Tibetan
ས་པ་གཞན་གྱི་སྟེང་དུ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཕར་བཞག་པ་ནི། གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་གི་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་རིགས་སོགས་དབང་ཆེ་བས་གཞན་གྱིས་མི་འདོད་བཞིན་བཙན་ཐབས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟ་བུར་གསལ་བར་མངོན་པ་ཡིན་གྱི་རིགས་པ་སྨྲ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་རྒོལ་བས་འདོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་ནུས་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པའམ་ངག་གི་བརྗོད་པ་གང་ཞིག་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཡོད་པ་ཅན་མིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དཔོག་ནུས་ཀྱི་རྟགས་མེད་པར་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་དེ་ལ་ཁོ་རང་གི་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་དེས་གནོད་དོ་སྙམ་པ་ནི་རང་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་དཔྱོད་པ་ལྷུར་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འགྲུབ་པའི་གེགས་བྱེད་དེ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་མ་བྱས་པ་དང་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མིན་པའི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལ་གནོད་ཀྱང་གཞན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད་ལ་གེགས་ཅི་ཡང་བྱ་མི་ནུས་ཏེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་གིས་གནོད་པ་དང་མི་གནོད་པའི་ཡུལ་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ལ། གཞལ་བྱ་གཉིས་པར་ལུང་མི་དགོས། །ཡང་དག་ལུང་གིས་གསུམ་པར་གཞལ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་ལུང་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད་དེ། རིགས་པས་བགྲོད་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅོད་པ་ལས་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་མི་དགོས་པས་ན་རྗེས་དཔག་དེས་ གྲུབ་པ་དེ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ལེགས་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཚིག་ཙམ་གྱིས་གཞན་དུ་ནམ་ཡང་བྱ་མི་ནུས་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རང་ཡུལ་དཔྱད་པ་དེ་ཡི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་མི་འགལ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མས་གྲུབ་ན་ལུང་མི་དགོས་ལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་རང་སྟོབས་ཁོ་ནས་དཔྱད་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་འཇུག་མ་ནུས་པ་དག་ལ་ཡང་། ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྐྱེས་པ་ནས་རྗེས་དཔག་གིས་གཅོད་ནུས་པར་སོང་བ་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ལས་ལུང་གིས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བའི་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྲོ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེས་ན་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་སོགས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལུང་ལ་སྦྱངས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ཤེ་མོང་རྒྱས་པ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཡི་ནུས་པས་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རིགས་པ་ལས་བསྒྲུབས་པས་རྒོལ་བ་གང་ཞིག་ལུང་དེ་ཁས་མི་ལེན་པ་དག་གི་ངོར་ཡང་འགྲུབ་ནུས་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། ཇི་ལྟར་སྒྲོན་གློག་ནོར་བུ་ཉི་ཟླ་ལ། །བརྟེན་ནས་མིག་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཆོས་སྤོབས་དྲི་མེད་འོད་མཛད་པ། །ཐུབ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་ཉིད་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པ་དང་ཚུལ་མཚུངས་སོ། །གཉིས་པ། ལུང་ལ་མི་བརྟེན་པ་དེ་ཚེ་ལུང་གི་ཕྱོགས་མི་འདྲ་བ་བཟུང་ནས་ཞེ་འདོད་མི་མཐུན་པའི་དབང་གིས་རྩོད་པ་དོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལུང་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་དེ་ཚེ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དང་གནོད་བྱེད་དག་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་དོར་བ་མིན་ཏེ། དོན་གང་ལ་འཐད་མི་འཐད་དུ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པའི་ལམ་ནས་ རྩོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ནས་བཤད་པའི་དོན་དག་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ལུང་གང་ཞིག་གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་མི་བསླུ་བའི་ལུང་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཚེ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའི་འགལ་བའི་དོན་ཅན་གྱི་ལུང་གཉིས་ཡོད་ན་གཉིས་ག་མི་བསླུ་བའི་ལུང་ཡིན་མི་སྲིད་པས་ན་དཔྱད་པས་མ་དག་པ་དེ་ལུང་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ལུང་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་མི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ནི་ལུང་ཉིད་ལུང་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་ཡིན་པས་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་བྱེད་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་སོ་སོའི་ལུང་ཡོད་ཀྱང་ལུང་དེ་ནི་དེའི་སྐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་རྗེས་དཔག་མི་འཇུག་པར་འགལ་བའི་དོན་མཐའ་དག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཤིན་ལྐོག་ཁོ་ནར་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ། །དང་པོ། འོ་ན་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞིང་། ལུང་གིས་གནོད་ན་མི་འགྲུབ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ལུང་གི་དོན་ལ་རིགས་པས་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་དང་པོ་གཉིས་བསྟན་པ་མཐའ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པར་དག་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་མཐོང་བ་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཡིད་ཆེས་པས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འདོད་པའི་དུས་ཡིན་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་དེ་ལྟ་བུ་དང་
Chinese
在其他人的基础上进行反驳而被搁置，这就像是自在天的行为一样。就像王族等有权势的人，不顾他人的意愿，以强迫的方式下达命令一样，这显然不是理性论者探究真理的方式。这是指这个意思。当出现能够知道“这是反驳者所希望的”的情况，或者任何没有结果之相的言语表达，却想要证明它，在没有能够推断的相的情况下，反驳者认为对方的意愿被他自己的承诺和理由所损害，这实际上是自己迷惑了自己，因为选择了不相关的推理。第二，如果损害了与当前要证明的事物相关联的、没有它就不会产生的事物，那么就会阻碍要证明的事物的成立，就像声音是无常的，却认为它是非造作的，以及为了获得解脱而认为有我一样。即使损害了不是没有它就不会产生的其他事物，又怎么会损害到其他的、当前要证明的事物呢？什么也损害不了，也无法阻碍，因为没有关联。第二，分开说明了圣言能够损害和不能损害的对象。对于第二种衡量对象，不需要圣言。对于第三种，需要正确的圣言来衡量。第一种，抛弃事物本身以及对它的争论。第一，当比量进入自己的活动范围时，据说完全不需要依赖圣言。因为那些能够通过理性来解决的问题，就通过理性本身来裁决，不需要圣言来证明和否定，因此，通过比量所成立的事物，就仅仅通过比量就能很好地成立。事物的自性是无法通过言语来改变的，因此，当比量在自己的领域中进行分析时，不需要考虑是否与经论相违背。如果比量作为量成立，就不需要圣言；如果比量不成立，圣言也无法证明。因此，对于那些一开始仅凭自己的力量无法彻底分析的事物，也要依赖于正确的圣言的光芒，从而产生了不颠倒的比量，从比量能够裁决的事物开始，就应该通过比量本身来分析，不需要圣言来证明，那么与比量相违背的圣
English
To set aside a refutation based on someone else's position is like the behavior of Ishvara. It is clearly evident that it is like a command issued forcibly by powerful individuals such as royalty, against the wishes of others. This is not the way of reasoning to investigate the truth. This refers to this meaning. When it is possible to know "this is what the opponent desires," or when any verbal expression that does not possess the sign of a result is asserted as something to be proven, without a sign that can infer it, the refuter thinks that the other's intention is harmed by his own commitment and reason. This is actually harming oneself through one's own delusion, because one has chosen irrelevant reasoning. Second, if it harms something that is related to the subject matter to be proven and without which it would not arise, then it hinders the establishment of the subject matter to be proven, just as in the case of sound being impermanent, yet one asserts that it is uncreated, and in the case of seeking liberation, one asserts that there is a self. Even if it harms something else that is not without which it would not arise, how could it harm the other subject matter to be proven in the context? It cannot harm or hinder anything, because there is no connection. Second, the objects that scripture can and cannot harm are distinguished and shown. For the second object of measurement, scripture is not needed. For the third, one measures with correct scripture. First, abandon the object itself and the dispute about it. First, when inference enters its own field of activity, it is said that there is no need to rely on scripture at all. Because those things that can be resolved through reasoning are decided by reasoning itself, there is no need for scripture to prove or negate them. Therefore, what is established through inference is well established by inference alone. The nature of things cannot be changed by mere words, so when inference analyzes its own object, there is no need to consider whether it contradicts the scriptures or not. If inference is established as a valid cognition, scripture is not needed; if inference is not established, scripture cannot prove it. Therefore, even for those things that one cannot thoroughly analyze by one's own power alone at first, one must rely on the light of correct scripture, and from that, a non-inverted inference arises. From the things that inference can decide, one should analyze them through inference itself, and there is no need for scripture to prove them. Then, the scripture that contradicts inference
Chinese
更不用说不能成为成立的理由了。因此，像微细的无常和无我等可以通过比量成立的那些，当精研正确教典的智慧之光增长时，凭借自身智慧的力量，通过事物本身的力量所生的道理来成立，对于那些不接受该教典的论敌也能成立。如慈氏菩萨所说：犹如灯、宝、日月，依赖于此而有眼者得见。同样，无垢光明的法慧，依赖于能仁而善说此理。道理相同。第二，如果不依赖教典，那么抓住教典的不同方面，由于意愿不同而放弃辩论吗？如果对教典的意义进行辨析，那么因为没有承诺教典是成立的理由和损害的理由，所以不是放弃辩论，而是从事物本身的力量的道理的途径来辩论什么道理合适与不合适。用事物本身的力量的道理来辨析教典中所说的意义，这是将任何一个衡量对境极为隐蔽而不欺骗的正确教典承认为可靠的方法。否则，如果有像显示有前后世和没有前后世这样具有矛盾意义的两个教典，那么两者都不可能是无欺骗的教典，因此，没有通过辨析而纯正的那个是看似教典，不能承认为正确的教典，因此辨析是将教典本身承认为教典的方法，因此对比量境用事物本身的力量的道理进行辨析，那时即使有各自的教典，该教典也不是当时的成立理由的支分，如果是，那么不容许比量，一切相违的意义也将成立，因此不合理。第二，唯有极隐蔽，教典成理由，除此之外，太过分。第一，那么依赖教典所要了悟的是什么？被教典损害就不能成立的是什么呢？像这样，用道理很好地辨析教典的意义之后，如果对所要衡量的最初两个对境完全清除了疑惑，那么见到这样的情况，就是想要以信心来完全接受该论典的时候，那时像那样的论典和
English
Not to mention that it cannot become a reason for establishment. Therefore, like subtle impermanence and selflessness, etc., which can be established through inference, when the light of wisdom that has studied the correct scriptures grows, by the power of one's own intelligence, it can be established through reasoning that arises from the power of things themselves, and it can also be established for those opponents who do not accept that scripture. As Maitreya Bodhisattva said: Just as lamps, jewels, sun, and moon, those with eyes see by relying on them. Similarly, the stainless light of Dharma wisdom, relying on the Sage, explains this very well. The reasoning is the same. Second, if one does not rely on the scriptures, then will one abandon the debate by grasping different aspects of the scriptures and due to different desires? If one analyzes the meaning of the scriptures, then since there is no commitment that the scriptures are the reason for establishment and the reason for harm, it is not abandoning the debate, but rather debating what is appropriate and inappropriate from the path of reasoning of the power of things themselves. Analyzing the meaning spoken in the scriptures with the reasoning of the power of things themselves is a way to acknowledge any scripture that measures objects that are extremely hidden and does not deceive as a reliable scripture. Otherwise, if there are two scriptures with contradictory meanings, such as showing that there are past and future lives and that there are no past and future lives, then both cannot be non-deceptive scriptures. Therefore, that which is not pure through analysis is a scripture-like appearance and cannot be acknowledged as a correct scripture. Therefore, analysis is a way to acknowledge the scripture itself as a scripture. Therefore, one analyzes the object of inference with the reasoning of the power of things themselves, and at that time, even if there are respective scriptures, that scripture does not become a part of the reason for establishment at that time. If it were, then inference would not be allowed, and all contradictory meanings would also be established, so it is not reasonable. Second, only the extremely hidden, the scriptures are the reason for establishment, other than that, it is too much. First, then what is to be realized by relying on the scriptures? What cannot be established if harmed by the scriptures? Like this, after analyzing the meaning of the scriptures well with reasoning, if one completely clears away doubts about the first two objects to be measured, then seeing such a situation is the time when one wants to fully accept that treatise with faith, and at that time, treatises like that and