Tibetan
ན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱི་དཔེ་བརྗོད་ཕྱོགས་གཅིག་དང་བཅས་པ་མཚོན་ནུས་པ་དང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བར་དམིགས་པ་ལ་རྟག་པ་མི་སྲིད་པ་སོགས་དགོས་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་སུའང་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། བྱས་པ་དང་མི་རྟག་བདག་གཅིག་འབྲེལ་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་སྤྱིར་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་རྒྱུ་ཡི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང་། མི་རྟག་པ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བདག་གཅིག་གིས་འབྲེལ་བ་ཡོད་པས་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཅོག་རྩོལ་བྱུང་མིན་པས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མིན་ཀྱང་སྒྲ་རང་གི་སྟེང་ན་རྩོལ་བྱུང་དང་མི་རྟག་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འབྲས་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ན་རྩོལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུར་བཟུང་ན་རྩོལ་བ་མེད་པའི་སྔ་ན་སྒྲ་ དེ་གནས་པ་མེད་པར་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་སྔོན་མེད་གསར་སྐྱེ་དང་། དེ་ཡང་རྒྱུ་བཅས་ཙམ་གྲུབ་མོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་སོགས་རྒྱུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུས་རྒྱུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དངོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་རྟགས་ཤུགས་ལ་འཕེན་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སྐབས་འདིར་རྩོལ་བྱུང་ཞེས་པ་དེ་ཡུལ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སུ་བཟུང་ན་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བས་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བར་དམིགས་པའི་ཉན་ཤེས་ལ་དེར་བཏགས་པ་སྟེ་ཡུལ་གྱི་མིང་ཡུལ་ཅན་ལ་བཏགས་པའོ། །དགོས་པ་མེད་པར་ཅི་སྟེ་གདགས་ཤེ་ན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། བྱས་པ་དང་སྐྱེ་བ་འགག་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་དེ་ལྟར་འཇོག་གི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་རྣམ་གཞག་མི་སྲིད་པར་ཤེས་པའི་སླད་དུའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ནི། ཕ་རོལ་དག་ན་རེ། འོ་ན་དེ་ལྟར་དམིགས་པའི་ཉན་ཤེས་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲའི་འབྲས་བུ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད་དེས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་སྟེ། སྒྲ་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་རྩོལ་བས་སྒྲ་སྔར་ཡོད་ཉན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པས་ན་འབྲས་རྟགས་ཀྱི་དཔེར་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་རྩོལ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་སྔར་ནས་ཡོད་པ་
Chinese
那么，由于能够表示具有性质例证的一方面，并且以勤作所生为目标，需要恒常不可能等诸多必要条件。那么，这既是自性之相，又可以作为果之相的理由是什么呢？因为所作和无常成立一体关系，声音是因缘聚合所成，并且从不驻留于第二刹那的相违方面进行区分，没有成立各自不同的体性，同样，一般因缘聚合所成的差别，是因的差别，从人的勤作所生，并且无常与声音之上无差别地存在一体关系，所以是自性之相。然而，并非所有无常都是勤作所生，因此不能使之成为同品遍及，但声音自身之上，勤作所生和无常没有差别。然而，如果作为果之相，那么如果将勤作所生的声音本身视为果，那么在没有勤作之前，声音 不存在，而是从其他因产生，因此声音是先前没有的新生事物。即使仅仅成立具有因，但由于勤作等因已经成立，所以不是以果证因的真实之相。因此，果之相是暗示性的。例如，如果此时将“勤作所生”视为事物声音本身的法，那么就会变成自性之相，因此这是将勤作所生所针对的听觉识安立于彼处，即以事物的名称安立于有事者之上。如果没有必要，为什么要安立呢？因为有必要，因为所作和生灭等的分别也是从现量成立，所以这样安立，不会混淆有事者，为了知道除了目标之外，不可能有其他分别。第二，驳斥争论：对方说，那么，如果这样，以目标所针对的听觉识是果，那么姑且承认它是声音的果，但它如何证明声音是无常的呢？因为作为声音是常的果，并没有矛盾。例如，勤作使声音在先前存在的听觉识的境上显现，而不是产生它，因此不能作为果之相的例子。如果声音是常的，那么在勤作未生之前就已经存在
English
Then, because it can represent one aspect of the nature example, and with the aim of being produced by effort, there are many necessary conditions such as the impossibility of permanence. So, what is the reason why this is both a sign of self-nature and can also be a sign of effect? Because the made and the impermanent are established as a single relationship, the sound is assembled by causes and conditions, and from the contradictory aspect of not staying in the second moment, it is distinguished that the essence is not established as different. Similarly, the difference in the general cause and condition aggregation is the difference in the cause, which is born from the effort of a person, and impermanence exists on the sound without difference as a single relationship, so it is a sign of self-nature. However, not all impermanence is born of effort, so it cannot be made to pervade the same category, but on the sound itself, there is no difference between being born of effort and impermanence. However, if it is taken as a sign of effect, then if the sound produced by effort itself is regarded as the effect, then before there is no effort, the sound does not exist, but is produced from other causes, so the sound is a new thing that did not exist before. Even if only having a cause is established, but since the cause such as effort has already been established, it is not a real sign of proving the cause by the effect. Therefore, the sign of effect is suggestive. For example, if at this time "produced by effort" is regarded as the dharma of the sound of the thing itself, then it will become a sign of self-nature, so this is to establish the auditory consciousness aimed at being produced by effort there, that is, to establish the name of the thing on the thing that has the thing. If there is no need, why establish it? Because it is necessary, because the distinctions of being made and arising and ceasing are also established from direct perception, so establish it in this way, and do not confuse the thing that has the thing, in order to know that apart from the object, there can be no other distinctions. Second, refuting the argument: The other party says, then, if so, if the auditory consciousness aimed at the object is the effect, then let us admit that it is the effect of the sound, but how does it prove that the sound is impermanent? Because there is no contradiction in being the effect of the sound being permanent. For example, effort makes the sound appear on the object of the previously existing auditory consciousness, but does not produce it, so it cannot be taken as an example of the sign of effect. If the sound is permanent, then it already exists before the effort is born
Tibetan
ཡི་ཡུལ་ཅན་ཉན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ཀྱིས་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བར་ངེས་པ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་སེལ་བ་ལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དབང་པོ་ལ་དང་། ཡུལ་སྒྲ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྩོལ་བ་དེ་ཡིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཕན་པའི་བྱ་བ་ཉེར་སྦྱོར་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩོལ་མ་ཐག་ཏུ་ངེས་པ་མིན་དགོས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ཐོས་པ་ནམ་ཡང་མེད་ལ་རྩལ་ མ་ཐག་ཏུ་ཐོས་ངེས་པས་ན་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ནི་རྟག་པའི་སྒྲའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལ་སྒྲ་རྟག་ཀྱང་སྒྲིབ་པས་མ་ཐོས་པ་ཡིན་ན་རྩོལ་བས་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྟག་ལ་སྔ་ཕྱིའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་བསྒྲིབས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་མི་རུང་བས་ན་སྒྲིབ་མི་ནུས་པ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་མི་སྲིད་པས་དེ་སེལ་བའི་བྱ་བ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ཡོད་ཀྱི་བུམ་པ་མར་མེས་གསལ་བ་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། བུམ་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ན་སྐད་ཅིག་གི་རྒྱུན་ལ་བསྒྲིབས་མ་བསྒྲིབས་རུང་གི་རྟག་པ་ལ་དེ་མི་རུང་ངོ་། །རྩོལ་བས་དབང་པོ་ལ་ཕན་གདགས་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ཐོས་སོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། སྒྲ་རྟག་པ་རྒྱུ་ཡིན་ན་དེས་རང་འབྲས་ཉན་ཤེས་རྟག་ཏུ་མི་བསྐྱེད་པར་རྩོལ་བས་ལེགས་པར་བྱས་པའི་དབང་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་རེས་འགའ་བསྐྱེད་ན་དེ་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟག་པ་ནི་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པ་ཡིན་ན་རྩོལ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ལྟོས་ཏེ། དེས་ན་རྩོལ་བས་སྒྲ་རྟག་པ་ལ་ཉན་ཤེས་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་སྒྲ་རྟག་པ་དག་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་བློ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་འདོད་ན་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྒྲ་འཛིན་ཉན་ཤེས་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ན། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་འཛིན་ཉན་པའི་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་བ་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པར་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རེས་འགའ་བའི་དངོས་པོ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་རྩོལ་བྱུང་དེ་རང་གི་རྒྱུ་སྒྲའི་ཆོས་མི་རྟག་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས་སམ། རང་གི་རྒྱུ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་སྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་རྩོལ་བྱུང་ གིས་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་འདིས་འབྲས་བུའི་རྟགས་དོན་གྱིས
Chinese
如果说产生了以声音为对象的听觉意识，那么它就只会是恒常存在的，而不能确定是由舌头、上颚等努力后立即产生的。例如，对于恒常声音的遮蔽进行消除，对于作为对象的感官，以及对于声音本身的性质所作的努力，并不能在所有方面都起到有益的作用，因为这不是一种直接的辅助行为。因此，虽然不一定非得是努力后立即产生，但如果始终没有听到，而一旦努力后就一定能听到，那么听到声音的听觉意识就不能说是恒常声音的结果。如果说声音是恒常的，只是因为被遮蔽才听不到，那么为什么努力不能对遮蔽物起作用呢？因为恒常的事物没有先后之分，被遮蔽和未被遮蔽的状态不能区分，所以对于无法遮蔽的事物来说，遮蔽物是不存在的，因此消除遮蔽的行为也无法进行。如果认为就像先前存在的瓶子被灯光照亮一样，那么瓶子是无常的，所以在一刹那的延续中可以被遮蔽或不被遮蔽，但对于恒常的事物来说，这是不可能的。通过努力对感官产生有利的影响，从而听到恒常的声音，这也是不合理的。如果恒常的声音是原因，那么它不会总是产生作为结果的听觉意识，而是依赖于努力后得到改善的感官作为共同原因，有时才会产生，那么它就会失去其不可区分的自性。如果声音本身的性质是恒常的，并且不会被因缘所改变，那么它怎么会依赖于努力呢？因此，努力对于恒常的声音产生听觉意识这件事，连一点作用也起不到。像这样不依赖于因缘的恒常声音，如果想要成为产生自身所对境的智慧的原因，那么在某些时候不产生作为结果的声觉听觉意识就是矛盾的。因此，这种由努力产生的声觉听觉意识不是恒常的结果，而是不恒定存在，由因缘产生的偶尔存在的现象，即无常声音的结果。因此，努力产生的结果要么是证明其原因声音的无常性质的结果之相，要么仅仅是证明其原因无常事物的存在的结果之相。第二，像这样通过努力产生的结果来证明无常，这是通过结果之相来证明。
English
If it is said that auditory consciousness arises with sound as its object, then it would only be constantly present, and it would not be certain that it arises immediately after effort is exerted by the tongue, palate, etc. For example, the effort to remove the obscuration of permanent sound, to the sense organ as the object, and to the nature of the sound itself, does not serve as a direct auxiliary action that benefits in all aspects. Therefore, although it is not necessarily the case that it arises immediately after effort, if there is never hearing without effort and there is certain hearing immediately after effort, then the auditory consciousness of hearing sound cannot be said to be the result of permanent sound. If sound is permanent but is not heard because it is obscured, then why does effort not act on the obscuration? Because there is no distinction between before and after for the permanent, the state of being obscured and not being obscured cannot be distinguished, so for that which cannot be obscured, there is no obscuration, and therefore the action of removing the obscuration cannot occur. If it is thought that it is like a previously existing vase being illuminated by a lamp, then the vase is impermanent, so it can be obscured or not obscured in a moment's continuum, but this is not possible for the permanent. It is also not reasonable to say that by exerting effort to benefit the sense organ, permanent sound is heard. If permanent sound is the cause, then it does not always produce auditory consciousness as its result, but relies on the sense organ that has been improved by effort as a co-operative condition, and sometimes produces it, then it will lose its indistinguishable nature. If the nature of sound itself is permanent and is not differentiated by conditions, then how does it rely on effort? Therefore, effort does not do even a particle of action in causing auditory consciousness to arise for permanent sound. If such permanent sounds, which do not depend on conditions, are to be the cause of generating the wisdom that is their object, then it is contradictory that they do not produce the auditory consciousness of sound perception as a result at some times. Therefore, this auditory consciousness of sound perception arising from effort is not the result of the permanent, but is an impermanent phenomenon that does not exist permanently but arises from causes and conditions, which is established as the result of impermanent sound. Therefore, the result arising from effort is either the result-sign that proves the impermanent nature of its cause sound, or merely the result-sign that proves the existence of its cause impermanent phenomenon. Second, proving impermanence by the result arising from effort in this way is proving by the result-sign.