Tibetan
་དམིགས་རྐྱེན་དུང་མེད་ན་སྣང་བ་དེ་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་མོད་དུང་གི་དབྱིབས་དུ་ཇི་ལྟ་བར་སྣང་ཡང་ཁ་དོག་སེར་པོ་ཅན་དུ་དམིགས་པ་ན་དེ་འདྲའི་དུང་སེར་པོ་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་མ་མྱོང་ཡང་སེར་པོ་དང་རྫས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་དབྱིབས་སྣང་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མིན་ན་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པས་རྗེན་པར་འཛིན་པའི་ལུགས་ལ་ནི་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་གསལ་སྣང་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དོན་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་རང་ལ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགལ་བ་གནས་པ་མི་སྲིད་དོ། །འདི་ལྟ་བུ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་དབང་པོ་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དུང་སེར་པོར་སྣང་བ་ཡུལ་དུང་གི་རང་བཞིན་ཕྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བ་དེ་ཤེས་སྣང་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ན། དུང་དཀར་སྣང་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་སྣང་ཚུལ་དོན་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ལ་དཔག་ནས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་པར་ཁོང་དུ་ཆུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དུང་དཀར་སྣང་དང་སེར་སྣང་གཉིས་ཀ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་སེར་སྣང་ནི་འཁྲུལ་ པས་བསླད་ལ། དཀར་སྣང་ནི་མ་བསླད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་དུང་རང་ཉིད་དཀར་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་སྣང་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་སྣང་ཀུན་དང་ལས་སྣང་གི་སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་ཀུན་ཀྱང་རྣམ་པ་སོ་སོར་མྱོང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་ལ། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་བལྟ་བྱ་ཐུན་མོང་བ་དེ་སོ་སོས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་གང་ཡིན་དང་། ཡུལ་ཅན་གང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་རང་རང་སོ་སོས་མཐོང་བ་དེས་དོན་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དེ་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་དང་། ཡུལ་ཅན་མཐོང་བ་དེ་ལ་བསླད་པ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཀྱི་ཆ་ལས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་བློར་འཇོག་སྟེ་དུང་དཀར་འཛིན་དང་སེར་འཛིན་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་སྐབས་འདིར་དོན་རིག་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་དེ་འགལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་དངོས་པོ་ཅན་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ནམ་ཡང་བཞག་ཏུ་མི་རུང་བས་རེ་ཞིག་དུང་དཀར་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཅེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་དགོས་པས་ན་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པ་ཙམ་དུ་ཁས་མི་ལེན་
Chinese
如果缺少作为缘起的贝壳，就不会产生显现，虽然贝壳的形状显现为何种样子，但在观想为黄色时，那种黄色的贝壳从未在外境中成立过，但如果与黄色和物质无有他体的形状显现也不是识的行相，那么就会在外境自体的体性上成立。因此，对于以识如实取执外境自体的体性的宗派来说，不可能产生对境的错乱明相，因为显现如何就是境的自性，所以在境本身上不可能存在那种相违的法。虽然这种如同现量般的显现是从感官被染污而产生的，但如果黄色贝壳的显现，作为境贝壳的自性，在外境的体性上显现，仅仅成立为识的显现，那么白色贝壳的显现也与之相同，通过经验成立的显现方式与境的显现方式没有差别来衡量，就应该理解为存在识的行相。即使那样，暂且在承认外境的情况下，白色贝壳的显现和黄色贝壳的显现，在识的行相上没有差别，但黄色显现是被错乱所染污，而白色显现没有被染污，因此应该说作为行相产生者的外境贝壳本身就是白色的。同样，树木行走的显现等一切错乱显现和业显现的不同显现，各自体验行相是不可否认的。如果作为行相产生者的共同所见之境，存在于各自所见之境的体性中，那么一切所见都将成为量，因此对于此，境的状况是什么，以及有境谁是量，将无法安立。虽然各自所见之境，以那个境是如此这般的智慧来称谓，但对于境的显现，从稳定与否，以及有境所见是否被染污的角度来安立为量与非量，如同执取白色贝壳和黄色贝壳一样。因此，在外境的观点中，以量衡量之境，决不能安立为以量成立为具有各种相违之物，因此暂时必须像唯一承认贝壳是白色一样，所以不承认显现为其他事物仅仅是行相。
English
If the conch shell, as the condition, is missing, that appearance will not arise. Although the shape of the conch shell appears in what way, when it is visualized as yellow, that kind of yellow conch shell has never been established as an external object. But if the appearance of the shape, which is not different in substance from yellow, is not also an aspect of consciousness, then it will be established in the nature of the object itself. Therefore, for the school that directly grasps the nature of the external object as known by consciousness, it is impossible for a clear appearance of delusion to arise in the object. Because how it appears is the very nature of the object, it is impossible for such contradictory qualities to exist in the object itself. Although this kind of appearance, like direct perception, arises from the senses being corrupted, if the appearance of the yellow conch shell, as the nature of the object conch shell, appears in the nature of the external object, and is merely established as an appearance of consciousness, then the appearance of the white conch shell is also the same. By measuring the way of appearance, which is established by experience, as having no difference from the way the object appears, one should understand that there is an aspect of consciousness. Even so, for the time being, if we assume the acceptance of external objects, there is no difference in the aspect of consciousness between the appearance of the white conch shell and the appearance of the yellow conch shell. But the yellow appearance is corrupted by delusion, while the white appearance is not corrupted. Therefore, it should be said that the external object conch shell itself, which is the producer of the appearance, is white. Similarly, the appearance of trees walking, and all other deluded appearances, and all the different appearances of karmic appearances, undeniably experience the aspects separately. If the common object of observation, which is the producer of the appearance, exists in the nature of what each individual sees, then all that is seen will become valid. Therefore, in this case, what is the state of the object, and which subject is valid, cannot be established. Although each individual calls what they see as the wisdom that the object is such and such, the distinction between valid and invalid minds is established based on whether the appearance of the object is stable or unstable, and whether the subject's perception is corrupted or not, just like grasping a white conch shell and grasping a yellow conch shell. Therefore, in the context of desiring external objects, the object to be measured by valid cognition can never be established as being established by valid cognition as having various contradictory things. Therefore, for the time being, it is necessary to accept only that the conch shell is white, so one does not accept that the appearance of other things is merely an aspect.
Tibetan
པར་ཡུལ་རང་གི་དངོས་པོ་རྗེན་ཅེར་དུ་སྣང་བ་ལྟར་ན་སོ་སོ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཡུལ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ན་སོ་སོའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་བལྟ་བྱ་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱི་དོན་ཀྱང་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སམ་ལས་སྣང་གིས་མཐོང་བ་དེ་མིན་པའི་ཐུན་མོང་བ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སུས་ཀྱང་བཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མའི་སྐབས་སུ་གལ་ཆེ་བས་ཤིན་ཏུ་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ནི། སྔར་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་སུ་དོན་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་ཚད་འབྲས་ སུ་བཤད་ཀྱང་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་དེ་རང་རིག་ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན། དོན་མྱོང་བ་འདི་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་རྗེན་པར་མྱོང་བ་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྔོ་སོགས་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འདི་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་ཕྱི་དོན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་ངེས་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་དོན་མི་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཡིན་པ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་སྤང་ལ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་ཐལ་བ་སྤང་། །ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་མི་འཐད་སྤང་། །དང་པོ་ལ། བསམ་པའི་དབང་གིས་འཛིན་རྣམ་མིན། །མིན་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་མི་འགལ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་ནང་གི་ཤེས་པ་མྱོང་བ་ཙམ་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ན་འཛིན་རྣམ་དེ་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་བ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དེ་ལ་འཛིན་རྣམ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དོན་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་འཛིན་རྣམ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་རྣམ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་དེའི་ཡུལ་ནང་གི་བློའི་རྣམ་པ་དེ་ཡིན་གྱི་དོན་གཞན་པ་ཕྱི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ་འཛིན་རྣམ་བདག་ཉིད་ནི་ལྟོ༷ས་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། ཁ་ནང་ལྟའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
如果对境显现为赤裸的自性，那么对每个人如何显现，那个境就那样成立。如果不是那样成立，那就只是各自习气的显现，共同的所见外境也不会成立。因为谁也不能确定，由各自习气所致或由业力显现所见之外的共同之物就是这个。这在分析名言的量时非常重要，所以应当认真思考。二是自证是果。之前在第一个量果时，虽然说仅仅证悟意义就是量果，但如果仔细分析，那只能是自证。因此，在外境存在论者那里，自证也成为果。如何成为果呢？体验意义是体验安住在心识上的行相，而不是赤裸裸地体验意义，因此，在外境青色等作为所量之境的宗派那里，也应理成自证是量果，理由是什么呢？因为，如青色等显现的行相之自性，由心识自己体验，那样才能确定外境就是那样，否则不可能确定外境是这个或那个。因此，如果承认外境存在，自证就是果，那么对于不承认外境的宗派来说，更不用说了。二是对于外境存在论者来说，自证是量果不合理的辩驳。遣除执相是量，遣除外境不应是所量。第一，由于思辨的缘故，不是执相。即使不是，自证为果也不相违。第一，如果仅仅体验内在的心识就成为外境的量，那么执相就会成为外境的量，因为在显现为蓝色之境上也有执相的缘故。如果这样说，在外境存在时，显现为意义的所取相本身就是外境的量，而不是执相。即使存在执相，它的对境也是内在心识的行相，而不是其他的外境，因此，对外境来说，执相本身不是所观察的，因为它是向内看的知识。
English
If the object appears as the naked essence of its own nature, then however it appears to each individual, that object is established as such. If it is not established as such, then it is merely the appearance of each individual's habitual tendencies, and even the common external object of observation will not be established. Because no one can determine that the common thing, other than what is seen due to each individual's habitual tendencies or karmic appearances, is this. This is very important in the context of analyzing conventional valid cognition, so it should be carefully considered. Second, self-awareness is the result. Previously, in the first instance of the result of valid cognition, although it was said that merely realizing the meaning is the result of valid cognition, if analyzed carefully, it can only be self-awareness. Therefore, even in the system that asserts external objects, self-awareness becomes the result. How does it become the result? Experiencing the meaning is experiencing the aspect that abides in the mind, not experiencing the meaning nakedly. Therefore, even in the system that asserts external objects such as blue as the object to be measured, it is reasonable that this self-awareness, which is the experience of one's own consciousness, is the result of valid cognition. For what reason? Because, the nature of this aspect that appears as blue and so on, is experienced by one's own consciousness, and thus the external object is determined to be such. Otherwise, it is impossible to determine that the external object is this or that. Therefore, if one acknowledges the existence of external objects, self-awareness is the result, then what need is there to mention the system that does not acknowledge external objects? Second, the refutation of the objection that it is unreasonable for self-awareness to be the result of valid cognition in the system that asserts external objects. Refuting the consequence that the apprehended aspect is valid cognition. Refuting that the external object should not be the object to be measured. First, due to the power of thought, it is not the apprehended aspect. Even if it is not, self-awareness as the result is not contradictory. First, if merely experiencing the inner consciousness becomes the valid cognition of the external object, then the apprehended aspect would become the valid cognition of the external object, because there is also the apprehended aspect in the object that appears as blue. If that is the case, when the external object exists, the perceived aspect that appears as the meaning itself becomes the valid cognition of the external object, not the apprehended aspect. Even if the apprehended aspect exists, its object is the aspect of the inner mind, not the other external object. Therefore, for the external object, the apprehended aspect itself is not what is to be observed, because it is the knowledge that looks inward.