as nominally designated. Regarding the appearance of external objects, they recognize external objects by the way their appearances manifest in consciousness, considering that external objects actually exist in a hidden manner. Due to some such acknowledgments in terms of conventional expressions that are in accordance with the reasoning of reality, they are separately referred to as the Sautrantika school above the level of noble beings. However, there is no difference from the Shravakas in terms of view, meditation, conduct, and result. Second is the Svatantra Vehicle: In previous lives, having heard the Dharma of selflessness and made aspirations, due to this cause, one becomes a final existence being. One arises with a strong sense of weariness towards samsara, and by examining a pile of bones abandoned in a charnel ground, one thinks, 'This is called death. The cause of this is taking birth,' and so forth. By examining dependent origination in reverse order up to ignorance, one realizes the truths of suffering and its origin. Furthermore, regarding the selflessness of persons, one realizes that ignorance is merely grasping at a false imputation, and that in reality there is no self of persons as it is apprehended, and thus one knows that ignorance, the cause of samsara, will cease, and this is the truth of the path. By contemplating the reverse order of dependent origination, from the cessation of ignorance to the cessation of aging and death, one realizes the truth of cessation. And, due to the power of dependent origination of the continuum of momentary inner consciousness, external phenomena merely appear like dream images, and there are no indivisible particles that are established as external objects. Therefore, one accepts that the momentary indivisible inner consciousness is truly established. Thus, one has a view that realizes half of the selflessness, knowing that in the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, the apprehended aspect of form is without true existence. In terms of meditation, one relies on the fourth dhyana and is able to generate the path of joining, from the heat stage up to the wisdom of exhaustion and non-arising, on a single seat. This is done by correctly ascertaining the key point of the reverse order of dependent origination. In terms of conduct, one teaches the Dharma without sound, through bodily gestures, and benefits sentient beings through miraculous displays. The result is the land of supreme bliss, called the Self-Sufficient Enemy.