Tibetan
གས་ཆོས་གཉིས་ཀ་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་ཁས་བླངས་པ་དང་རྟགས་དེ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་གྲུབ་ཅིང་། སེམས་པ་ཅན་སྐྱེས་བུ་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་ལ། དེ་འདྲའི་སྐྱེས་བུ་དེ་བཅིང་གྲོལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་ཅིང་ལུས་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བློ་དང་བདེ་བ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་གཏན་དུ་འཇིག་པ་ཅན་དུ་སེར་སྐྱ་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་ན་སངས་རྒྱས་པས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཞིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཁོ་རང་གིས་མཐོང་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྲོ་ལ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ་ན་ཡང་དེས་སེམས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། སེམས་ལྡན་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ནི་གྲངས་ཅན་གྱི་ཞེ་འདོད་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་དེ་འདྲས་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་ ནུས་པ་ཡིན་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྐབས་འདིར་རང་གིས་མ་མཐོང་ལ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའམ་འདོད་པ་ཙམ་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཆ་ནས་སྐྱོན་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བ་དེའི་འཐད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ། མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་རྩོད་སྤོང་གསུམ། །དང་པོ། རང་གིས་ཚད་མས་མཐོང་བ་མིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྙམ་ན། གང་རང་གི་ཚད་མས་མ་མཐོང་བ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་གྲགས་པ་ཙམ་ནི་དེ་དག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ཚད་མ་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་མིན་པར་ལུང་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་མི་རིགས་ཏེ། དང་པོར་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱི་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུང་དེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་མི་བསླུ་བའི་ལུང་ཡིན་པར་ཁས་འཆེས་ནས་ལུང་དེ་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་གིས་ལུང་དག་པར་འགྱུར་གྱི་ལུང་ལས་རྗེས་དཔག་དག་པར་མི་འགྱུར་ལ། གཞལ་བྱ་གསུམ་པར་དཔྱོད་པ་ན་དག་པའི་ལུང་ལ་ལྟོས་ཀྱི་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གི་ཚིག་ཙམ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལྡན་གྱི་མདུན་འདིར་བུམ་པ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་བྱའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གི་ཚིག་ཙམ་ཚད་མར་གྱུར་ན་འགལ་བ་ཅན་གྱི་ལུང་སྣ་ཚོགས་ནས་བཤད་པ་མཐའ་
Chinese
如果两种论点都以共同的例子为基础，并且从佛陀的教义中承认，那么这个标志就建立在佛陀的教义中，即意识和快乐是生灭的。数论派自己承认，有情众生（补卢沙）是常恒的，因此没有生灭。他们认为，这样的有情众生是束缚和解脱的基础，并且是舍弃和接受身体的主体。然而，如果意识和快乐是新生的和彻底毁灭的，这在数论派自己那里没有确立，那么仅仅因为佛教徒这样承认，就认为它们是生灭的，这是没有道理的。因此，这个论证不会成为正确的论据。即使它们被认为是生灭的，这也不会证明它们是无意识的。因为有意识的众生没有生灭，这仅仅是数论派的意愿，而不是事物的本质，因为意识本身是无常的。因此，虽然这样的标志无法证明任何事情，但暂时在这里，从自己没有看到，但别人看到或希望的角度来看，这只是在指出一个错误，即这不能成为自己意愿的论据。 第二，为了证明仅仅被他人看到不能成为论据的合理性，有三个部分：简要陈述、详细解释和反驳辩论。 首先，如果不是自己通过量（ प्रमाण ）所见，为什么不能成为论据呢？如果不是自己通过量所见，而只是在其他学派中广为人知，那么这仅仅是那些学派的教义中所说的。如果这种确定的量没有在自己的相续中产生，那么就不是通过量的力量来进行否定和肯定，而是仅仅通过教义来进行，这是不合理的。因为首先，通过三种考察的量完全考察之后，完全清净的教义被认为是极其隐蔽且不欺骗的教义，然后才完全接受这个教义。因此，是通过后来的推论来使教义清净，而不是通过教义来使后来的推论清净。在考察第三个所量时，依赖于清净的教义，否则，对于推论的对象来说，仅仅是教义的词句本身并不被认为是量。就像在有眼者面前考察这里是否有瓶子时，不需要依赖瑜伽士一样。如果对于推论的对象来说，仅仅是教义的词句就成为量，那么从各种相互矛盾的教义中所说的所有
English
If both arguments are based on a common example and are admitted from the Buddha's teachings, then that sign is established in the Buddha's teachings that consciousness and pleasure are subject to arising and ceasing. The Samkhya school itself admits that sentient beings (purusha) are permanent and therefore have no arising and ceasing. They believe that such sentient beings are the basis of bondage and liberation and are the subject of abandoning and accepting bodies. However, if consciousness and pleasure are newly arising and completely destroyed, this is not established in the Samkhya school itself, then there is no reason to think that they are subject to arising and ceasing just because Buddhists admit it. Therefore, this argument will not become a correct argument. Even if they are considered to be subject to arising and ceasing, this will not prove that they are unconscious. Because conscious beings have no arising and ceasing, this is only the Samkhya school's wish, not the nature of things, because consciousness itself is impermanent. Therefore, although such a sign cannot prove anything, temporarily here, from the perspective of not seeing it oneself, but others seeing or wishing it, this is only pointing out a mistake, that this cannot become an argument for one's own wishes. Second, in order to prove the rationality that merely being seen by others cannot become an argument, there are three parts: brief statement, detailed explanation, and refutation of arguments. First, if it is not seen by oneself through valid cognition (pramana), why can't it become an argument? If it is not seen by oneself through valid cognition, but is only well-known in other schools, then this is only what is said in the teachings of those schools. If this definite valid cognition does not arise in one's own continuum, then it is not through the power of valid cognition that negation and affirmation are done, but only through teachings, which is unreasonable. Because first, after fully examining through the valid cognition of the three examinations, the completely pure teachings are considered to be extremely hidden and non-deceptive teachings, and then this teaching is fully accepted. Therefore, it is through later inference that the teachings are purified, not through the teachings that the later inference is purified. When examining the third object of measurement, one relies on pure teachings, otherwise, for the object of inference, merely the words of the teachings themselves are not considered valid cognition. Just as when examining whether there is a vase here in front of a sighted person, there is no need to rely on a yogi. If for the object of inference, merely the words of the teachings become valid cognition, then all that is said from various contradictory teachings
Tibetan
དག་གི་དོན་དེར་ནི་འཐད་དང་མི་འཐད་རྟོག་པའི་རྗེས་དཔག་འཇུག་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཕྱི་ནང་སོ་སོའི་ལུང་ནི་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལུང་ནས་བཤད་ཚད་དོན་ལ་གྲུབ་ན་བདེན་རྫུན་གང་ཡང་དབྱེ་བསལ་ མི་སྲིད་པས་ལུང་དོན་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་ཅིང་། ཞུགས་ན་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ལ་ལུང་ཙམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་ལུང་གིས་རང་འདོད་མི་འགྲུབ། །རང་ལུང་དངོས་སྟོབས་མེད་ན་མིན། །དང་པོ་ལ། རིགས་པ་བརྗོད་དང་དེ་ལན་དགག །དང་པོ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་བློ་དང་བདེ་བ་སེམས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གཞན་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་འདྲས་གྲངས་ཅན་རང་གི་ཞེ་འདོད་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡི་ཚེ་གྲངས་ཅན་རང་གི་ངོར་ལུང་ཡང་དག་མིན་པར་འདོད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ནི་ཚད་མར་འོས་པ་མིན་པ་དེ་བས་ན་ལུང་དེས་གྲུབ་པ་མ་ལུས་པ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། མི་རྫུན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་ནས་དེའི་ངག་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མ་བརྟགས་ལུང་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཞེན་ངོར་ཡང་ནི་མ་གྲུབ་ཚུལ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་ལུང་དེ་ལྡན་པ་ཁས་ལེན་པ་དེ་དག་ལ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་གང་གི་ལུང་འདིའོ་ཞེས་པའི་འབྲེལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་པ་གང་ཡིན་ཏེ་ལུང་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་བ་མེད་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ལུང་དོན་ལ་དཔྱད་པའི་སྐབས་འདིར་གལ་ཏེ་ཚད་མས་གནོད་པར་གྱུར་པ་ཡི་ལུང་དེ་གང་ཟག་དཔྱོད་པ་པོ་དེ་ལ་ཅི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེ་དང་ལྡན་པ་གྲུབ་ཅེས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད་པས་ན་ཚད་མ་མིན་ན་དེ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ལྡན་ཅེས་སུའང་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ། ལུང་དེ་ཚད་མ་མིན་ཡང་མི་ཤེས་པར་ཞེན་པས་ཁས་ལེན་པའི་ངོར་ལུང་དེས་གྲུབ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་ སྐྱེ་འཇིག་སོགས་ཞེན་པས་ཁས་ལེན་ན་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཡིན་པར་ཡང་ཁས་ལེན་པ་དེ་དང་འགལ་བ་བློ་བདེ་སེམས་སུ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་ཁས་བླངས་པའི་རྟགས་ལས་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ཡི་དོན་ལས་གཞན་པ་གྲངས་ཅན་པའི་
Chinese
在这些意义上，推论不会介入以区分正确与不正确，因为仅凭言辞就能成立该意义。即使如此，由于内外各自的经文具有多种意义，如果经文所说的一切都在意义上成立，那么真假也无法区分，因此推论会介入经文的意义。如果介入，那么仅凭经文就不能成为推论对象的量。第二，他人的经文不能成立自己的主张。如果自己的经文没有真实的力量，那也不行。第一，陈述理由并驳斥其回答。第一，为了损害佛教经文中将智慧和快乐确立为心的意义，为了确立与此相反的无智无乐，因为佛教经文被陈述为论证者，因此，当其他佛教经文以这种方式成立数论自己的意愿时，数论自己认为该经文不是正确的经文，因为该佛教经文不适合作为量，因此，该经文所成立的一切都不是正确成立的，因为就像承认某人为骗子，并希望以他的话语作为论证一样。第二，未经检验的经文不能仅作为论证。在执着方面，也不能成立。第一，如果有人说，对于那些承认拥有该经文的人来说，它是成立的，那么，哪个人与该经文的关系是自然存在的？因为经文和人之间没有自然的关系。在这种情况下，当通过推论来分析经文的意义时，如果该经文被量所损害，那么对于分析者来说，该经文如何成立呢？因为它不成立。如果这样，那么说拥有它是成立的，就没有意义了。因此，你认为佛教经文不是量，如果不是量，那么就不能说承认它的人拥有它。第二，即使经文不是量，但如果因为不了解而执着地承认，认为经文成立，那也不是。如果因为执着而承认佛教经文中所说的生灭等，那么也承认是无智无乐，这与承认智慧和快乐存在于心中相矛盾，那么你所希望成立的论题如何成立呢？它不会成立。如果从承认生灭的标志来看，与佛教经文的意义不同的数论的
English
In these senses, inference does not intervene to distinguish between right and wrong, because the meaning is established by mere words. Even so, since the scriptures of both internal and external schools have various meanings, if everything stated in the scriptures is established in meaning, then truth and falsehood cannot be distinguished, so inference intervenes in the meaning of the scriptures. If it intervenes, then scripture alone cannot become a valid measure for the object of inference. Second, the scriptures of others cannot establish one's own assertions. If one's own scriptures do not have real power, that is not possible. First, state the reason and refute its answer. First, in order to harm the meaning of establishing wisdom and happiness as mind from the Buddhist scriptures, in order to establish the opposite of this, the absence of wisdom and happiness, since the Buddhist scriptures are stated as the arguer, therefore, when other Buddhist scriptures in this way establish the Samkhya's own intention, the Samkhya itself thinks that the scripture is not a correct scripture, because that Buddhist scripture is not suitable as a valid measure, therefore, everything established by that scripture is not correctly established, because it is like admitting someone as a liar and wanting to use his words as an argument. Second, untested scriptures cannot be used as arguments alone. In terms of attachment, it cannot be established either. First, if someone says that it is established for those who admit to possessing that scripture, then, what is the relationship between which person and that scripture that exists naturally? Because there is no natural relationship between scripture and person. In this case, when analyzing the meaning of the scripture through inference, if that scripture is harmed by a valid measure, then how is that scripture established for the analyst? Because it is not established. If so, then saying that possessing it is established is meaningless. Therefore, you think that Buddhist scriptures are not valid measures, and if they are not valid measures, then it cannot be said that the person who admits it possesses it. Second, even if the scripture is not a valid measure, but if one admits it with attachment without understanding, thinking that the scripture is established, that is not the case. If one admits the arising and ceasing, etc., mentioned in the Buddhist scriptures with attachment, then one also admits that there is no wisdom and happiness, which contradicts the admission that wisdom and happiness exist in the mind, then how can the proposition that you want to establish be established? It will not be established. If from the sign of admitting arising and ceasing, the Samkhya's, which is different from the meaning of the Buddhist scriptures,