Tibetan
སྤྱི་ཙམ་ལས་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་རྟོགས་དཀའ་བས་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་གནད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་གྱིས་ཤིག །གསུམ་པ་མཇུག་བསྡུ། གང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པ་ན་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། རང་རྟེན་མིན་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ་བསྒྲུབ་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ལ་གནོད་མི་གནོད་དཔྱད་དགོས་པ་མིན་ཞེས་རང་རྟེན་གྱི་ཚིག་འདིས་བསྟན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིས་རྒོལ་བ་རང་གིས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ལ་གནོད་པས་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་བསལ་བའི་སྐབས་སུའང་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་སྒྲའི་ཟུར་གྱིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་གནོད་ན་ཡང་བསལ་བ་མིན་ཞེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཕྱོགས་ལ་བསལ་བའི་སྐྱོན་མིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བདག་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་དམ་ བཅས་པ་ན་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་རྟེན་བདག་མ་གྲུབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྨྲས་ན་གྲངས་ཅན་པའི་ངོར་སྒྲ་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་བཀོད་པ་འཇིག་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་བྱེ་བྲག་པས་བདག་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགའ་བྱེད་བདག་པོས་བཤད་ཀྱང་ཀུན་བཏུས་སུ་དེ་ལྟར་མ་བཤད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཉིད་འགྲུབ་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་པ་སྟེ་ཕྱོགས་དེ་འགྲུབ་མི་ནུས་པས་ཡང་དག་མིན་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྐབས་དེར་སོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པར་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་རང་གི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་། སོགས་པའི་སྒྲས་ཁྱད་ཆོས་དང་གཉིས་ཀ་རྒོལ་པའི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་ཡིན་པས་
Chinese
因为仅凭概括难以彻底理解，所以有智慧的人应仔细研究，务必领会其中的特殊要点！第三，总结。因为反驳者自己所承认的法是所要成立的，所以，如果它的所依处有损害，那就是立宗的过失。因此，“自依”这个词表明，不必考察仅仅不是自依的所依处，或者其他所立之法的所依处是否受到损害。例如，在相的定义中，使用“自己”这个词，是为了表明对反驳者自己不承认的其他法造成损害，并不会对相造成损害。同样，在排除的情况下，用“自己的所依处”这个词的含义来表达，即使对不是当下所立之法的所依处的其他所依处造成损害，也不是排除。第二，说明不成立的特殊情况等，不是相上的排除的过失。如果胜论派向佛教徒立宗说“我遍一切处”，那么在佛教徒看来，特殊情况或所依处“我”是不成立的。如果佛教徒向数论派说“声音是无常的”，那么在数论派看来，声音虽然成立，但作为其特殊性质而提出的“坏灭”是不成立的。如果胜论派说“我是和合的因”，那么在佛教徒看来，特殊情况和特殊性质都不成立。因此，快乐作者说这些也是相的过失。但《摄类学》中没有这样说，这是为什么呢？因为那样的情况不是相的过失。因为成立理由不成立等过失，都会损害相本身的成立，即相无法成立，所以才会变成那样。即使在那种情况下，与不依赖于成立理由，而仅仅与立宗本身相关联的，才是相本身的过失。任何依赖于后续部分成立理由的过失，都是与成立理由本身相关的过失。正如上面所说，因此，仅仅是所依处，以及“等”字所包括的特殊性质和两者，在反驳者看来不成立，并不是相的过失。例如，如果立宗说“声音是无常的，因为它是可测量的”，那么这就像是相似的成立理由。
English
Because it is difficult to understand thoroughly with just a general overview, those with wisdom should examine it carefully and be sure to grasp the special key points! Third, conclusion. Because the dharma that the opponent himself accepts is what is to be established, therefore, if its basis is harmed, it is a fault of the proposition. Therefore, the word "self-basis" indicates that it is not necessary to examine whether the basis that is not merely the self-basis, or the basis of other established dharmas, is harmed. For example, in the definition of a characteristic, the word "self" is used to indicate that harming other dharmas that the opponent himself does not accept does not harm the characteristic. Similarly, in the case of exclusion, the implication of the word "one's own basis" is used to express that even if other bases that are not the basis of the dharma to be established in the present case are harmed, it is not an exclusion. Second, it is shown that the non-establishment of special cases, etc., is not a fault of exclusion on the part of the subject. If the Vaisheshika school proposes to the Buddhist that "the self pervades everywhere," then in the eyes of the Buddhist, the special case or the basis, the self, is not established. If the Buddhist says to the Samkhya school that "sound is impermanent," then in the eyes of the Samkhya school, although sound is established, the "destruction" that is stated as its special characteristic is not established. If the Vaisheshika school says that "the self is the cause of aggregation," then in the eyes of the Buddhist, neither the special case nor the special characteristic is established. Therefore, the Joyful Author says that these are also faults of the subject. But why is it not stated that way in the Compendium? Because such a situation is not a fault of the subject. Because the faults of the non-establishment of the reason, etc., will all harm the establishment of the subject itself, that is, the subject cannot be established, so it will become like that. Even in that case, only what is related to the proposition itself, without relying on the reason, is a fault of the subject itself. Any fault that depends on the subsequent part of the reason is a fault related to the reason itself. As stated above, therefore, merely the basis, and the special characteristic and both included by the word "etc.," not being established in the eyes of the opponent is not a fault of the subject. For example, if the proposition is stated as "sound is impermanent because it is measurable," then this is like a similar reason.
Tibetan
རྟགས་དེས་སྐབས་དེར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པ་དེ་མི་འགྲུབ་པས་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་དམ་བཅའ་རང་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅས་ནའང་བསལ་བ་ཇི་ལྟར་འབབ་སྙམ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་བསལ་བ་མིན་ཀྱང་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་ངེས་པ་དག་གི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསལ་བའང་ཡིན་ནོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའི་བར་དུ་བསལ་བ་མེད་དེ་དཔག་གཞིར་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པ་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དམ་བཅས་པ་ན་བདག་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལའང་རྗེས་དཔག་གིས་བསལ་བ་འཇུག་གོ་སྙམ་ན། བདག་གི་སྒྲ་དོན་ཙམ་ནི་སུ་ལའང་གྲུབ་པས་དེ་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་བསལ་བའི་དོན་མེད་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་བྱེད་པོ་དང་ཁྱབ་པ་སོགས་སུ་དམ་བཅས་པ་དེ་ཚད་མས་བསལ་ཟིན་ཅིང་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགོད་ན་རྟགས་དེས་ནུས་ཡུལ་མིན་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་རང་གི་ངོར་བསལ་བ་མེད་པས་ན་དེ་དག་གིས་ནང་པའི་ངོར་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་ཚེ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ན་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་མི་སྲིད་པས་དེའི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལྟ་བུས་གྲངས་ཅན་པའི་ངོར་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་གྲངས་ཅན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་བསལ་མེད་དེ། ཞེན་ངོར་རྟག་པ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་བསལ་བའང་མེད་པས་དེ་ལ་བྱས་པས་གསར་དུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གྲུབ་བསལ་གཉིས་ཀ་ཚད་མས་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ཞེན་པས་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ལ་གྲུབ་བསལ་གྱི་དོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བསལ་བའི་དཔེས་མཚོན་ཚུལ་ལ། མདོ་ལས་གཞན་གསུམ་ཞར་ལ་བསྟན། །འདིར་ནི་དེ་ལས་གཅིག་བཤད་པའོ། །དང་པོ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བར་བསལ་བ་བཞི་པོའི་དཔེར། སྒྲ་མཉན་དུ་མི་རུང་། བུམ་པ་རྟག །ཚད་ མས་གཞལ་བྱའི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མིན་ཞེས་པའི་དཔེ་བཞི་པོ་བཤད་དེ། དེ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་དཔེ་བཞི་པོ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི
Chinese
那個標誌在那時承諾聲音是無常的，因為它沒有實現，所以似乎損害了這個承諾，但就像承諾本身沒有缺陷一樣。那麼，如果承諾聲音是常恆的，該如何排除呢？聲音的常恆僅僅在佛教徒看來是不成立的，並不能排除，但在通過實在力量的推理確定的人看來是不成立的，並且就像不成立一樣，也被事物的力量所排除。在沒有通過推理確定之前，是沒有排除的，因為它可以作為推論的基礎。同樣，對於通過後續推論建立的也應該了解。那麼，如果我（補特伽羅）作為有法，在一切處所都存在，這樣承諾時，因為我（補特伽羅）沒有被量所證成，那麼對此也適用後續推論的排除嗎？僅僅我（補特伽羅）這個詞的意義對任何人來說都是成立的，所以僅僅說這個詞沒有排除的意義。如果對它的區別，常恆、作者和遍在等做出承諾，那麼這些已經被量所排除，如果提出否定或建立的理由，那麼這個標誌不是能力範圍，所以是被排除的。然而，正理論派等在自己看來沒有排除，因此當他們在佛教徒看來提出成立的理由時，僅僅承諾並不會變成過失，但當提出成立的理由時，不可能具備三相，所以只能指出這個過失。同樣，聲音是無常的，這已經被量所證成，像法稱論師這樣的人在數論派看來，通過所作的標誌來建立聲音是無常的，在數論派的量看來，沒有成立和排除，因為在執著看來，常恆成立並不是通過量成立的，並且像佛教徒一樣，也沒有通過量排除，因此對於這個，所作的具有新成立的能力的適用範圍。因此，成立和排除都是通過量，否則僅僅通過執著來承諾是沒有成立和排除的意義的。第二，通過排除的例子來表示的方式。經部中，其他三者是順便提到的。這裡只說其中一個。第一，在《攝類學》的注釋中，作為四個排除的例子：聲音不能被聽見，瓶子是常恆的，量不能成立可量的事物，有兔子的不是月亮，這樣說了四個例子。這些只是表示了排除法自性的門徑
English
That sign, at that time, promises that sound is impermanent, because it is not accomplished, so it seems to harm the promise, but just like the promise itself has no defects. Then, if sound is promised to be permanent, how can it be eliminated? The permanence of sound is not eliminated merely because it is not established in the eyes of Buddhists, but it is not established in the eyes of those who are determined by the reasoning of real power, and just like it is not established, it is also eliminated by the power of things. Until it is determined by reasoning, there is no elimination, because it can be used as the basis for inference. Similarly, it should also be understood for what is established by subsequent inference. Then, if I (Pudgala) as the subject of dharma, exist everywhere, when such a promise is made, since I (Pudgala) is not proven by valid cognition, does the elimination by subsequent inference also apply to this? The meaning of the word I (Pudgala) alone is established for anyone, so merely saying this word has no meaning of elimination. If the distinction of it, permanence, agent, and pervasiveness, etc., is promised, then these have already been eliminated by valid cognition, and if a reason for negation or establishment is proposed, then this sign is not within the scope of ability, so it is eliminated. However, the Vaisheshika school, etc., have no elimination in their own view, so when they propose a reason for establishment in the eyes of Buddhists, merely promising does not become a fault, but when a reason for establishment is proposed, it is impossible to have the three aspects, so only this fault can be pointed out. Similarly, sound is impermanent, which has already been proven by valid cognition, when someone like Dharmakirti establishes that sound is impermanent by the sign of being made in the eyes of the Samkhya school, there is no establishment or elimination in the eyes of the Samkhya school's valid cognition, because in attachment's view, the establishment of permanence is not established by valid cognition, and like Buddhists, there is also no elimination by valid cognition, so for this, the scope of application of the ability of newly establishing by being made is applicable. Therefore, both establishment and elimination are by valid cognition, otherwise merely promising by attachment has no meaning of establishment and elimination. Second, the way to represent by the example of elimination. In the Sutra, the other three are mentioned incidentally. Here, only one of them is said. First, in the commentary of the Abhidharmasamuccaya, as examples of the four eliminations: sound cannot be heard, a pot is permanent, valid cognition does not establish measurable things, the one with a rabbit is not the moon, these four examples are said. These only indicate the gateway of eliminating the self-nature of dharma.