Tibetan
སྟེ། དགག་པ་ནི་དགག་བྱ་བཅད་ནས་བློ་ཡུལ་དུ་བྱེད་དགོས་ཤིང་། དགག་བྱ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་དགག་བྱ་མེད་པ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན་དེ་ལྟོས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་ལྡོག་པ་གཞན་ཡང་མི་འགོག་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་འགོད་ཚུལ་གྱིས་ཡིན་ཡོད་དུ་སྒྲུབ་པའམ་མེད་མིན་དུ་དགག་པའི་ཐ་སྙད་དེས་དེ་ལྟར་བློ་ལ་འཆར་བར་བྱེད་པས་ན་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་རིམ་གྱིས་འཇུག་ཅིང་། དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འདུ་བར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་དངོས་པོར་མེད་པ་ཡི་ནི་དོན་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་གང་ ཞིག་ཇི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པའི་བློས་བསྟན་པ་སྟེ་བློ་རང་གི་ངང་གིས་མཚོན་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནམ་མིན་ཞེས་མ་བརྟག་པར་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་གྱི་རྟེན་ནི་སྒྲ་དོན་ཙམ་མོ་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་གང་དེ་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་བླངས་ནའང་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་རིགས་པས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གནོད་དོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་གོམས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དེ་ལྟར་གནས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་སུན་ཕྱུང་ཞིང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བརྡ་ནི་དོན་གོ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ་དོན་གོ་བ་ཡང་སྣང་བརྟག་བསྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཙམ་བསྙོན་དུ་མེད་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་དཔྱད་ཀྱང་དེ་ཙམ་ལ་གནོད་པ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་འདི་དག་ནི་མ་བརྟག་པར་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོའི་དོན་ལ་མིན་ཅེས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ། མིག་དབང་དེ་ཉིད་མིག་ཤེས་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པ་དང་ཉན་ཤེས་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ་རྣ་དབང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན་མིག་དབང་དེ་རྣ་དབང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་དུ་མ་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་གནས་པར་བརྗོད་ཀྱང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པའི་ངོར་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་གང་དང་གང་བཞག་པ་འཕེལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། དགག་པ་བརྗོད་པའི་ཆ་ནས་དགག་བྱ་དེ་རྟེན་དེ་ལ་འགྲི༷བ་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ཡི་རྣམ་པ
Chinese
即，遮破必须截断所遮破，并将其作为意识的对象。由于所遮破被完全截断而阻碍，因此所遮破不存在被完全确定，这似乎是法性依赖于它的方式。由于它的力量，它似乎并不阻止其他的相违。此外，通过陈述的方式，确立为“是存在”或否定为“非不存在”的术语，使这种概念在心中产生。因此，对于以排除他者为对象的词语，各种术语依次适用，并且它们可以汇集在一个法性上。第二，如果正确地分析，那么与实际上不存在的事物相关的词语，是依赖于意义而产生的术语，无论以何种方式，从无始以来传递下来的心识所指示的，即心识自身自然呈现的，这种如其所显现的本身是否成立，在不考察的情况下，就承认相违的意义的所依是词义本身，这依赖于世俗术语的方式。即使这样依赖于世俗术语的方式而承认，如果正确地分析，因为理性无法成立，所以认为会有损害，并非如此。像这样，在由见到和习惯于无始以来的习气所产生的世间中，术语的意义如此存在，以胜义谛进行分析的理性不会推翻和损害它。因为语言仅仅是为了理解意义，并且理解意义也仅仅是以显现、考察和混合的方式产生，这是无可否认的。仅仅如此就能成立术语，因此即使以胜义谛进行分析，也不会对仅仅如此造成损害，并且这些术语是不经考察而使用的，而不是针对事物的意义，因为人们是这样认为的。第三，眼根本身是眼识的果，并且是没有耳识的果，而耳根与此相反，因此眼根与耳根是不同的。同样，即使通过排除他者的方式，在同一个法性上陈述多种不同的法，但意义的自性仅仅是一个自相，没有不同。然而，在排除对象的分别面前，对于成为相违的所依的法性，无论安立什么所要成立的法，都像是增长一样。并且，从陈述遮破的角度来看，所遮破就像是从所依上减少一样。
English
That is, refutation must cut off the object to be refuted and make it the object of consciousness. Since the object to be refuted is completely cut off and obstructed, the non-existence of the object to be refuted is completely determined, which seems to be the way the dharma depends on it. Due to its power, it seems not to prevent other contradictions. Moreover, the term that establishes as "is existent" or negates as "not non-existent" by the method of statement, causes this concept to arise in the mind. Therefore, for words that have the exclusion of others as their object, various terms are applied sequentially, and they can converge on one dharma. Second, if analyzed correctly, then the words related to things that do not actually exist are terms that arise dependent on meaning, in whatever way, indicated by the mind that has been passed down from beginningless time, that is, what the mind itself naturally presents, whether this as it appears itself is established, without examining, one admits that the support of contradictory meanings is the meaning of the word itself, which depends on the way of worldly terms. Even if one admits in this way depending on the way of worldly terms, if analyzed correctly, since reason cannot establish it, one thinks there will be harm, it is not so. Like this, in the world arising from the habits of seeing and being accustomed to from beginningless time, the meaning of terms exists in this way, the reason that analyzes in ultimate truth will not overthrow and harm it. Because language is merely for understanding meaning, and understanding meaning also merely arises in the way of appearance, examination, and mixture, this is undeniable. Merely this can establish terms, therefore even if analyzed in ultimate truth, it will not cause harm to merely this, and these terms are used without examination, not for the meaning of things, because people think in this way. Third, the eye faculty itself is the result of eye consciousness, and is without the result of ear consciousness, while the ear faculty is the opposite of this, therefore the eye faculty is different from the ear faculty. Similarly, even if many different dharmas are stated on the same dharma by way of excluding others, the nature of the meaning is merely one self-character, there is no difference. However, in the face of the discrimination of excluding objects, for the dharma that has become the support of contradictory opposites, whatever dharma to be established is placed, it is like an increase. And, from the perspective of stating refutation, the object to be refuted is like a decrease from the support.
Tibetan
་ཅན། རྟོག་པས་འཕེལ་འགྲིབ་ལྟ་བུར་བསླད་པ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་ ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དུ་དབྱེ་ཞིང་འདི་ལ་འདི་ཞེས་འབྲེལ་བ་ལྟ་བུར་ཞེན་པའི་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་ལས་དོན་ལ་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་ཆོས་དེ་ཐ་དད་དུ་ལྡན་པ་ཉིད་མིན་ཡང་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དེས་ན་དེ་དག་བསླད་པ་ཡིན་ནའང་བསླད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཤེས་ནས་ཐ་སྙད་ལ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བརྗོད་པ་ན། སྒྲས་རྣམ་བཅད་ལྟར་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་མ་བྱས་ན་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མཚོན་ནས་ཆོས་ཅན་དག་ཀྱང་བེམ་ཤེས་ལྡན་མིན་གསུམ་ལ་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་འགྲིབ་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཅིག་ལས་དུ་མར་ཕྱེ་སྟེ་བེམ་པོ་ཤེས་པ་ལྡན་མིན་ཞེས་དང་། བེམ་པོ་ལའང་ཡུལ་ལྔ་དབང་ལྔར་ཕྱེ་བས་འཕེལ་བ་ལྟ་བུར་བྱས་ཀྱང་འབྲས་བུའི་ཆ་གང་ཞིག་ཡོད་མེད་ཀྱི་གཞན་སེལ་ལས་རྟོག་ངོར་དབྱེ་བསྡུ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་དོན་ལ་དེ་ལྟར་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པའམ་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མེད་དེ། དངོས་པོ་རང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ལས་གཞན་དུ་གཡོ་བ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟོས་གཞི་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་ལ། །འགོག་བྱེད་རིགས་པ་བསྟན་པ་དང་། །དེ་ཡི་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ལྟོས་གཞི་ཕྱོགས་ཉིད་མི་གྲུབ་དང་། །ཕྱོགས་གྲུབ་ན་ཡང་ལྡོག་མི་གྲུབ། །ལྡོག་གྲུབ་ཀྱང་བདག་བཅས་མི་གྲུབ། །དང་པོ། གསོན་ལུས་བདག་བཅས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྲོག་ལྡན་རྟགས་སུ་འགོད་པ་འདིར་ལྡོག་པ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ན་སྔོན་དུ་ཁྱབ་པ་གཉིས་པོའི་ལྟོས་གཞི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་ཤེས་དགོས་པ་ལ་ཕྱོགས་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། འདི་ ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་འཇུག་བཞིན་པའམ་འགོད་བཞིན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་བུམ་སོགས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་མ་གྲུབ་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །བུམ་སོགས་ལ་བདག་མེད་པར་སངས་རྒྱས་པས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་ཅིས་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེས་ཁས་བླངས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གསོན་ལུས་ཀྱང་བདག་མེད་དུ་འགྱུར་བས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསོན་ལུས་ལ་བདག་མེད་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཚད་མ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་པའི་ཁས་
Chinese
。由分别念所染污的增减等，以那些将法与有法区分，并执着于此为此等关联，由于某些因缘，实际上有法并不具备那个法，但自己的分别念却如此见解，从而将它们结合在一起，因此，即使那些是染污，也应知是染污本身，而不是不使用名言，因为这是依赖名言而郑重表达的时候。例如，当说“声音是无常的，因为是所作”时，如果心智没有像声音那样进行区分，名言就不会成立。由此可以推知，有法也可以像将色、识、非相应行三种归纳为事物一样，进行减少，或者从一分为多，分为色法、识法、非相应行，甚至将色法分为五境、五根，像这样进行增加，但除了果的某一部分存在与否的排除之外，都只是在分别念面前的分类和归纳，对于事物的实际意义而言，并没有发生这样的增减或肯定和否定，因为事物本身的名言法性不可能改变。第二，观察所依之处：揭示破斥的理路，以及归纳其成立之义。第一，所依之处本身不成立，即使处成立，周遍也不成立，即使周遍成立，有我也不成立。第一，在论证活着的身体是有我的，以有生命作为理由时，在辨析周遍是否存在时，首先要知道两个周遍的所依之处是什么，但却无法知晓处，这是要说明的。像这样，在佛教徒看来，正是在有我的情况下，论证的理由才成立或安立，因此会怀疑我是否不存在，因此瓶子等也没有成立为无我，所以不会变成不相似品。如果说，因为佛教徒已经承认瓶子等是无我的，为什么不会变成不相似品呢？如果他的承认是量，那么活着的身体也会变成无我，所以会变成不相似品。如果说，承认活着的身体是无我是非量，那么佛教徒的承认
English
. Those that are corrupted by notions of increase and decrease, and those that distinguish between dharma and dharmic entities, and cling to relationships such as 'this is this,' due to some causes, although in reality the dharmic entity does not possess that dharma as distinct, yet one's own discriminating mind sees it as such and combines them together. Therefore, even if those are corruptions, one should know that they are corruptions themselves, but it is not that one does not engage in terminology, because this is the time to rely on terminology and take expression seriously. For example, when saying, 'Sound is impermanent, because it is produced,' if the mind does not understand it in the same way as sound distinguishes, then the terminology will not be established. From this, it can be inferred that dharmic entities can also be like the three, matter, consciousness, and non-associated formations, which are grouped together as things, and then decreased, or divided from one to many, divided into matter, consciousness, and non-associated formations. Even matter is divided into the five objects and five faculties, which is like an increase. However, apart from the exclusion of whether a certain part of the result exists or not, it is only a classification and summarization in the face of discrimination. In terms of the actual meaning of things, there is no such increase or decrease, or affirmation and negation, because the nature of the terminology of things themselves cannot change. Second, examining the basis of dependence: showing the reasoning that refutes, and summarizing its established meaning. First, the basis of dependence itself is not established, and even if the place is established, the pervasion is not established, and even if the pervasion is established, the self is not established. First, when proving that a living body has a self, and using 'having life' as the reason, when analyzing whether the pervasion exists or not, one must first know what the basis of dependence of the two pervasions is, but one cannot know the place, this is what is to be shown. Like this, in the view of Buddhists, it is precisely when there is a self that the reason for proof is established or posited, therefore there will be doubt as to whether the self does not exist, therefore vases and so on are also not established as selfless, so they will not become dissimilar. If you say, because Buddhists have already admitted that vases and so on are selfless, why will they not become dissimilar? If his admission is valid, then the living body will also become selfless, so it will become dissimilar. If you say that admitting that the living body is selfless is not valid, then the Buddhist's admission