Tibetan
་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་དེ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་ སྙད་འདི་གང་ལ་བརྟེན་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་རྟེན་པ་མིན་ཏེ། རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཤིང་དེ་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མིན་པ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་བྱ་ཟེར་ན། རྟོག་ངོར་སྣང་བ་སྒྲ་དོན་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མིན་ལས་ལོག་ཙམ་གྱི་གཞན་སེལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་ཞེས་པའི་མིང་གི་དོན་རྟོག་ཡུལ་ན་སྣང་བ་དེ་ལ། སྒྲ་མཉན་བྱ་ཡིན་ཅེས་དང་། སྒྲ་ལ་སྙན་པ་ཡོད་ཅེས་དང་། སྒྲ་ལུས་ཅན་མིན་ཅེས་དང་། སྒྲ་རྟག་པར་མེད་ཅེས་སེམས་ཤིང་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པར་སེམས་ཤིང་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའི་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་སྒྲ་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡིན་ཀྱང་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་པས་དོན་རང་མཚན་ལ་གོ་ཞིང་འཇུག་པའི་ཚུལ་འདིས་མཁས་པ་པཎྜི་ཏ་ནས་བླུན་པོ་བ་ལང་རྫི་ཡན་ཆད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་མཐའ་དག་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལྟར་འཐད་པ་སྟོན་པ་ལ། སྒྲ་དོན་དངོས་མེད་ཀྱང་རྟེན་འཐད། །སྒྲ་དོན་ལས་གཞན་རྟེན་མི་འཐད། །དང་པོ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་དངོས་སུ་བརྟེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱ་བ་མིན་ན། སྒྲ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་སྟེ། འདི་རང་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་ན་བུམ་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱས་པ་སྒྲ་ལ་མི་འཇུག་པ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་མིང་དང་མཚན་མ་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་ལ་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་དངོས་པོ་མེད་ན་འདི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་སྒྲ་དོན་དེ་འདྲ་ལ་འདི་ཕྱིའམ་ནང་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་ན་རང་མཚན་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ བརྗོད་བྱར་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད་ནའང་། སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་རྟོག་ངོར་སྣང་བའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དོན་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་དག་དང་ནི་འབྲེལ་བར་ཏེ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བློ་ལ་སྣང་ཞིང་། སྒྲ་དོན་དེ་ཡང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལས་མ་བརྟགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོར་བྱས་ནས་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི་རྟོག་ངོར་ཡང་མེད་པ་ཞིག་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །ངེས་ན་འདི་ལ་ཐ་སྙད་རྣམས་རྟེན་པར་འདོད་དེ་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལུགས་དེ་ལྟ་བུར་ཟད་དོ། །དེ་ཡང་བརྟགས་ན་སྒྲ་དོན་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རང་རྐྱ་བ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་བརྡ་རང་མཚན་ལ་འབྱོར་བ་ཡིན་ཅིང་། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་རྟོག་ངོར་སྣང་བས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་དུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། སྒྲ་དོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་དོན་རང་མཚན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་བསྒྲུབས་སམ་བཀག་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དང་། དགག་བྱ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་དེ་ལ་དགག་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བཀག་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་རང་མཚན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་ཆ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་གྲུབ་པ་ན་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དང་། བུམ་པ་བཤིག་པ་ན་ཀུན་འཇིག་པ་ལྟར་རང་མཚན་ལ་ཁ་ཅིག་གྲུབ་པ་དང་ཁ་ཅིག་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ཐ་དད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་མཚན་དེ་དང་བསྒྲུབ་ཆོས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་རང་མཚན་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་གཞན་དང་གཞན་བཀག་པ་དང་ནི་བསྒྲུབས་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་གང་ལ་ཆོས་དེ་བསྒྲུབ་པ་དང་ནི་དགག་པ་དག་གཞན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཆོས་ཅན་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ་འདུ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལ་མི་རྟག་དང་། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་སོགས་སྒྲུབ་པའམ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་སོགས་བཀག་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་དེའི་ཆོས་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བར་སོ་སོ་ནས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་མཚན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་ཆོས་དེ་དང་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཚུལ་ལ། རྟོགས་ངོར་དགག་སྒྲུབ་འཇུག་པའི་ཚུལ། །བཏག་ཙམ་དེ་ལ་ཐ་སྙད་རུང་། །བཏགས་པ་ཡིན་ཡང་དངོས་ལྟར་སྣང་། །དང་པོ། ལྡོག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་རྣམས་དེའི་སྐབས་སུ་རྟོག་ཡུལ་དུ་མི་བཟུང་བར་བཏང་སྙོམས་ལྟ་བུ་དག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། སྒྲ་ལ་རྟག་པ་འགོག་པ་ན་དགག་བྱ་རྟག་པ་དེ་ཡིས་སྒྲ་དེ་དབེན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་། དགག་བྱ་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལྟ་བུར་ཡང་སྣང་
Chinese
，因为论著对此也无能为力，因为它不随顺个人的意愿。因此，如果考察事物和非事物的所依之名，它并非真实地依赖于外在的自相。因为不能对自相进行破立，而且它不是声音的真实对象等等，这些已经广泛阐述过了。那么，如果说依赖于什么而进行命名呢？依赖于在分别念前显现的声音意义，像这样进行命名的时候，我们希望一切成立和破斥都适用。依赖于仅仅从非声音中排除的异体，声音这个名称的意义在分别念的境中显现，例如，认为和说声音是可听的，声音是悦耳的，声音不是有形的，声音不是常有的。同样，即使事物不存在，也认为和说声音是常有的，这样的虚构也依赖于声音意义。像这样，虽然依赖于声音意义进行破立，但由于将显现和分别念混为一谈，以至于理解和适用于事物自相的方式，从学者班智达到愚笨的牧童为止的一切世间人都依赖于命名的途径。第二，论证如此合理：声音意义虽非实有，然为所依合理；声音意义之外，不应依赖。第一，如果不是真实地依赖于外在的事物而进行破立，那么声音意义是什么呢？如果它本身是事物，那么对瓶子进行的破立就不会适用于声音，就像之前对名称和相进行考察一样。如果它没有事物性，那么它也不会成为命名的所依，难道不是这样想的吗？如果考察作为命名所依的声音意义，它是内在或外在的事物，那么即使没有丝毫成立自相的能说，但由于显现和分别念混淆的缘故，在分别念前显现的法性声音意义与外在的事物相关联，以不相异的方式显现在心中。而且，声音意义也是表达声音所指的对象，仅仅因为这个原因，在未经考察的命名层面上说它存在，但在分别念前也并非
English
, because treatises can do nothing about it, as it does not follow the desires of individuals. Therefore, if we examine what the term 'basis' of things and non-things relies on, it does not truly rely on external self-characteristics. Because one cannot establish or refute self-characteristics, and it is not the real object of sound, etc., which has been extensively explained. So, if we say, what does naming rely on? It relies on the sound meaning that appears before the conceptual mind. When naming is done in this way, we want all establishment and refutation to apply. Relying on the exclusion of others, which is merely a negation from non-sound, the meaning of the name 'sound' appears in the object of conceptualization. For example, one thinks and says that sound is audible, sound is pleasant, sound is not corporeal, and sound is not permanent. Similarly, even if a thing does not exist, one thinks and says that sound is permanent, and such fabrications also rely on sound meaning. In this way, although establishment and refutation are done based on sound meaning, because appearance and conceptualization are mixed together, the way in which it is understood and applied to the self-characteristics of things is that all worldly people, from learned scholars to foolish cowherds, rely on the path of naming. Second, to show that this is reasonable: sound meaning, although not real, is a reasonable basis; other than sound meaning, it is not reasonable to rely on. First, if establishment and refutation are not done by truly relying on external things, then what is this called 'sound meaning'? If it itself is a thing, then the establishment and refutation done to a pot will not apply to sound, just as in the previous examination of name and characteristic. If it does not have thingness, then it will not become the basis of naming either, or so you might think? If we examine the sound meaning that serves as the basis of naming, whether it is an internal or external thing, even if there is not the slightest bit of expressible that establishes self-characteristics, the sound meaning, which is a property that appears before the conceptual mind due to the confusion of appearance and conceptualization, is related to those external things and appears in the mind in a way that is not different. Moreover, sound meaning is also the object to which the expressing sound applies, and it is said to exist on the level of naming without examination, merely for this reason, but it is not even before the conceptual mind.
Chinese
如果这样，就不能作为名言的所依。如果确定，则认为一切名言都依存于此，世间的名言方式仅止于此。进一步分析，所谓声义，以其事物本身不独立的要点而达到表诠自相，由于无始习气的力量而在分别念前显现，因此可以作为名言的所依。第二，如果不是这样对声义进行破立，那么在对自相的事物建立或破除一个法时，就会变成同时建立与所立之法本体相同的一切，同样，对于所破之义，所有应该破除的都会同时被破除，因为自相的事物本体唯一，没有不同的部分。事实就是如此，当瓶子成立时，所有与它本体相同的法都会成立，当瓶子被打破时，就像一切都毁灭一样，因为在自相上不可能存在一部分成立而一部分不成立的不同部分。如果所立之法与该自相不是一体，而是所立之法的自相各不相同，那么就像破除和建立没有关联的其他事物一样，在任何有法上建立或破除该法都会变成其他，而不会归于一个有法的体性，比如在声上建立无常和虚空的功德等，或者破除周遍一切等，就不会成为该有法的法，而是各自不同。这样，在对事物的自相进行破立时，无论是一体还是他体都不合理。第二，破立的方式如何呢？在分别念前进行破立的方式。仅仅是假立，名言才可行。虽然是假立，却像真实一样显现。第一，对于作为各种相异之法所依的法，比如声音，假设为一个，在建立刹那性等一个法时，所立之法会像依存于该有法一样显现，即使存在其他各种法，也会像在那时不对它们进行分别念一样保持中舍，在声音上破除常法时，会像声音远离所破的常法一样显现，也会像依赖于所破之法以外的其他法一样显现。
English
If so, it cannot serve as the basis for terms. If it is certain, then it is believed that all terms rely on this, and the worldly way of terms ends there. Furthermore, upon analysis, the so-called sound and meaning reach the expression of self-character due to the key point that things themselves are not independent, and because they appear before the mind due to the power of beginningless habitual tendencies, they can serve as the basis for terms. Second, if one does not engage in affirmation and negation in this way with regard to sound and meaning, then when establishing or refuting one dharma of self-characterized things, it will become the case that everything that is the same entity as that which is to be established will be established simultaneously, and similarly, with regard to that which is to be refuted, everything that should be refuted in that thing will be refuted simultaneously, because the entity of self-characterized things is one, without different parts. That is indeed the case: when a pot is established, all dharmas that are the same entity as it are established, and when a pot is broken, it is as if everything is destroyed, because it is impossible for there to be different parts in self-character, some established and some not established. If the dharma to be established is not one with that self-character, but rather the self-character of the dharma to be established is different, then just as refuting and establishing other things that are unrelated, establishing or refuting that dharma on any subject will become other, and will not converge on the nature of one subject, such as establishing impermanence and the qualities of space, etc., on sound, or refuting pervasive, etc., will not become the dharma of that subject, but will become distinct from each other. Thus, when engaging in affirmation and negation with regard to the self-character of things, it is not reasonable to be either one or different from that dharma. Second, how does one engage in affirmation and negation? The way in which affirmation and negation occur before the mind. Only by imputation is terminology permissible. Although it is imputed, it appears as real. First, taking as a basis one subject, such as sound, which is the basis for various different dharmas, when establishing one dharma such as momentariness, the dharma to be established appears as if it relies on that subject, and even if there are various other dharmas, they are treated as if they are neutral, without being apprehended by the mind at that time, and when refuting permanence on sound, it appears as if the sound is devoid of the permanence to be refuted, and it also appears as if it relies on dharmas other than that which is to be refuted.