Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༨༠༡ ནས་ ༩༠༡ བྱོན། ཤོག་ལྷེབ་ ༨༠༡ ནས་ ༩༠༡ བྱོན། ཐབས་མེད་པ་དང་། ཆོས་དེའི་རྟེན་མིན་པ་ནི་དཔྱད་དོན་མེད་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་བུམ་པར་དཔྱད་མི་དགོས་པ་བཞིན་ཡིན་པས་ཚིག་འདི་རྣམ་བཅད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་གི་འདོད་ཡུལ་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་དོན་འདི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་མོད་ཀྱང་རང་གི་རྟེན་ནམ་ཆོས་ཅན་ཞེས་འདིར་ཡང་སྨོས་པས་ནི་སྐབས་དེའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ནི་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། དེ་གནོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་འགལ་བར་གྱུར་པ་ཡིས་དེ་ལ་ངེས་པར་བརྟེན་དགོས་པ་ཡི་ཆོས་གྲུབ་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་རང་རྟེན་ཞེས་མ་སྨོས་ན་རྒོལ་བས་འདོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྷའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བསྒྲུབ་ཆོས་དེ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་པ་དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་དམ་བཅའི་སྐྱོན་སྟོན་པའི་སྐབས་སུའང་སྨོས་སོ། །འདི་སྐབས་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཁོ་ནའི་དོན་ཏེ་བསྒྲུབ་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་གནོད་པ་ལས་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐྱོན་མིན་ནམ་སྙམ་པ་གཅོད་པའི་དོན་དུ་རང་རྟེན་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པ་ལ། གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་དཔེ་བརྗོད་བཅས། །ཚིག་འདིས་དེ་འདྲའི་དོགས་པ་སེལ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་གཞན་འདོད་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། དེ་འདྲའི་རང་རྟེན་ཞེས་ཡོངས་གཅོད་དུ་ངེས་གཟུང་མི་དགོས་ཏེ། ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་གྲུབ་པས་ན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་ལ་གནོད་པ་འདི་ཡང་དོན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་རྒོལ་བ་མཁས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱང་གཞན་མི་མཁས་པའི་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག་པའི་ ཆེད་དུ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་དག་འདོད་ཡུལ་གྱི་ཆོས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་འབའ་ཞིག་པའམ་ཡན་གར་བ་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་སྒྲ་དང་ནམ་མཁའ་སོགས་རྟག་པའི་རྫས་སུ་འདོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་བརྗོད་པ། ནམ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེད་དུ་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཅིག་ཅར་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མིན
Chinese
页801至901。 页801至901。 没有办法，并且不是那个法的所依，是没有必要考察的，就像声音是无常的，没有必要考察瓶子一样，因此这句话会变成没有分别。如果这样说，那么自己所想的法是法性的这个道理，仅凭解释宗的定义就能明白，但是因为这里又说了自己的所依或者法性，所以对于当时成为法之所依的法性来说，损害也会变成对所要证成的损害，这是已经成立的道理。那个损害的理由是，所依的法性与成立相违背，因为必须要依赖它才能成立的法是相违背的。否则，如果没有说自己的所依，那么辩论者所想的那个具有神灵形象的法就是所要证成的，因为这样说，所以在某些情况下，认为对所要证成的法本身就是损害，因此在指出立宗的过失时也说了。这里“仅”这个词的意思是仅仅，为了断除仅仅损害所要证成的法，即使损害法性也没有过失的想法，所以才说了自己的所依。第二，分别的必要是，其他的邪分别，包括例子等。这句话消除了那样的疑惑。那是为了避免争论。第一，事物和他人所想的不合理。第一，不需要像那样将自己的所依确定为完全的排除，因为集合的意义是所要证成的已经成立，如果损害了法性，那么损害所要证成的法这件事也已经实际上成立了吗？确实，对于辩论者中的智者来说是这样，但是为了遣除其他不精通者的邪分别，因为有些辩论者即使没有特别区分所想的法，也承认仅仅是法性的自性，或者排除单独存在，也具有损害当时所要证成的过失。那是什么呢？例如，顺世外道等认为声音和虚空等是常住的实物，对此佛教徒说，虚空等是法性。不应该是不可能通过其他共同作用的条件产生先前没有的自性。因为不是同时产生声音等的原因。
English
Pages 801 to 901. Pages 801 to 901. There is no way, and not being the support of that dharma is unnecessary to examine, just as sound is impermanent, there is no need to examine the pot, so this statement will become without distinction. If you say so, then the meaning that one's own intended dharma is the nature of dharma can be understood by merely explaining the definition of the subject, but because one's own support or dharma nature is also mentioned here, for the dharma nature that became the support of the dharma at that time, harm will also become harm to what is to be proven, which is the established meaning. The reason for that harm is that the dharma nature of the support is contradictory to the established, because the dharma that must rely on it to be established is contradictory. Otherwise, if one's own support is not mentioned, then the dharma with the image of a deity that the debater intends is what is to be proven, because of saying this, in some cases, it is thought that it is only harm to the dharma to be proven itself, therefore it is also said when pointing out the fault of the proposition. Here, the word "only" means only, in order to cut off the idea that it is not a fault even if the dharma nature is harmed, only harming the dharma to be proven, so one's own support is said. Secondly, the necessity of distinction is, other wrong conceptions, including examples, etc. This sentence eliminates such doubts. That is to avoid controversy. First, things and what others think are unreasonable. First, it is not necessary to determine one's own support as a complete exclusion like that, because the meaning of the collection is what is to be proven is already established, if the dharma nature is harmed, then is the harm to the dharma to be proven also actually established? Indeed, it is so for the wise among the debaters, but in order to dispel the wrong conceptions of other unskilled people, because some debaters, even if they do not particularly distinguish the intended dharma, also admit that merely the nature of the dharma nature, or excluding being alone, also has the fault of harming what is to be proven at that time. What is that? For example, the Lokayata and others think that sound and space etc. are permanent substances, to which the Buddhists say, space etc. are dharma nature. It should not be impossible to generate a previously non-existent nature through other co-acting conditions. Because it is not the cause of producing sounds etc. simultaneously.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་ལ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་དེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་གཏན་ཚིགས་དེས་སྔོན་མེད་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རྟག་པ་སུན་འབྱིན་པ་དེ་བཞིན། མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོའང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་བཀག་པར་འགྱུར་ལ། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་མི་འགྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན་འགོག་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སུན་འབྱིན་སྨྲ་བ་པོའི་ཞེ་འདོད་དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པས་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་འགོག་ཅིང་ཐོགས་རེག་སོགས་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་མེད་ལ་སྔོན་མེད་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་དེ་གྲུབ་པས་ན། བསྒྲུབ་ཆོས་དེའི་རང་རྟེན་རྟགས་ཀྱིས་བསལ་བ་མེད་པས་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྟག་པས་བསྐྱེད་ན་ཅིག་ཅར་སྐྱེད་རིགས་པ་ལ་དེ་མི་བསྐྱེད་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དང་ཚོགས་ནས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་ན་སྔོན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དགོས་པས་ན་རྟག་པ་ནི་རྒྱུ་མིན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟེན་བཀག་པ་མེད་དོ། །མེད་ ཀྱང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་རྟག་པ་བཀག་པས་གནོད་སྙམ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁེགས་པས་འདིར་གནོད་སྙམ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བརྗོད་པ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་ཆོས། ཆོས་ཅན་ནམ་མཁར་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྐབས་དེའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དུ་འབྲེལ་གྱི་སྔོན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ནི་རྟག་དངོས་དེ་མ་ཡིན་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་རང་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གཏན་ཚིགས་དེས་གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཁྱད་པར་བྱར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཅིག་ཅར་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་དེས་རྒྱུ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་འཕངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན་དུ་འགྲོ་བས་རང་རྟེན་བཀག་པ་མེད་ལ་རྟག་པར་གྱུར་པའི་ནམ་མཁའ་བཀག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱན་སོགས་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་དངོས་སུ་ཐལ་བ་མིན་ཡང་དོན་གྱིས་ཐལ་བ་འཕེན་པ་དང་འདྲ་བར་སོང་བ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པར་ཕ་རོལ་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་གཞིར་བྱས་ནས་རྒྱུ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་
Chinese
因此，当胜论派等反驳这个理由时，正如这个理由驳斥了不能产生先前不存在的事物的常法一样。虚空等法体的自性也因为否定了实有，所以法体会被否定。如果法体不成立，那么所要证明的法就不会成立，因此这个理由会有与否定法体相违的过失，就像这样说一样。第二，反驳者的意图是行不通的，因为内道佛教徒否定了实有的虚空，并且仅仅是否定了没有阻碍和接触等，所以才想要这样论证，因此，对于非实有来说，不能产生先前不存在的事物的法是成立的。因为所要证明的法的自性基础没有被理由排除，所以对于成立当前的所要证明的事物没有任何妨碍。如果常法产生，那么理应同时产生，但实际上并没有同时产生，这是通过量成立的。如果与共同的助缘聚合而逐渐产生，那么就必须有先前不存在的差别，因此已经论证了常法不是因，所以所要证明的基础没有被否定。没有，但认为否定了所希望的虚空常法会有妨碍，这仅仅会变成因为其他的法体被否定，而不是所要证明的法的依据，所以认为这里会有妨碍。虚空法体，是声音常法的依据，就像这样说一样。声音是常法，法体是虚空，就像这样认为，在那个时候，与法和法体相关联的，不能产生先前不存在的差别的虚空，不是常法实有，因此与当前的所要证明的法没有关联，相对于它来说，法体是独立的，因为没有关联。或者，如果这个理由说，如果虚空是因，那么就会有共同作用的差别，因为不会同时产生。这样就暗示了如果是因，那么就是无常。那时，实有的虚空会成为法体，所以自性基础没有被否定，而常法的虚空则被否定了。然而，就像《庄严经》等中所说的那样，虽然不是直接的推论，但实际上类似于暗示了推论，而不是成立，因为是以对方承认是因作为基础，然后讨论因的次第和同时。
English
Therefore, when the Vaibhashikas and others refute this reason, just as this reason refutes the permanent dharma that cannot produce things that did not exist before. The nature of the subject of phenomena such as space is also negated because it negates the real, so the subject of phenomena will be negated. If the subject of phenomena is not established, then the dharma to be proven will not be established, so this reason will have the fault of contradicting the negation of the subject of phenomena, just like saying this. Second, the intention of the refuter is not valid, because the inner Buddhist negates the real space, and only negates the absence of obstruction and contact, etc., so he wants to argue in this way, so for the non-real, the dharma that cannot produce things that did not exist before is established. Because the self-nature basis of the dharma to be proven has not been excluded by the reason, there is no obstacle to establishing the current thing to be proven. If the permanent dharma produces, then it should produce simultaneously, but in reality it does not produce simultaneously, which is established by valid cognition. If it is gradually produced by the aggregation of common auxiliary conditions, then there must be a difference that did not exist before, so it has been argued that the permanent dharma is not a cause, so the basis to be proven has not been negated. No, but thinking that negating the desired space permanent dharma will be an obstacle, this will only become because other subjects of phenomena are negated, not the basis of the dharma to be proven, so thinking that there will be an obstacle here. Space subject of phenomena, is the basis of the permanent dharma of sound, just like saying this. Sound is permanent dharma, the subject of phenomena is space, just like thinking this, at that time, the space that is related to the dharma and the subject of phenomena, and cannot produce the difference that did not exist before, is not the permanent dharma real, so it is not related to the current dharma to be proven, relative to it, the subject of phenomena is independent, because there is no relationship. Or, if this reason says, if space is a cause, then there will be a difference in common action, because it will not produce simultaneously. This implies that if it is a cause, then it is impermanent. At that time, the real space will become the subject of phenomena, so the self-nature basis has not been negated, and the permanent dharma space has been negated. However, as stated in the Ornament Sutra and others, although it is not a direct inference, it is actually similar to implying an inference, rather than establishing it, because it is based on the other party's admission that it is a cause, and then discusses the order and simultaneity of the cause.