Tibetan
ག་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཀག་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ། ཁས་བླངས་པ་སྔ་ཕྱི་དང་རང་གི་ཚིག་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་དང་གྲགས་པ་གང་ཉིད་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ལ་གནོད་པ་དག་ནི་སྲིད་པས་ན་བྱེ་བྲག་པའི་ཞེ་འདོད་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དཔེར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་གི་དཔེར་བརྗོད་པ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དམ་བཅས་པའི་དོན་གང་ཞིག་ཁས་བླངས་སམ་ཚད་མས་གནོད་པ་ན་དེའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ནི། རྫས་ཆོས་ཅན། ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དག་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ཡང་གཙོ་བོར་ཁས་བླངས་པས་འགོག་པ་སྟེ། བྱེ་བྲག་པས་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ཐ་དད་པ་མཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚུལ་དུ་བརྟེན་པར་འདོད་པ་ལ་དེ་འདྲའི་རྫས་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གང་གིས་ན་དེ་ལྟ་བུར་ཡོད་ན་རྫས་ཡོན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་རྫས་ཀྱང་རྫས་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་སོགས་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཡོན་ཏན་སོགས་ཏེ་དེ་ཡང་རྫས་ལ་མི་བརྟེན་པས་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་སོགས་རང་གི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་བཞག་པ་འཁྲུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། དུང་ལས་དཀར་པོ་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་ན་དུང་དཀར་པོ་མིན་པ་དང་། དཀར་པོ་དེ་དུང་གི་མིན་པར་ཐལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཐ་དད་པས་ནི་བྱེ་བྲག་པའི་ཞེ་འདོད་མི་འགྲུབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྫས་ཡོན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཅེས་བསྒྲུབ་པ་ལ་རིགས་པ་དེས་གནོད་དོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པའོ། །ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་མིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སྲང་དམའ་བའི་སྐབས་དང་འདྲ་ཞིང་། ཡན་ལག་ཅན་ནམ་ཡན་ལག་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་ཆོས་ཅན་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་དེ་འགོག་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པར་འགྲོའོ། །ངག་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་མིན་ཞེས་པ་ཆོས་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀ་འགོག་པའི་དཔེ་སྟེ། ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བདག་སྨྲ་བ་པོའི་ངག་ཀྱང་འདུས་པས་བདག་གི་ངག་དེས་དོན་སྟོན་པ་ཞེ་འདོད་ཡིན་པས་དེའི་ཁྱད་པར་དང་བདེན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པ་ལ་གནོད་པའམ་སྤྱིར་ངག་དང
Chinese
应当知晓，所有“有”的差别都应如是遮止。第二，先前和后来的承诺，以及用“自己的话”等词语，通过现量、比量和名声，对所承诺的意义造成损害的情况是存在的，因此，如同先前所说的遮止胜论派所欲求的法的差别的例子一样，也应当通过这种方式理解其他虚假承诺的例子。其中，当所承诺的意义受到承诺或量妨害时，会以妨害其法和有法之自性与差别的方式进行遮止。其中，对有法之自性造成损害的例子是：实体，作为有法，不是存在的，因为实体和 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）等会成为实体和非实体。这是主要通过承诺来遮止的。胜论派认为实体和 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）是不同的，就像房屋中的柱子一样相互依赖，因此要论证不存在这样的实体。因为如果像那样存在，由于实体和 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）是不同的，实体也会变成非实体，因为 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）等不在其中。其他的非实体，如 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）等，由于不依赖于实体，也会变成非 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德），等等，自己所设定的实体和 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）的定义会变得混乱。 如果白色从海螺中以不同的方式存在，那么海螺就不是白色的，而且白色也不是海螺的。因此，仅仅通过反过来就不同，胜论派的意愿不会实现，而对佛教徒来说，则会变成证明已经成立的事情。因此，用那个理证会损害论证实体和 गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音， गुण，功德）是不同的。那也是对有法——实体的自性造成损害。有支不是从有支分离出来的，因为会变成非现量。这个也类似于在法的差别上走低秤的情况。如果将有支或有支视为有法，那么遮止了有法的那种不同的法，因此会变成遮止有法的差别。“一切语言都不是具有真实意义的”是遮止法和有法的例子。因为一切语言中也包括我——说话者的语言，因此我的语言显示意义是所希望的，所以会损害它的差别和真实的差别——所表达的意义，或者一般而言，会损害语言和
English
It should be known that all distinctions of "existent" should be prevented in this way. Secondly, there are cases where prior and subsequent commitments, and the words "one's own words" etc., harm the meaning of the commitment through direct perception, inference, and fame. Therefore, just as in the example of preventing the specific characteristics of dharma desired by the Vaiśeṣika school as previously stated, other examples of seeming commitments should also be understood in this way. Among these, when the meaning of a commitment is harmed by a commitment or a valid cognition, it is prevented in a way that harms the nature and distinctions of its dharma and dharmin. Among these, an example of harming the nature of the dharmin is: Substance, as a dharmin, is not existent, because substance and गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）etc. would become substance and non-substance. This is mainly prevented by commitment. The Vaiśeṣika school believes that substance and गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）are different and depend on each other like pillars in a house, so it is argued that such a substance does not exist. Because if it exists in that way, since substance and गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）are different, substance would also become non-substance, because गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）etc. are not in it. Other non-substances, such as गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）etc., since they do not depend on substance, would also become non- गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）, etc., and the definitions of substance and गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）that one has set would become confused. If white exists in a different way from a conch shell, then the conch shell is not white, and the white is not of the conch shell. Therefore, merely by reversing it, the intention of the Vaiśeṣika school will not be achieved, and for Buddhists, it will become proving what has already been established. Therefore, that reasoning harms the argument that substance and गुण（梵文天城体，guṇa，梵文罗马拟音，guṇa，quality）are different. That is also harming the nature of the dharmin—substance. A limb is not different from limbs, because it would become non-direct perception. This is also similar to the case of using a low scale in the distinction of dharma. If a limb or limbs are taken as a dharmin, then preventing that different dharma of the dharmin, it would become preventing the distinction of the dharmin. "All speech is not of true meaning" is an example of preventing both dharma and dharmin. Because the speech of myself—the speaker—is also included in all speech, therefore it is desired that my speech shows meaning, so it harms its distinction and the distinction of truth—the expressed meaning, or in general, it harms speech and
Tibetan
་བདེན་པའི་ངོ་བོ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་མཚན་དགག་པ་ལ། གཞན་འདོད་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དགག །ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བའི་དཔེ་བརྗོད་དགག །དང་པོ་ལ། རྗོད་བྱེད་ཚིག་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །ཉེས་སྤོང་ངེས་བཟུང་འདོད་ལན་དགག །དང་པོ་ལ། དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་དམ་བཅར་ཐལ། །དེ་ཡི་ལན་གྱི་ཁྱད་པར་འགོག །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་འཐད་པ་བསྟན། །དང་པོ། ཀུན་བཏུས་སུ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་མཚན་དགག་པའི་སྐབས་སུ། རིགས་ པ་ཅན་པ་རྣམས་ན་རེ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་ཞེས་འདི་ལ། །གྲུབ་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་བྱས། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟགས་དང་དཔེ། །མ་གྲུབ་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རིགས་པ་ཅན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཚིག་དེའི་དོན་གྱིས་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར། དེས་གྲུབ་ཟིན་མིན་པར་སྟོན་པས་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཏུ་རྟོགས་མོད། འོན་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་དེ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །དེ་མི་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་མ་འོངས་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ཙམ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་དོགས་པ་ཆོད་པ་ཁྱེད་རང་གི་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་ལ་མེད་དེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་པའི་བྱ་བའི་རྐྱེན་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། སྒྲ་རྟག་སྟེ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། སྒྲ་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་བཞིན། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དཔེ་རྟགས་ཕ་རོལ་ལ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟའི་བདག་ཉིད་མིན་པ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་གཞན་ཕ་རོལ་པོ་དག་ལ་དེ་ལྟར་བཀོད་པ་དེ་ལ་བཀོད་བཞིན་པ་དེ་ཡི་ཚེ་དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་དམ་བཅར་མི་འདོད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་དོན་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། ཤེས་བྱེད་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དམ་བཅར་ཐལ་བ་མེད་དེ། རྫ་མཁན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་པས་བུམ་པ་ཁོ་ན་གོ་ཞིང་འཁོར་ལོ་སོགས་ལ་མི་གོ་བ་ལྟར་ཡིན་པས་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དམ་བཅར་ཐལ་ཞེས་འཕེན་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཤིན་ཏུ་འཐད་དེ། འདིར་ཡང་ཤེས་བྱེད་ རྟགས་འགོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྔར་མ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་
Chinese
是遮止真实自性的。第二，破斥他宗的宗法，其中分：破斥他宗所许的宗的定义；破斥相似宗的例子。初者分：从能诠之词方面破斥；从所诠之义方面破斥；破除过失、避免肯定、所欲之答辩。初者分：例证、理由未成立则成宗；遮止彼之答辩的差别。初者分：显示真实与彼之理。第一，在《总集》中，于破斥他宗的宗的定义之时，理智者们说：‘显示所立’此言中，以意义上已成立而作。如是则理由与例证，未成立亦将成所立。如是说。对此，理智者说，凡是应成立者，凡是应向他人显示者，即是宗。先前未曾以量成立，以词句之义而作。由此显示尚未成立，故而理解为未成立。然而，任何未成立者，凡是以理由应成立者，一切都将成为所立。此不应成，因为现在成为所立者是所立，并非仅仅是未来将成为所立。若如是说，则在您的宗的定义中，不存在能断除如此疑惑之处，因为‘应成立’之‘应’是具有三时之境的缘故。如‘声是常，因为是眼所取’。以及‘声是常，因为是有身’，如‘觉’。如是，例证、理由在他宗成立，若非彼之自性，而是未成立之法，在其他论者前如是安立，于安立之时，若不欲彼之能立成为宗，然以意义上亦将成为所立，因为是向他人显示所立之故。第二，由于是辨析能知理由之所立之时，故而例证、理由未成立则成宗之过失不存在，如陶师以‘应成立’一词仅理解为瓶子，而不理解为轮子等，故而例证、理由未成立则成宗之责难不应理。此说极为应理，因为此处也是就安立能知理由之时而说的，理由应成立者，先前未成立的一切，亦将因此理由而得以理解。
English
It is to prevent the nature of truth. Second, refuting the tenets of others, including: refuting the definition of the tenets accepted by others; refuting examples of seemingly valid tenets. The first includes: refuting based on the expressive words; refuting based on the expressed meaning; refuting the refutation of faults, avoiding affirmation, and desired responses. The first includes: if the example and reason are not established, it becomes a tenet; preventing the difference in their responses. The first includes: showing the reality and its rationale. First, in the "Compendium," when refuting the definition of the tenets of others, the logicians say: "Showing what is to be established," in this statement, it is done by meaning that it is not established. If so, the reason and example, if not established, will also become what is to be established. So it is said. To this, the logicians say that whatever is to be established, whatever is to be shown to others, is a tenet. Previously, it was not established by valid cognition, but it was done by the meaning of the words. This shows that it has not been established, so it is understood as not established. However, whatever is not established, whatever should be established by reason, everything will become what is to be established. This should not be, because what is now becoming what is to be established is what is to be established, not just what will become what is to be established in the future. If so, then in your definition of a tenet, there is no place to cut off such doubts, because the "should" of "should be established" is because it has the object of the three times. For example, "Sound is permanent, because it is apprehended by the eye." And "Sound is permanent, because it is embodied," like "Awareness." Thus, the example and reason are established in other schools, if it is not its nature, but an unestablished dharma, it is established in this way before other debaters, at the time of establishment, if one does not want that proof to become a tenet, then it will also become what is to be established in meaning, because it is showing what is to be established to others. Second, since it is the time to analyze what is to be established by the knowable reason, there is no fault that the example and reason are not established, then it becomes a tenet, just as the potter understands only the pot by the word "should be established," and does not understand the wheel, etc., so the accusation that the example and reason are not established, then it becomes a tenet is unreasonable. This is very reasonable, because here it is also said in the context of establishing the knowable reason, and whatever should be established by the reason, everything that was not established before, will also be understood by this reason.