Tibetan
བཅད་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་གང་ཞིག་རང་གིས་མི་འདོད་པ་སྤངས་ནས་གང་འདོད་ཅིང་ཁས་ལེན་པ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་པའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་ཉིད་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་འདི་རྒྱུ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་གང་འདོད་ཀྱང་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འཇུག་པས་ཁྱབ་པ་ལ་རང་ཉིད་འདོད་ཅེས་པས་བསལ་བྱ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་སུ་ལ་ཡོད་དེ་མི་སྲིད་དོ། ། ཅི་ལྟར་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པ་ལ་དབང་རྣོན་དང་དབང་རྟུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དབང་རྣོན་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཚད་མས་བཀག་པ་མེད་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་རང་གིས་འདོད་པས་འཛིན་པ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས་ལ་གལ་ཏེ་ལུང་དོན་དེ་ཚད་མས་བཀག་པ་ཤེས་པ་ན་དེ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཡང་གཞན་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ལུང་དེར་ཡིད་ཆེས་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་ན་རྒོལ་བ་རང་གིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདོད་ཡུལ་ལ་དོགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །རྒོལ་བ་དབང་རྟུལ་དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་སྔ་མ་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཙམ་ལས་རིགས་པས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ལ། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་རང་འདོད་ན་ཇི་ཞིག་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་ཐོབ་སྟེ་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པས་སོ། །དེས་ན་རང་གིས་མི་འདོད་པར་ཐོག་བབས་ཀྱིས་འདོད་དགོས་པ་དེ་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ལྟ་བུ་ལས་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་ན་དེ་ལས་ཡང་དོགས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་ལ། དོགས་པ་མེད་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་ངག་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན་སྦྱར་བས་ཅི་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་ལ་ཞེ་འདོད་མེད་ཀྱང་གཞན་ངོར་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའང་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཕ་རོལ་ཉམས་སད་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རྩེད་མོར་འགྱུར་གྱི་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་རྩོད་པ་མིན་ལ། དེ་འདྲའི་སྐབས་སུའང་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས་སྐབས་དེ་ན་རང་གིས་མི་འདོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ལུང་དོན་གཞན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་ཤེས་ པ་དང་། ལུང་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ལུང་དེའི་དོན་མཐའ་དག་སྐབས་དེར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཐུག་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་
Chinese
不会有任何遗漏。第二，不会变得毫无意义，因为教义的意义在于，舍弃自己不想要的，而接受并承诺自己想要的。如果有人问，说“自己”这个词是为了什么？那么，这种认为“是自己想要才接受，还是不是”的疑虑，其根源是什么？无论接受什么教义，辩论者自己都必然接受，那么，谁会因为说“自己想要”而产生需要排除的疑虑呢？这不可能。 如果说因为想要而接受教义，那么在敏锐者和迟钝者两种人中，第一种敏锐者，如果教义中所说的内容没有被量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）所否定，那么有什么理由阻止他因为自己想要而接受该教义呢？如果他知道该教义的内容被量所否定，那么在明知这一点的情况下，又有什么理由仅仅因为别人的话语，就相信该教义并接受它呢？不会接受的。因此，对于辩论者自己不接受的意愿对象，不可能产生怀疑。那些迟钝的辩论者，以前的宗派也仅仅是出于自己的意愿而接受，并没有通过理性获得确定的理由。那么，即使后来他们自己想要，又怎么能不接受其他宗派呢？因为这完全取决于意愿。因此，必须在自己不想要的情况下，像从天而降一样地想要，这就像国王的命令一样，但在宗派的情况下，对于所要证明的事物来说，这种情况是不可能发生的。因此，也不可能产生怀疑。如果没有怀疑，那么在定义的结尾处，加上一个没有排除歧义的结果的词语，又有什么用呢？那将变得毫无意义。 如果有人认为，即使自己没有意愿，也有为了迎合他人而接受他人宗派的情况，那么，这种情况仅仅是为了试探对方，变成了一种游戏，而不是通过事实的力量进行如法的辩论。即使在那种情况下，自己承诺要证明的事物也是要证明的事物，因此，在那种情况下，也不会变成自己不想要的。第三，总结要点是：知道与当前要证明的事物无关的教义内容，不会损害当前的意愿对象；即使已经承诺了该教义，也要知道该教义的所有内容并非都是当前要证明的事物；如果是这样，那么要证明的事物就不会完全
English
There will be no omissions. Secondly, it will not become meaningless, because the meaning of the doctrine lies in abandoning what one does not want and accepting and committing to what one wants. If someone asks, what is the purpose of saying "oneself"? Then, what is the root of the doubt that "is it because oneself wants to accept, or not"? No matter what doctrine is accepted, the debater himself is bound to accept it, so who would have doubts that need to be dispelled by saying "oneself wants"? This is impossible. If it is said that one accepts the doctrine because one wants to, then among the two types of people, the sharp and the dull, the first type, the sharp one, if the content of the doctrine is not negated by प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), then what reason is there to prevent him from accepting the doctrine because he wants to? If he knows that the content of the doctrine is negated by प्रमाण, then knowing this, what reason is there to believe and accept the doctrine merely because of the words of others? He will not accept it. Therefore, it is impossible to have doubts about the object of desire that the debater himself does not accept. Those dull debaters, the previous sects were also accepted merely out of their own desire, and there was no reason to obtain certainty through reasoning. Then, even if they want to later, how can they not accept other sects? Because it completely depends on desire. Therefore, it is necessary to want what one does not want, as if it fell from the sky, like the order of a king, but in the case of sects, for the thing to be proven, such a situation is impossible. Therefore, it is also impossible to have doubts. If there is no doubt, then at the end of the definition, what is the use of adding a word that has no result of excluding ambiguity? It will become meaningless. If someone thinks that even if one does not have the intention, there are cases where one accepts the sects of others in order to cater to others, then such a situation is merely to test the other party, becoming a game, not a proper debate through the power of facts. Even in that case, the thing that one has committed to prove is the thing to be proven, so in that case, it will not become what one does not want. Third, the summary of the points is: knowing that the content of the doctrine that is not related to the current thing to be proven does not harm the current object of desire; even if the doctrine has been committed to, one must know that not all of the content of the doctrine is the current thing to be proven; if so, then the thing to be proven will not be completely
Tibetan
བསྟན་པས་ན་ལུང་དོན་མཐའ་དག་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་དང་དེ་སུན་འབྱིན། །དང་པོ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ནང་པ་སོགས་གཞུང་ལུགས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དག་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་དག་ནི་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་ཁ་ཅིག་ནི་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ། མི་འཐད་པ་ཡི་གནོད་པ་བསྟན། །དེ་ཡི་ལན་གྱི་བྱེ་བྲག་བཀག །དང་པོ། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀས་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནི་དོན་གྱིས་གྲུབ་པར་གྱུར་ཏེ་གཞི་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ཟིན་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་དཔྱོད་པ་སུ་ཡང་མེད་ཅིང་། གནག་རྫི་མོའི་བར་དུ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་ཟིན་པའི་དོན་ལའང་རྩོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི་རང་རང་སོ་སོའི་འདོད་པ་མི་འདྲ་བས་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ཏེ་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ལ། དེ་ཆོས་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་འདོད་འཇུག་དགོས་པས་ན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ནམ་ཚོགས་དོན་དེ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འཛིན་པར་རབ་གྲགས་ ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སོའི་ཞེ་འདོད་ནི་སོ་སོར་ཆད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཁས་བླངས་ལ། མི་རྟག་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ཞེས་སོགས་སུ་འགོད་མི་སྲིད་ཅིང་། མི་མཐུན་པའི་ཞེ་འདོད་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ཏེ་མི་རྩོད་ན་ཞེ་འདོད་མཐུན་པ་དག་རྩོད་པ་མི་སྲིད་པས་རྩོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་ངོས་མི་ཟིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་ཆོས་ཅན་དང་། །མ་གྲུབ་རང་མཚན་སེལ་ལན་དགག །དང་པོ། ཅི་སྟེ་རང་ཉིད་སྨོས་པས་རང་གིས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་དེ་སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པར་བསྟན་པ་ཡིས་གཉིས་ཀར་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡན་གར་བ་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་དེ། ཕ་རོལ་ལ་གསར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དེས་ཕ
Chinese
由于教法，为了消除所有将经文意义视为特定情况下需要证明的错误观念，因此在《集论》中，在解释宗的定义时，使用了“自己”一词。第二，驳斥将“自己”一词的意义理解为其他含义的观点。包括陈述观点和驳斥观点。第一，一些《集论》的注释者说，为了抓住外道和内道等不同宗派所造成的差异，完全放弃了作为有法的事物，而将争论双方都普遍认可的有法的事物作为需要抓住的意义，因此使用了“自己”一词。第二，揭示不合理的过失。驳斥对此的回答的细节。第一，仅仅因为争论双方都在研究同一个有法的事物，那么双方共同普遍认可的所依有法就自然成立了，因为已经认识到基础没有成立，而且也没有人研究它的差异。对于牧牛女之间普遍认可和成立的意义，也没有争论。如果是这样，普遍认可和成立的有法是宗，但由于各自的意愿不同，因此对于被认为是经过考察的差异的事物，则作为需要证明的事物，因为没有争论。总之，单独的有法事物不是需要证明的事物，因为它需要通过什么法来区分才能产生了解的意愿，因此，由于不认为想要了解的有法事物或集合意义需要通过理证来证明，那么如何认为仅仅是普遍认可的有法事物是需要证明的事物呢？因为不需要证明。并且，由于各自的意愿是各自断定的，因此承认不是需要证明的事物。并且，不可能在“无常的声音是有法，是无常的”等等中列出。如果不将不一致的意愿作为需要证明的事物来进行争论，那么意愿一致的事物就不可能争论，因此无法确定争论时哪一方是宗。第二，包括通过量已成立的有法事物，以及未成立的自相的驳斥。第一，如果说，由于说了“自己”，因此通过表明自己所承诺的意义已经被量成立，从而表明普遍认可的单独的有法事物不是需要证明的事物，因为对于对方来说是需要新证明的，因此“自己”一词
English
Due to the teachings, in order to eliminate all the misconceptions that consider the meaning of the scriptures as something to be proven in a specific situation, therefore in the Compendium of Topics, when explaining the definition of the subject, the word "self" is used. Second, refuting the view that understands the meaning of the word "self" as other meanings. Including stating the view and refuting it. First, some commentators of the Compendium of Topics say that in order to grasp the differences caused by different schools such as outsiders and insiders, completely abandoning the things that are taken as the subject of debate, and taking the things that are universally recognized by both debaters as the meaning to be grasped, therefore the word "self" is used. Second, revealing the fault of being unreasonable. Refuting the details of the answer to this. First, just because both debaters are studying the same subject of debate, then the basis of the subject of debate that is commonly recognized by both parties is naturally established, because it has been recognized that the basis is not established, and no one studies its differences. There is no dispute about the meaning that is universally recognized and established between the cowherds. If so, the universally recognized and established subject of debate is the subject, but because their respective intentions are different, therefore for the things that are considered to be the difference after investigation, they are taken as the things to be proven, because there is no dispute. In short, the separate subject of debate is not something to be proven, because it needs to be distinguished by what dharma in order to generate the intention to understand, therefore, since it is not considered that the subject of debate that one wants to understand or the meaning of the collection needs to be proven by reasoning, then how can it be considered that only the universally recognized subject of debate is something to be proven? Because it does not need to be proven. And, since their respective intentions are determined separately, it is admitted that it is not something to be proven. And, it is impossible to list in "the sound of impermanence is the subject of debate, it is impermanent," etc. If one does not take the inconsistent intentions as something to be proven to argue, then it is impossible to argue about the things that have the same intention, therefore it is impossible to determine which side is the subject of debate at the time of the debate. Second, including the subject of debate that has been established by valid cognition, and the refutation of the unestablished self-characteristic. First, if it is said that, because "self" is said, therefore by showing that the meaning that one has promised has already been established by valid cognition, thereby showing that the separate subject of debate that is universally recognized is not something to be proven, because it needs to be newly proven for the other party, therefore the word "self"