Tibetan
་ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ཡི་བུམ་སོགས་ལ་བདག་དང་སྲོག་ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པའམ་ངེས་པའང་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་བདག་དངོས་སུ་མཐོང་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་རྗེས་དཔག་ཙམ་ལས་འོས་མེད་ལ་རྗེས་དཔག་གིས་འགྲུབ་པར་མི་སྲིད་དེ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་དེ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་ཆོས་ཅན་བྱས་ཕྱོགས་ཆོས་མེད། །བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་ཁྱབ་པ་མེད། །དང་པོ། གཞི་གང་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བདག་གི་ངོ་བོ་མ་དམིགས་པས་ན་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ཡང་མི་སྲིད་དེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་པའི་གཏན་ཚིགས་ནམ་ ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྲོག་དང་གཡོ་འགུལ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ལ་ལར་མཐོང་བ་ཡིས་འདི་ལ་ཡོད་ཅེས་དང་འདིར་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་ལ་ལར་མེད་པ་མཐོང་ན་བདག་དེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། བདག་ནི་ཡུལ་དུས་གང་དུའང་མཐོང་མི་སྲིད་པས་དེ་གཞི་གང་དུ་ཡོད་མེད་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཅི་ལྟར་འཐད་དེ་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་བདག་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་རྟགས་གང་བཀོད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པས་ན་རྟགས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དེ། མོ་གཤམ་བུ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་རྟགས་འགོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མེད་ན་མེད་པའི་ལྡོག་མི་འགྲུབ། །ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྗེས་འགྲོ་མིན། །དང་པོ་ལ། བདག་ལྡོག་པས་ན་སྲོག་ལྡོག་མིན། །ཡིན་པར་བསྒྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དང་པོ། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བདག་ལྡོག་པས་སྲོག་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་ཚུལ་བརྗོད་པ་ལ། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་གསོན་ལུས་ཆོས་ཅན། །སྲོག་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་བཞིན། ཞེས་ཐལ་བ་འཕེན་པ་དེ་གྱི་ན་སྟེ། སྲོག་གི་རྒྱུ་བདག་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞེ་ན། བློ་དང་རྩོལ་བ་སོགས་རྒྱུ་གང་ཞིག་ནི་མེད་པ་ཡིས་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་སྲོག་སོགས་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་ལུས་ལའང་གལ་ཏེ་བློ་སོགས་རྒྱུ་དེ་མེད་ན་གསོན་པོའི་ལུས་ལ་འབྲས་བུ་སྲོག་དེ་མེད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ་རོ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཐལ་བ་དེ་འདྲ་རྨི་ལམ་གྱི་མདའ་འཕེན་པའོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལྟར་ན་གསོན་ལུས་དང་བུམ་པ་གཉིས་ཀ་བདག་མེད་པར་འདྲ་བས་ཆ་འདིས་ཅུང་ཟད་ ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་བློ་སོགས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཐ་དད་
Chinese
对于没有知觉的瓶子等事物，如何能确定“我”和“生命”的相离关系或必然性呢？这不过是空谈罢了。如果按照认为有“我”的观点，因为无法直接看到“我”，所以只能通过推理来证明，但推理是无法成立的，因为事物的力量的道理否定了它。第二，如果将“我”作为有法，则不具备周遍；如果作为所立，则不具备相应的关系。第一，要证明“我”存在于何处或不存在于何处，但由于无法确定“我”的本体，因此无法对它进行任何证明，因为永远无法找到符合三相的可靠理由。例如，因为看到生命和运动等事物的一些特性，所以会说“这个有”或“这个没有”。如果也能看到“我”在某些地方存在，而在另一些地方不存在，那么就能理解“我”在某些地方存在，而在另一些地方不存在。但是，“我”在任何时间、任何地点都无法被看到，那么思考它存在于何处或不存在于何处又有什么意义呢？这是毫无意义的。因此，如果将“我”作为有法，无论提出什么理由，都无法成立，因为有法的基础没有成立，就像将石女的儿子作为有法来提出理由一样。第二，如果不存在，则无法成立不相离；如果存在，则不具备随同。第一，因为“我”相离，所以“生命”不相离。如果证明是这样，则过于极端。第一，如前所述，阐述了因为“我”相离，所以“生命”相离无法成立的道理。理智者说：如果那样，则活着的身体是有法，不具备生命，因为没有“我”，就像瓶子一样。这样提出太过分的说法是不对的，因为生命的因不是“我”，而是其他。是什么呢？因为智慧和努力等因不存在，所以在作为有法的瓶子等事物中看不到生命等，所以如果身体也缺少智慧等因，那么活着的身体也理应没有生命这个结果，就像尸体一样。因此，那种不相关的过分说法就像射出梦中的箭一样。第二，如果按照内道佛教徒的观点，活着的身体和瓶子都同样没有“我”，因此在这一点上稍微有些相似，所以其他法，如智慧等存在与否的差别
English
How can we be certain of the separation or necessity of "self" and "life" in objects like pots that lack awareness? It's just empty talk. According to the view that there is a "self," since the "self" cannot be directly seen, one can only prove it through inference, but inference cannot be established because the logic of the power of things refutes it. Second, if "self" is taken as the subject, it lacks pervasion; if taken as the probandum, it lacks the corresponding relation. First, to prove where the "self" exists or does not exist, but since the essence of the "self" cannot be determined, no proof can be made for it, because a valid reason that meets the three modes can never be found. For example, because some characteristics of things like life and movement are seen, it is said "this has" or "this does not have." If it could also be seen that the "self" exists in some places and does not exist in others, then it could be understood that the "self" exists in some places and does not exist in others. However, since the "self" can never be seen at any time or place, what is the point of thinking about where it exists or does not exist? It is meaningless. Therefore, if "self" is taken as the subject, no matter what reason is given, it cannot be established because the basis of the subject is not established, just like taking the son of a barren woman as the subject to give a reason. Second, if it does not exist, the non-separation cannot be established; if it exists, it does not have concomitance. First, because the "self" is separated, "life" is not separated. If it is proved to be so, it is too extreme. First, as mentioned above, it is explained that the reason why "life" is separated cannot be established because the "self" is separated. The logician says: If so, then the living body is the subject, not possessing life, because there is no "self," like a pot. It is not right to make such an excessive statement, because the cause of life is not "self," but something else. What is it? Because causes such as intelligence and effort do not exist, life and so on are not seen in objects such as pots, which are the subject, so if the body also lacks causes such as intelligence, then the living body should also not have the result of life, just like a corpse. Therefore, such an irrelevant excessive statement is like shooting an arrow in a dream. Second, if according to the Buddhist view, both the living body and the pot are equally without "self," so in this respect they are somewhat similar, so the difference in whether other dharmas such as intelligence exist or not
Tibetan
པར་གྱུར་ན་ཡང་སྲོག་མེད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེས་དེར་རྟོག་ན་ལུས་བུམ་གཉིས་ཀ་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་དང་བཅས་པར་ཅིས་མི་དཔོག་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །བུམ་པ་ལ་བདག་ཡོད་པར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་གཞུང་ནས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འདོད་དོ་ཅེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བཀོད་པའི་རིགས་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་འདི་ཡང་ཚད་མས་འགྲུབ་དགོས་ལ། ཚད་མ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དེ་མེད་པར་སྐྱེས་བུའི་ཞེ་འདོད་ཙམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་གིས་ནུས་ཏེ། འདོད་པ་ཙམ་མི་གཙོ་ཞིང་ཚད་མ་གཙོ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་མི་འདོད་པའི་རང་དབང་མེད་པས་ན་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། སྲོ༷ག་དང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་དང་མཆུ་འགུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་དྲན་པ་དང་མངོན་འདོད་དང་ང་དང་སེམས་ཀྱི་རྩོལ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དྲན་སོགས་དེ་དག་ཡུལ་དང་དབང་པོ་བློ་དག་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་སོགས་དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་སོང་བ་ལ་ནི་ལྟོས་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རོ་སྐྱུར་བ་ཅན་གྱི་གཟུགས་མཐོང་བའམ་དྲི་ཚོར་བ་ལས་སྐྱུར་བ་དྲན་པ་དང་མངོན་འདོད་ཀྱི་འགྲམ་ཆུ་ལྡང་བ་དང་། ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་བློ་དང་རྩོལ་བ་ལས་དབུགས་འབྱུང་རྔུབས་དང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་སོགས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་དང་། དྲན་སོགས་དེ་དག་ཡུལ་དབང་བློ་ཡི་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་སྔར་འདས་པ་དྲན་པ་དང་། གཞན་ལ་མངོན་འདོད་དང་རྩོལ་བ་བསྐྱེད་པ་འབྱུང་ངོ་། །དབང་པོ་མིག་ དབང་རང་གི་རིགས་འདྲ་ལས་བྱུང་ཞིང་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། ཡིད་བྱེད་ཀྱང་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྐྱེན་དང་། ཤེས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལས་དབང་པོའང་ལེགས་པར་གནས་པ་སོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་དེ་ཙམ་ལས་ནི་བདག་གི་དངོས་པོ་སྟེ་བདག་ཅེས་པའི་གདགས་གཞིའི་དངོས་པོ་ནི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་འདི་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་དུ་མ་མི་རྟག་པ་འདི་ལ་བདག་ཏུ་གདགས་པ་ལས་བདག་ཅེས་རང་རྐྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་བདག་ཅེས་གདགས་པའི་དངོས་པོ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་རྗེས་འགྲོ་དང་། མེད་ན་མེད་པའི་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་དབུགས་དང་བློ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུར་བདག་རྟོག
Chinese
如果变成图画也和没有生命一样，如果这样认为，那么身体和瓶子二者都是可衡量的，因为是相同的，为什么不能推断瓶子等等也具有自我呢？如果这样用不相关的标志来推断其他事物，那就太过分了。如果说因为我们的宗派没有说瓶子有自我，所以不这样认为。如果你们佛教徒所提出的理由是正确的，那么这也必须通过量来成立。量本身就是所有意愿设定的原因。如果没有量，仅仅凭借个人的意愿，又怎么能区分事物和非事物呢？仅仅意愿不重要，量才重要，如果通过量来成立，就没有不接受的自由，所以必须这样承认。第三，呼吸、睁眼、闭眼、嘴唇的活动等等，都是由自己的记忆、欲望、我和心的努力所产生的。记忆等等这些是从境、根、识等产生的。境等等这些也成为相互协同的条件，依赖于相似的先前近取因产生。例如，看到酸味的形状或闻到气味，就会想起酸味，产生欲望，口水直流。身体的力量、智慧和努力会产生呼吸、睁眼闭眼等等。记忆等等这些，由境、根、识三种条件聚合，会回忆起过去，并引发对他人的欲望和努力。根，眼根，从自己的同类产生，是产生意识的条件。作意也是其他知识的条件，也是知识的协同条件，根也能很好地存在等等。这样看来，仅仅从这些原因来看，自我的事物，也就是作为自我假设基础的事物，仅仅是内部的这六个生处而已，除了把众多无常的事物假设为自我之外，根本不存在独立的自我。因此，这个被称为自我的事物，是依赖于各自的原因条件存在则存在，不存在则不存在的规律，除此之外，不能把呼吸和智慧等的原因理解为自我。
English
If it becomes a picture, it is the same as being lifeless. If you think so, then both the body and the vase are measurable, because they are the same. Why can't we infer that vases and so on also have a self? If you infer other things with irrelevant signs, that's too much. If you say that because our sect does not say that the vase has a self, we do not think so. If the reasons you Buddhists put forward are correct, then this must also be established by valid cognition. Valid cognition itself is the cause of all intentional settings. Without valid cognition, how can one distinguish between things and non-things merely by personal intention? Mere intention is not important, valid cognition is important. If it is established by valid cognition, there is no freedom to not accept it, so it must be admitted. Third, breathing, opening and closing the eyes, moving the lips, etc., are all born from one's own memory, desire, the effort of 'I' and the mind. These memories and so on arise from objects, faculties, and consciousness. These objects and so on also become mutually cooperative conditions, depending on the similar previous immediate cause. For example, seeing the shape of a sour taste or smelling an odor will remind you of the sour taste, generate desire, and cause saliva to flow. The body's strength, wisdom, and effort will produce breathing, opening and closing of the eyes, and so on. These memories and so on, from the aggregation of the three conditions of object, faculty, and consciousness, will recall the past and generate desire and effort in others. The faculty, the eye faculty, arises from its own kind and is a condition for the arising of consciousness. Attention is also a condition for other knowledge, and also a cooperative condition for knowledge, so that the faculty can also exist well, and so on. Thus, it seems that from these causes alone, the object of self, that is, the object that is the basis of the assumption of self, is only these six internal sense bases. Apart from assuming many impermanent things as self, there is no independent self at all. Therefore, this thing called self depends on the law that if there are respective causes and conditions, it exists, and if there are not, it does not exist. Apart from that, one cannot understand the cause of breathing and wisdom as self.