Tibetan
ག་པ་འདི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཡི་གེ་ལ་སྐད་ཅིག་མའི་གོ་རིམ་མེད་ཅིང་ཆ་མེད་པར་ཅིག་ཅར་དུ་ནི་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལ་ཡང་ཡིག་སྒྲ་རྟག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་དེ། ཡི་གེའི་ཆ་དག་རང་གི་ཆ་སྔ་མ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འབྱུང་ན་ཨཱ་རིང་པོའི་སྒྲ་སྔ་མ་མཐའི་བར་དུ་གནས་པ་དེ་བཞིན་ཕྱིས་ཀྱང་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་ནུས་ན་སླར་ཡང་མི་ནུས་པ་མེད་དེ་རྒྱུ་ལོག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། ཡི་གེ་ལ་ཆ་སྔ་ཕྱིའི་རིམ་པ་མེད་པར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་རྐྱེན་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ཀྱིས་ལན་ཅིག་ཆ་དང་པོ་དེ་བརྩལ་བ་ལས་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆ་སྔ་མ་དེ་དང་ཕྱི་མ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་པ་པ་གང་དག་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་ཆ་མེད་རྟག་པའི་ངོ་བོར་ནམ་མཁའ་ན་གནས་པ་ཉིད་རྩོལ་བས་གསལ་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ལའང་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྐྱོན་འདི་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཉིད་དེ། ཆ་གཅིག་མངོན་དུ་གྱུར་ན་དེ་དང་གྲུབ་བདེ་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དེ་གསལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཉན་ཤེས་གཅིག་གིས་རིང་པོ་འཛིན་སྙམ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བློ་དུ་མས་རིང་པོ་འཛིན་པར་མི་འཐད་པ་ལ། འཛིན་བྱེད་དུ་མ་རིམ་སྐྱེ་དགག །ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། མྱོང་བྱེད་གཞན་དང་མ་སྤེལ་དང་། །སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། ཡུལ་ཅན་ཉན་ཤེས་དུ་མ་ཡིས་ནི་སྒྲའི་ཆ་དུ་མ་དེ་འཛིན་ན་བློ་དེ་དག་གི་ནང་ན་རིང་པོ་འཛིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆ་ཐ་མའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་གང་གི་སྐབས་སུ་རིང་པོ་དེ་མྱོང་དགོས་ལ། ཐ་མའི་བློ་དེ་ཡང་རང་དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རེ་ལས་རིང་པོར་འཛིན་པ་མིན་པས་རིང་པོ་སུས་ཀྱང་མྱོང་བ་མེད་པ་དེས་ན་རིང་པོའི་བློ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་འདྲའི་བློ་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེའི་ལན་དགག །དང་པོ། ཡུལ་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པའི་བློ་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ་རེ་རེ་བཞིན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་མར་དང་ཉན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་བློ་སྐད་ཅིག་མ་རེ་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཉན་ཤེས་དེ་ཡི་ཡུལ་དུ་སྒྲ་ཐོས་པ་ནི་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། འཇུག་པ་མྱུར་བས་མ
Chinese
此何者，不仅是具有境的识，而且对于字母，若认为没有刹那的次第，且无分而顿然产生，也有字母的声音恒常的过失。如果字母的各部分不依赖于其先前的部分而产生，那么长阿的声音如同先前持续到最后一样，之后也会持续存在。如果它能存在两个刹那，那么没有理由说它不能再次存在，因为它不依赖于原因的消失而存在。第二，对于字母没有先后次第，而成为长等自性的因，舌颚等一次施加于第一部分而产生之后，之后的努力就变得没有意义，因为先前部分与之后部分没有差别。有些论师认为，字母是无分恒常的自性，存在于虚空中，只是通过努力而显现，对于这种观点，也同样存在上述的过失，因为一旦一个部分显现，就必须显现与其成为不可分割的自性的部分。以上是为了破除认为一个听觉能认知长声的想法。第二，对于多个识不能认知长声，分为：破除多个认知者次第产生，破除顿然产生。第一，分为：不与其他感受者相混合，混合后产生不合理。第一，如果多个具有境的听觉认知声音的多个部分，那么在这些识中，没有一个能认知长声，因为一切都是刹那的具有境。如果必须在以最后部分为境的识的时刻感受长声，那么最后的识也只是认知其自身时刻的一个刹那，因此没有人能感受长声，因此不会忆念长声的识，因为没有那样的识。第二，建立过失和破除其回答。第一，如果说以境认知刹那的识，各自单独地被其他识所感受，那么必须依次产生声音的境的听觉刹那，以及听觉的境的识刹那。如果是这样，那么听觉的境的声音听起来不会显得没有间隔，因为被其他不相似的识所间隔。第二，因为进入迅速，所
English
This what, not only is it a consciousness with an object, but also for letters, if it is thought that there is no order of moments, and that they arise all at once without parts, there is also the fault that the sound of the letters is permanent. If the parts of the letters arise without depending on their previous parts, then the sound of a long A, just as it previously lasted until the end, will continue to exist afterwards as well. If it can exist for two moments, then there is no reason why it cannot exist again, because it exists without depending on the cessation of the cause. Second, for letters that have no order of before and after, and that become the cause of the nature of long, etc., once the tongue, palate, etc., are applied to the first part and it has already arisen, then the subsequent efforts become meaningless, because there is no difference between the previous part and the subsequent part. Some theorists think that letters are indivisible, permanent natures that exist in space, and that they are merely revealed through effort. For this view, the above-mentioned fault also remains, because once one part has manifested, it is necessary to reveal the part that has become its indivisible nature. The above is to refute the idea that one hearing consciousness can apprehend a long sound. Second, regarding the unreasonableness of multiple consciousnesses apprehending a long sound, it is divided into: refuting the sequential arising of multiple apprehenders, and refuting simultaneous arising. First, it is divided into: not mixing with other experiencers, and the unreasonableness of arising after mixing. First, if multiple object-possessing hearing consciousnesses apprehend the multiple parts of a sound, then among these consciousnesses, there is not one that can apprehend a long sound, because all are momentary object-possessors. If it is necessary to experience the long sound at the moment of the consciousness that has the last part as its object, then the last consciousness also only apprehends one moment of its own time, so no one experiences the long sound, and therefore the consciousness of the long sound will not be remembered, because there is no such consciousness. Second, establishing the fault and refuting its answer. First, if it is said that the consciousnesses that apprehend the moments by the object are each individually experienced by other consciousnesses, then it is necessary to generate the momentary hearing consciousness of the object of sound, and the momentary consciousness of the object of hearing, one after the other. If this is the case, then the sound heard in the object of hearing will not appear to be without interruption, because it is interrupted by other dissimilar consciousnesses. Second, because the entry is rapid, the
Tibetan
ཚམས་སྦྱོར་མིན། །དབང་ཤེས་ཀྱིས་ནི་མཚམས་སྦྱོར་མིན། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་མཚམས་སྦྱོར་མིན། །དང་པོ། སྒྲ་ཤེས་ཀྱི་བར་བློ་ཤེས་པས་ཆོད་ཀྱང་བློ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའང་སྔར། ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་ བསལ་བ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་བར་གཞན་གྱིས་ཆོད་པ་དག་མཐོང་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་འདི་རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཨ་ཨ་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་གཉིས་ནི་བརྗོད་ན་ཡང་ཨཱ་ཞེས་རིང་པོར་བརྗོད་པ་ལྟར་བར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཡུན་རིང་ཐུང་འདྲ་ལ་བར་མ་ཆད་པར་འཇུག་པ་མྱུར་བ་ཡང་འདྲའོ། །དེས་ན་རིགས་མི་མཐུན་པའི་བློ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ཆོད་ཀྱང་མ་ཆོད་པ་ལྟར་མི་འཁྲུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ། །དང་པོ། རྣ་བའི་དབང་པོས་ཏེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པས་ཡུལ་རྣམ་པར་བཅད་པ་དག་མཐོང་ན་ཡང་དབང་པོ་རང་ཉིད་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་དངོས་ཕྱོགས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ལས་བར་ཆད་པ་མེད་པར་སྒྲོ༷་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ་དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རང་ཡུལ་ལ་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་ལྔ་གང་མཐོང་ཡང་རྣམ་ཆད་མེད་པར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པ་མགལ་མེ་ལ་འཁོར་ལོའི་གསལ་སྣང་གི་ཚུལ་དུ་མ་ཆད་པར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེ་ཀུན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་ཐུང་མཐའ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་མིག་འཛུམས་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཚད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཡི་གེ་ཐུང་བ་གཅིག་གི་ཡུན་དེ་ཡང་ཆ་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་སྒྲ་ཡི་ཆའི་རྡུལ་ཕྲན་ནི་མ་འདྲེས་པ་སྔ་ཕྱི་རིམ་བྱུང་དུ་མ་དག་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་གོ་འཕོ་བ་དང་རྒྱུན་ཆགས་པར་འབྲེལ་བས་ཡུན་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་བསྒྲེས་པ་སྟེ་འདའ་བའི་དུས་ནི་ཆུང་བ་ཡི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཅིང་དེ་ལྟ་བུའི་དུས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། སྒྲ་ནི་ཆ་བཅས་ཡིན་ལ་ཆ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་དག་ཀྱང་ཇེ་ཕྲར་གཏོང་ནས་དཔྱད་ཚེ་ རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གོ་སྐབས་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་མིག་འབྱེད་འཛུམ་གྱི་བར་གྱི་ཆ་ཨུཏྤལའི་འདབ་མ་བརྩེགས་པ་ལྟ་བུའི་རྡུལ་གོ་འཕོ་ཞིང་འབྱེད་པ་དང་འཛུམ་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཨུཏྤལ་གྱི་འདབ་མ་བརྒྱ་བརྩེགས་པ་ཁབ་ཀྱིས་སྐྱེན་བར་ཕུག་པའི་ཚེ་རིམ་ཅན་དུ་ཕུག་པའི་དུས་ཀྱི་ཡུན་ལ་དཔེར་བྱས་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་
Chinese
非连接。 识（དབང་ཤེས་）不是连接。 意识（ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ）不是连接。 第一，声音的识（སྒྲ་ཤེས་）之间虽被意识（བློ་ཤེས་པ）所断，但意识进入迅速，先前也作为连接。 文字也通过同时听到等方式消除。 假如声音本身之间被其他所断开也见到，但进入迅速，就会错误地认为这是没有间断的。 比如像“阿阿”这样的短文字，即使说出来，也会像说长音“啊”一样，错误地认为中间没有间断。 这两者长短相同，没有间断地进入迅速也相同。 因此，不同种类的意识即使被极细微地断开，也不会像没有断开一样产生错觉。 第二，立宗和成立彼。 第一，通过耳根（རྣ་བའི་དབང་པོ），即依赖于根的识（དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ）见到对境被区分，即使如此，如果认为根本身显现的真实方面具有力量，因此没有间断地进行虚构，那是不行的。 因为所有的根识（དབང་པོའི་བློ་）都完全颠倒地见到自己的对境。 无论见到五境中的哪一个，都不可能没有间断地见到，就像火把上轮子的显现一样，所有没有间断地显现的根识都会变成错觉。 第二，所有文字的本质，最短的限度也仅仅是人眼闭合动作完成的程度。 一个短文字的持续时间也不是没有部分的。 逐渐地，声音部分的微尘不是混合的，而是先后依次出现，从一个到另一个转移并持续不断地连接，因此持续时间才算完整。 一个极微尘叠加，即流逝的时间是最小的极限，并且这样的时间也被认为是刹那。 声音是有部分的，逐渐产生的各个部分，如果变得越来越细微地进行分析，最终会耗尽到极微尘的机会。 因此，睁眼闭眼之间的部分，就像莲花花瓣堆叠一样，需要微尘转移、睁开和闭合。 例如，将一百片莲花花瓣堆叠起来，用针迅速穿透时，可以借鉴依次穿透的时间长短来理解。 如此，因为对境是刹那的，所以对境
English
Not connecting. Sense consciousness (Dwang shes) is not connecting. Mental consciousness (Yid kyi shes pa) is not connecting. First, although the interval of sound consciousness (Dra shes) is cut off by mind consciousness (Blo shes pa), the entry of mind is so rapid that it also acts as a connection earlier. Letters are also eliminated by hearing them all at once, etc. If the interval of the sound itself is seen to be cut off by others, but the entry is so rapid that it is mistaken for being uninterrupted, then even if two short letters like "A A" are spoken, it will be mistaken for being uninterrupted, just like speaking the long sound "Ah". The length of these two is the same, and the rapidity of their uninterrupted entry is also the same. Therefore, even if minds of different types are cut off by extremely subtle means, they will not be mistaken for being uncut. Second, the thesis and the establishment thereof. First, if one sees that the objects are distinguished by the ear sense (Rna ba'i dbang pos), that is, by the consciousness that relies on the sense (Dwang po la brten pa'i shes pa), and yet one thinks that the real aspect that appears clearly to the sense itself has the power to fabricate without interruption, then it is not right. Because all the sense minds (Dwang po'i blo) are entirely inverted in seeing their own objects. No matter which of the five objects is seen, it is impossible to see it without interruption, and all the sense consciousnesses that appear uninterruptedly, like the appearance of a wheel on a torch, will become illusions. Second, the essence of all letters, even the shortest limit, is only the extent to which the action of a person's eyes closing is completed. The duration of a single short letter is not without parts. Gradually, the particles of the sound part are not mixed, but appear one after another in sequence, transferring from one to another and connecting continuously, so the duration is complete. The superposition of one ultimate particle, that is, the time that elapses, is the ultimate limit of smallness, and such a time is also considered to be an instant. Sound has parts, and the parts that arise gradually, if analyzed by making them more and more subtle, will eventually be exhausted to the extent of the opportunity of the ultimate particle. Therefore, the part between opening and closing the eyes, like a stack of lotus petals, requires the transfer, opening, and closing of particles. For example, when a hundred stacked lotus petals are pierced quickly with a needle, one can learn by analogy from the length of time it takes to pierce them sequentially. Thus, because the object is momentary, the object