Chinese
如果仅仅是与所处场合相符的，才以理证来成立，那么论著中所见的一切都需要作为那个场合的成立对象，如果这样，那么对于那种规矩，说例子和理由没有成立，对于立宗者来说，也会变成过失，因为不把自己的场合中想要成立的对象完全视为成立对象的特征，而是把论著的所有意义都视为成立对象。如果这样，那么有些论著中也有安立例子和理由没有成立的情况，那也会变成成立对象，因为无论如何辩论者都认为是成立对象。不能这样认为，因为没有成立的，谁也无法成立，即使已经没有成立，如果掩盖缺点，用欺骗的手段努力成立它，那么像那样的辩论者怎么能说是懂道理的人呢？此外，在没有缺点的论著中，虽然实际上没有安立例子和理由没有成立作为成立的理由，但是，没有成立的例子和理由，也会在某些时候变成论著的表达对象，并且，在数论派看来，佛教徒安立“声音是无常的，因为是所作的”时，那个成立理由也没有成立的遮遣，也有衡量之意，并且也是论著的意义，因此辩论者会变成立宗的过失。如果那样，成立对象和成立理由的特征就会混淆。第二，像那样普遍抛出过失之后，考虑到辩论者所认可的仅仅是成立对象的情况最终会如何，从而遮止对方的回答是：如果说，即使是论著中所说的意义，但作为成立理由而说的例子和理由没有成立等，也不会变成立宗的过失，因为说了“想要作为宗的特征”这句话的区分而遮止了它，那么，按照你的说法，用认为论著的所有意义都是成立对象的道理，那样得到的结果也仅仅是言辞，并没有改变。 也就是说，如果按照言辞的区分，辩论者自己想要成立的对象才是成立对象，那样虽然成立，但是，如果认为论著的所有意义都是成立对象，那么论著中所说的成立理由也会被认为是成立对象，意义上也会得到。如果那样认为，会有什么过失呢？如果认为在某些时候是成立对象，那么，自己场合的成立
English
If only what is appropriate to the occasion is to be established by reason, then everything seen in the treatise needs to be made the object of establishment for that occasion. If so, then for that kind of rule, saying that the example and reason are not established, for the proponent, it would become a fallacy, because one does not fully consider the object to be established in one's own occasion as the characteristic of the object to be established, but considers all the meanings of the treatise as the object to be established. If so, then in some treatises there are also instances where examples and reasons are not established, and that would also become the object to be established, because in any case the debater considers it to be the object to be established. One cannot think so, because what is not established cannot be established by anyone. Even if it is not established, if one conceals the faults and tries to establish it by deceptive means, how can such a debater be said to be a person who speaks reasonably? Furthermore, in faultless treatises, although there is actually no establishment of examples and reasons that are not established as reasons for establishment, examples and reasons that are not established will also become the object of expression of the treatise at some times, and, in the view of the Samkhyas, when the Buddhist establishes "sound is impermanent, because it is produced," that reason for establishment also has no rejection of establishment, and there is also the intention to measure, and it is also the meaning of the treatise, therefore the debater will become the fallacy of proposing. If that happens, the characteristics of the object to be established and the reason for establishment will be confused. Secondly, after generally throwing out the fallacy like that, considering how the situation where only the object accepted by the debater becomes the object to be established will ultimately be, thereby preventing the opponent's answer is: If you say that even if it is the meaning spoken in the treatise, but the example and reason that are spoken as the reason for establishment are not established, etc., it will not become the fallacy of proposing, because it is prevented by the distinction of saying the phrase "wanting to be the characteristic of the subject," then, according to your statement, using the reason that considers all the meanings of the treatise as the object to be established, the result obtained in that way is only words, and there is no change. That is to say, if according to the distinction of words, the object that the debater himself wants to establish is the object to be established, although it is established in that way, but if one considers all the meanings of the treatise as the object to be established, then the reason for establishment spoken in the treatise will also be considered as the object to be established, and it will also be obtained in meaning. If you think so, what fault will there be? If you think that it is the object to be established at some times, then, the establishment of one's own occasion
Tibetan
ད་དུ་བཀོད་པ་དག་ཀྱང་གཞན་གྱི་ངོར་སླར་ཡང་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་སྐབས་ཡོད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐབས་ཕ་རོལ་པོས་ཁོ་ན་སྨོས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅད་ཅེས་མི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི། ཁོ་ནའི་སྒྲས་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་བཅད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལུགས་དེ་ལ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་མ་སྨྲས་པའམ། རྣམ་ངེས་ལས་ཚིག་ཕྲད་སྨོས་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ནའང་རིགས་པས་ཐོབ་པ་བཟློག་མི་ནུས་པར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་མི་འདོད་པས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རྒོལ་བ་རང་གི་འདོད་ཡུལ་དབང་བཙན་པར་སོང་བས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྒོལ་བ་རང་གིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མིན་པ་དེ་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ལུང་དོན་གཞན་ལ་གནོད་པས་རྟགས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཅི་ཞིག་འགལ་ཏེ། རྟག་ཡང་དག་གིས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པར་འདྲ་བ་ངེས་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིར་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་འདི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་གྱིས་འདི་དང་འགལ་ལམ་གནོད་ཀྱང་རུང་ལྟོས་པ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྒོལ་བ་ནི་སུན་ཅི་ཕྱིན་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་ཤིན་ཏུ་མི་འོས་ཀྱང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་ པའི་ཚེ་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ལུང་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ན་དོན་གཅིག་ལ་སྔ་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཡང་དག་ནི་མི་སྲིད་ལ། གདུལ་བྱའི་བློ་རིམ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་དབང་གིས་དྲང་ངེས་ཀྱི་ལུང་དོན་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་། དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགལ་བ་མེད་པར་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་འཇུག་ཚུལ་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རང་སྒྲ་སྨོས་པ་དོན་མེད་པ་ལ། ཐལ་བ་འཕེན་དང་ཉེས་སྤོང་དགག །དང་པོ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཀུན་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི་རྒོལ་བ་རང་གིས་འདོད་པ་སྒེར་དུ་བཀར་བ་ཙམ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྨོས་པའི་ཟུར་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་
Chinese
現在所安立的那些，也有在他人面前再次需要成立的時候，所以一切能立也都變成所立了。這個時候，由於對方說「唯獨」，所以說不應當說能立被截斷，是因為「唯獨」這個詞，對於結合一類能立截斷的論典中所說的能立方式不能成立的緣故，所以沒有說，或者，從《量決定論》中說，說了語助詞沒有過失，但也說了不能遮止以理所獲得的。如果說，像那樣的例子，立宗者不想要成立，所以不是所立，那麼，現在立宗者自己的意願變得強大了，所以即使成了論典的意義，但立宗者自己不想要作為當下的所立的其他法，那時因為妨害了不應當成立的其他經文意義，對於標誌自己的所立有什麼相違呢？因為正確的標誌，不依賴經文而確定相似。因此，總的來說，對於自己承諾的經文，認為承諾這個是量，與此相違或者妨害也沒關係，這樣的立宗者是徹底的顛倒，那樣的非常不應理。但是，從經文中所說的任何意義，以現量成立的時候，僅僅以道理觀察標誌和所立的關係，如果善加成立，僅僅憑藉那個就能成立所立，不依賴經文意義。那樣成立之後，對於一個意義先後顯示為相違的正確經文是不可能有的。由於與所化眾生的根器相符而顯示的緣故，顯現為正直和隱義的經文意義相違的那些，以意圖、必要，以妨害實際的方式沒有相違，最終歸入究竟的意義，就像大車軌們已經成立的那樣，應當要知道。第二，說「自」這個詞沒有意義，遮止拋灑灰塵和免除罪過。第一，即使在以現量觀察的時候，一切論典的意義都是宗，僅僅將立宗者自己的意願單獨分開，就成了宗的體性之外的有意義，所以說宗的體性時，順便說「自己」這個詞也是沒有意義的，因為《量
English
Now, those that are established also have times when they need to be established again in front of others, so all proofs become what is to be proven. At this time, because the other party says "only," it is said that one should not say that the proof is cut off, because the word "only" cannot establish the way of proof spoken of in the treatises that cut off the proofs of a certain kind of combination, so it is not said, or, from the "Determination of Validity," it is said that there is no fault in saying an auxiliary word, but it is also said that one cannot prevent what is obtained by reason. If it is said that such an example, the proponent does not want to establish, so it is not what is to be proven, then, now the proponent's own intention has become strong, so even if it becomes the meaning of the treatise, the proponent himself does not want to establish other dharmas as the immediate object of proof, then because it hinders the meaning of other scriptures that should not be established, what contradiction is there to the sign's own object of proof? Because the correct sign is certain to be similar without relying on the scriptures. Therefore, in general, for the scriptures that one has promised, thinking that promising this is valid, it does not matter if it contradicts or hinders this, such a proponent is completely upside down, and that is very unreasonable. However, when establishing any meaning spoken of in the scriptures by direct perception, only by examining the relationship between the sign and what is to be proven with reason, if it is well established, then the object of proof can be established by that alone, without relying on the meaning of the scriptures. After it is established in that way, it is impossible to have correct scriptures that show contradictions before and after for one meaning. Because of being shown in accordance with the minds of the beings to be tamed, those that appear to be contradictory in the meaning of the scriptures that are straightforward and hidden, with intention and necessity, are not contradictory in the way of hindering reality, and ultimately enter into the ultimate meaning, as the great chariots have already established, one should know. Second, saying the word "self" is meaningless, preventing the throwing of ashes and avoiding faults. First, even when examining by direct perception, all the meanings of the treatises are the subject, and merely separating the proponent's own intention alone becomes meaningful outside the nature of the subject, so when speaking of the nature of the subject, saying the word "self" incidentally is also meaningless, because the "Determination of Validity"