Tibetan
བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་གཞི་མཐུན་པ་མི་སྤོང་སྟེ། རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་ཀྱང་སྤྱི་མཚན་ཐུན་མོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དམ་བཅའ་ཡང་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀྱང་ཡིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སྔ་མ་ལས་ཅིག་ཤོས་ཕྱིས་སུ་ངེས་བཟུང་བྱས་ན་རང་གི་འདོད་པ་ལ་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་དམ་བཅའ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྡན་པ་གཅོད་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དམ་བཅའ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་སྔར་ཚིག་ཕྲད་ཁོ་ནའམ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ངེས་བཟུང་བྱས་ན་དོན་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་འོས་མེད་ཀྱི་རིགས་པའམ་ཤུགས་ཀྱིས་ཕྱིས་ངེས་གཟུང་ཅན་དེར་བརྗོད་དགོས་པས་དེ་ལྟ་ན་ངག་དེ་དམ་བཅའ་ལ་ཁྱབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། དམ་བཅའ་ལ་བསྒྲུབ་བྱས་ཁྱབ་པ་ཙམ་སྟོན་པའི་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་ ལ། དེ་ལྟ་ནའང་དམ་བཅའ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ངེས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་སྔ་མའི་སྐྱོན་སོ་ན་གནས་སོ། །གཉིས་པ་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བའི་དཔེ་དགག་པ་ལ། འགལ་བར་འདོད་ལ་དཔྱད་ནས་དགག །གཏན་ཚིགས་ཉིད་འདོད་དཔྱད་ལ་དགག །དང་པོ་ལ། འདྲི་དང་འདོད་པ་སོ་སོར་བཀག །དང་པོ། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། རྟགས་དང་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ན་རྒོལ་བས་འདོད་ཡུལ་དང་བྲེལ་བ་མེད་པས་ན་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། སྒྲ་རྟག་སྟེ། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་རྟགས་དང་དམ་བཅའ་འགལ་བས་ན་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་རྟགས་ཀྱི་དབང་གིས་དམ་བཅའ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་དེ། རྟགས་དེས་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཕན་པ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ནམ། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་ཙམ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བ་མཛད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕན་པ་མེད་པ་ཙམ་མི་འཐད། །ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཀྱང་མི་འཐད། །དང་པོ། རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་ཕན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དམ་བཅའི་སྐྱོན་ཡིན་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་འགལ་མ་ངེས་མ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་དམ་བཅའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་དགོས་ནའང་། ཕྱོགས་རང་གི་སྐྱོན་ནི་གཞན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་འདོད་པ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་མེད་ན་ཡང་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པའམ། ཡང་ན་རྟགས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་དམ་བཅའི་མ་ཡིན་
Chinese
所立与能立，不舍弃基础相同，自反不混杂，也成为共同的共相。如认为既是宗，也是能立的支分。第二，从前者将后者确定下来，对自己的意愿没有助益。因为那仅成为不具遣除，不会成为从宗以外遣除具有之义。如何呢？如果以“宗”这个词，先前仅以词缀或“ཉིད་”的语气确定，则那个无意义，因为必须说成是后来以无义之理或势力所确定的。如果那样，则了知那句话是周遍于宗的结果。因为是仅显示宗周遍于所立的不具遣除的必要。即使那样，虽然确定宗是所立的体性，但没有理由说那个体性不适用于未成立的能立，所以先前的过失依然存在。第二，驳斥相似的例子。对于认为相违者，进行观察后驳斥。对于认为仅仅是因者，进行观察后驳斥。第一，分别遮破提问和意愿。第一，顺世外道说：如果因与宗相违，则由于辩论者与意愿境无关，所以是宗的过失。例如：声是常，因为一切都是无常。这个由于因与宗相违，所以是宗的过失。像这样，以因的力量使宗变成有过失的方式是，那个因对意愿境所立没有助益吗？或者因与所立不共存吗？这是所作的提问。第二，不应理仅是不利，不应理不共存。第一，如果那个因对所立没有助益，像那样是宗的过失，那么因的过失，相违、不定、未成立等全部都必须变成宗的过失。然而，也已经说过，自方的过失不是依赖于其他能立的支分。第二，如同以所作因成立声是常，如果意愿即所立不共存，那么即使那个因不能成立所立，或者那个因没有成立为能立，也是因的过失，而不是宗的过失。
English
The to-be-established and the establishing do not abandon the common basis. Even if self-reflexivity is not mixed, they become common generalities. It is like considering it to be both the proposition and a part of the establishing. Second, if one determines the latter from the former, it will not benefit one's own intention. Because that only becomes a non-possessive exclusion, it will not become the meaning of excluding what possesses other than the proposition. How is it? If the word "proposition" is previously determined only by a suffix or the tone of "nyid," then that is meaningless, because it must be said to be what is later determined by the reason or force of meaninglessness. If that is the case, then it is understood that that statement is the result of pervading the proposition. Because it is necessary for the non-possessive exclusion that only shows the proposition pervading the to-be-established. Even so, although it is certain that the proposition is the nature of the to-be-established, there is no reason why that nature does not apply to the unestablished establishing, so the previous fault remains. Second, refuting examples that appear to be sides. For those who think they are contradictory, refute after examining. For those who think they are only reasons, refute after examining. First, separately refute the question and the intention. First, the Lokayata says: If the sign and the proposition are contradictory, then since the debater is not related to the object of intention, it is a fault of the proposition. For example: Sound is permanent, because everything is impermanent. This is a fault of the proposition because the sign and the proposition are contradictory. In this way, the way in which the proposition becomes faulty by the power of the sign is, does that sign not benefit the to-be-established, the object of intention? Or do the sign and the to-be-established not coexist? This is the question being made. Second, it is not reasonable to be only unfavorable, it is not reasonable to not coexist. First, if that sign does not benefit the to-be-established, like that is a fault of the proposition, then all the faults of the sign, contradictory, uncertain, unestablished, etc., must become faults of the proposition. However, it has also been said before that the fault of one's own side does not depend on other parts of the establishing. Second, like establishing sound as permanent with the sign of being made, if the intention, i.e., the to-be-established, does not coexist, then even if that sign cannot establish the to-be-established, or that sign has not been established as the establishing, it is a fault of the sign, not of the proposition.
Tibetan
ནོ། །གཉིས་པ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་དཔྱད་པ་ལ། དེ་དག་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་ འཐད། །དེ་འདྲ་བརྗོད་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། །དང་པོ། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་ཡོད་དོ་ཅོག་མི་རྟག་པར་བཟུང་ནས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་གཏན་ཚིགས་དང་ལྡན་པས་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱོར་ངག་དེ་ལྟར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞིག་ན། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དེ་ལྟར་བཟུང་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་སྨྲ་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འདི་གཏན་ཚིགས་དང་སྒྲ་རྟག་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་དགོས་ན་སྦྱོར་ངག་འདི་ལ་ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་བའི་དཔེ་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་དོན་གཞན་ཅི་ཞིག་མཐོང་བ་ཡོད་དེ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་འཛིན་དགོས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཁོངས་སུ་སྒྲ་ཡང་འཛིན་ན་དེ་རྟག་པར་དམ་བཅའ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་དགོས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་བྱའི་བྱེ་བྲག་གམ་ཁྱད་པར་སྒྲ་ལ་ནི་རྟག་པ་ཞེས་ཆོས་གཞན་དམིགས་བསལ་ཏེ་བརྗོད་ནས། ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་སྒྲ་སྤྱི༷་ཡི་ཚིག་ནི་དེའི་རྗེས་སུའང་འཇུག་པར་བརྗོད་པས་ན་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཅེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྤྱི༷་ཡི་ཚིག་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་འབྲས་བུའང་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་སྨྱོན་པའི་ངག་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ངའི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་དག་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་དང་འདྲ་ན་སྒྲ་རྟག་ལ་ཡང་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་དགོས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྟག་དང་མི་རྟག་ཅེས་དངོས་འགལ་ངེས་ ནས་དེ་འདྲ་དངོས་སུ་སྨྲ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས་པས་རྟགས་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པ་སེལ་བར་གྱུར་ན་ནི་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་གནས་པ་ཡི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་སེལ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་ལ་རྟག་པ་མེད་པར་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པ་ན་དེས་བསལ་བར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་འདྲ་བརྗོད་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཚུལ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་འཐད་པ་བསྒྲུབ། །དང་པོ། ཐམས་ཅ
Chinese
否。第二，对那个理由进行分析。那些作为理由是不合理的。那样说是错误的。第一，有事物和它的理由两种。第一，因为一切都是无常的，这句话如果把所有事物都认为是无常的，并且它具备作为论证的组成部分——理由，那么在作为有法（梵文：dharmin）的声上，以同品遍在的方式来表达那个论式，就会变成那样执着一切都是无常的，而声音是常的，就会变成相违，说不出来。那样的话，如果这个必须是理由，声音是常的必须是立宗，那么这个论式就仅仅是指出了异品不共的例子的一方面，仅仅显示了相的体性，还能看到什么其他意义呢？什么也没有。而且，即使是相似的理由，也必须在错觉中认为是有关联的，如果在一切无常的范畴中也执着声音，那么就不能立宗它是常的。第二，必须变成像刚才所说的那样，它的理由是，用“一切”这个词来表达所表达的差别或者特点，对于声音来说，则特别指出了常这个其他法，然后说“一切”这个总的词也随之适用，所以说，一切无常这句话并不是把有法（梵文：dharmin）的声音当作周遍，如果那样的话，承认了声音是常的这个特点之后，总的词“一切无常”随之适用又有什么结果呢？就像疯子说的话一样。那么，难道我的母亲是妓女等等也和这个不一样吗？那些虽然和自己的话相矛盾，但如果和那个一样，声音是常的也必须说无常，作为理由又有什么用呢？常和无常确定是相违的，那样直接说也是没有结果的立宗而已。因此，作为理由说那个，是因为一切无常并没有用相来排除立宗，如果变成排除声音是常的，那么导师陈那（梵文：Dignāga）就说过，声音安住于自相的无常本身就排除了常，在通过比量确定声音没有常之后，才能排除常。第二，那样说是错误的方式，有事物和它的合理性成立。第一，一切
English
No. Second, analyzing that reason. Those are not valid as reasons. Saying that is flawed. First, there are two aspects: the object and its reason. First, the statement "because everything is impermanent" implies that if all things are considered impermanent, and it possesses the limb of proof, the reason, then when expressing that syllogism in the manner of establishing the property of the subject on the subject, sound, it would become contradictory to assert that sound is permanent while holding that everything is impermanent, and it would be impossible to speak. If this must be the reason and the assertion that sound is permanent, then this syllogism only points out one aspect of the example of dissimilar instances, merely showing the nature of the sign, and what other meaning can be seen? Nothing at all. Moreover, even apparent reasons must be regarded as related in illusion, but if sound is also included in the category of everything impermanent, then it is not appropriate to assert that it is permanent. Second, it must become as just stated, because the reason for that is that the word "everything" expresses the distinction or characteristic of the object, and for sound, it specifically points out the other quality of permanence, and then it is said that the general term "everything" also applies afterwards, so the statement that everything is impermanent does not take the subject, sound, as the pervader. If it were, after acknowledging the characteristic that sound is permanent, what result would there be in applying the general term "everything is impermanent" afterwards? It would be like the words of a madman. Then, isn't it similar to saying "my mother is a prostitute"? Those are contradictory to one's own words, but if it were the same, one would have to say that sound is permanent and also impermanent, so what is the use of setting it up as a reason? Permanence and impermanence are definitely contradictory, and even if one speaks directly like that, it is just a fruitless assertion. Therefore, saying that as a reason, because "everything is impermanent" does not eliminate the assertion with the sign. If it were to eliminate the permanence of sound, then the teacher Dignāga said that the impermanence of sound itself eliminates permanence, as sound abides in its own character. It is only after inferentially determining that sound does not have permanence that it goes to eliminate permanence. Second, regarding how such a statement is flawed, there is the object and the establishment of its validity. First, everything