Tibetan
ས་སུ་མྱོང་བ་གང་ལས་ཁོ་བོས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་ཞེས་སོགས་སུ་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གྱི་ངེས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་དོན་ཙམ་མྱོང་བར་མ་ཟད་གཞན་ཤེས་པ་དེའང་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའམ་མཐོང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། ཡུལ་སྔོ་སོགས་མྱོང་བས་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་ལའང་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་བཞིན་བསྙོན་འདིང་ན་ནི་གཞན་རིག་པའང་མེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱོས་ཤིག །ཐ་སྙད་མཐོང་ ཐོས་མྱོང་བ་འདི་སུས་ཀྱང་ཁེགས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། རང་རིག་པའང་དེ་དང་མཚུངས་པས་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་ལ། མདོར་བསྟན་རྒྱུ་མཚན་རྒྱས་པར་བཤད། །དང་པོ། ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་ཉིད་རིག་པ་གྲུབ་སྟེ་མ་མྱོང་བར་དྲན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡི་གེ་རིང་སོགས་དྲན་པ་དང་། །ཤེས་པའི་རིམ་པ་དྲན་ལས་གྲུབ། །དང་པོ་ལ། བློ་གཅིག་གིས་དེ་འཛིན་མི་འཐད། །དུ་མས་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་དེའི་ལན་དགག །དང་པོ་ལ། རྟགས་འགོད་དེ་ཡི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། །དང་པོ། ཕ་རོལ་པོ་དག་ན་དེ། དྲན་པས་མྱོང་བ་སྔོན་སོང་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། རང་གིས་རང་མྱོང་བར་བསྒྲུབ་ན་མ་ངེས་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མ་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་ཡང་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་དེ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་མི་འཐད་དེ། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་སོགས་སུ་ནི་བློས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ལས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་མེད་པས་ན་ཡུལ་ཅན་ཉན་ཤེས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་རིང་པོ་མྱོང་མི་སྲིད་ལ། གང་རིང་པོ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཕྱིས་སུ་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། དེས་ན་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྒྱུན་ཆགས་པར་བྱུང་བ་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཇི་ཙམ་དམིགས་པ་དེ་དག་ཕྱིས་དྲན་པ་ན་ཉན་ཤེས་ཅི་ཙམ་སྐྱེས་པ་མ་གོད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོས་སྒྲ་རིང་དུ་ཐོས་སོ་ཞེས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱིས་དྲན་པའི་ཚེ་ན་ཉན་ཤེས་རང་ཉིད་མེད་ཅིང་། སྔར་གྱི་དུས་ན་ཉན་ཤེས་ཙམ་ལས་རང་རིག་མེད་ན་ཕྱིས་དྲན་པ་འདི་རྒྱུ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པའི་རྟགས་མ་ གྲུབ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་སྒྲའི
Chinese
在何处体验，我才能看到事物等，这种确定性的产生是会变化的。对于未体验过的境，不可能产生存在与否、是与非的确定性。如此一来，不仅是体验了事物本身，而且要知道，其他知识也无疑是自己体验或看到的。就像体验蓝色等境而产生确定性一样，自己的心识中也会产生确定性。如果明明存在却加以否认，那就说他人之识也不存在吧。认为名言所见的、所听的、所体验的，谁也无法否定。那么，自识也与之相同，要知道在名言中是成立的。第二，从忆念的标志来成立自识，分为总说、理由、广说。第一，从有境的心识忆念中也能成立自性之识，因为没有体验过是不可能忆念的，就像体验境一样。第二，长字母等的忆念，以及知识的次第是从忆念中成立的。第一，一个心识执持它是不合理的。多个心识执持也是不合理的。第一，提出反驳并驳斥其回答。第一，提出理由，并成立它的周遍。第一，对方如果说，忆念只是成立先前体验过，那么就变成成立已成。如果成立自己体验自己，那么就不确定，因为先前的知识自己没有体验自己，但后来的知识是他人认识它，如果这样说，那是不合理的。因为对于长字母和非常长的字母等，心识不会去执持，因为声音只是瞬间的，不会持续很长时间。这样，因为境不会持续很长时间，所以有境的听觉也和它一样，不可能体验到长久的。没有体验过长久的，之后怎么会忆念呢？因此，听觉所缘的境的刹那持续不断地产生，之后忆念时，因为有未曾间断地体验听觉产生多少的心的缘故，我听到了长长的声音，这样从体验中产生忆念。如果在之后忆念的时候，听觉本身并不存在，而且在先前的时候，只有听觉而没有自识，那么之后的忆念是从什么原因产生的呢？这是不合理的。第二，如果认为不能成立不能持续很久的标志，那么声音的
English
The certainty of "where I experience, I see things," etc., arises from change. For an object that has not been experienced, it is impossible to have certainty about existence or non-existence, being or non-being. Thus, not only is the object itself experienced, but it is also certain that other knowledge is experienced or seen by oneself. Just as certainty arises from experiencing blue objects, etc., certainty also arises in one's own mind. If one denies what exists, then one should say that there is no other consciousness. If one thinks that no one can deny what is seen, heard, and experienced in conventional terms, then one should understand that self-awareness is established in conventional terms in the same way. Second, establishing self-awareness from the sign of memory: a summary statement, a reason, and a detailed explanation. First, self-awareness is also established from the memory of the object-possessing mind, because it is impossible to remember what has not been experienced, just like experiencing an object. Second, the memory of long letters, etc., and the sequence of knowledge are established from memory. First, it is not reasonable for one mind to hold it. It is also not reasonable for multiple minds to hold it. First, posing a fallacy and refuting its answer. First, stating the sign and establishing its pervasion. First, if the opponent says that memory only establishes what was previously experienced, then it becomes establishing what has already been established. If one establishes that oneself experiences oneself, then it is uncertain, because the previous consciousness did not experience itself, but the subsequent consciousness is known by others. If one says this, it is not reasonable, because the mind does not hold long letters and very long letters, etc., because sound is only momentary and does not last for a long time. Thus, because the object does not last for a long time, the object-possessing hearing consciousness is also the same and cannot experience it for a long time. How can one remember later what has not been experienced for a long time? Therefore, the moments of the object that the hearing consciousness focuses on continuously arise, and when one remembers later, it is because there is a mind that has experienced how much hearing consciousness has arisen without interruption. "I heard a long sound," thus memory arises from experience. If the hearing consciousness itself does not exist at the time of later memory, and if there was only hearing consciousness and no self-awareness at the previous time, then from what cause does this later memory arise? This is not reasonable. Second, if one thinks that the sign of not lasting for a long time cannot be established, then the sound of
Tibetan
་ཆ་སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་འགག་ན་མིན་པར་ཨ་རིང་པོའི་ཡུན་དུ་མི་འགག་པར་གནས་ཤིང་ཉན་ཤེས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གནས་ན་ཡུལ་ཅན་ལ་སྔ་ཕྱིར་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་མའི་གོ་རིམ་མེད་པས་ན་ཉན་ཤེས་ཀྱི་བློ་ལ་སྒྲའི་ཆ་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ལ་རིམ་པ་མེད་པས་རིང་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། དུས་ཀྱི་རིང་ཐུང་ནི་སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་གོ་རིམས་ཅན་ལ་མི་ལྟོས་བར་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བློ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡི་གེ་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་དུ་མ་སྣང་བ་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། ཆ་སྔ་ཕྱི་ཕན་ཚུན་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་ནས་འདྲེ་བ་མེད་པ་ཡི་ཡིག་གེའི་ཆ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་ནི་ཅི་ལྟར་ན་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་རིམ་པ་མེད་པ་གཅིག་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་ཡུལ་སྒྲའི་ཆ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་མི་སྲིད་པས་ན་བློ་ལ་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟར་སྣང་སྟེ་སྣང་མི་སྲིད་ལ། སྣང་ནའང་རིང་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔོ་སེར་དཀར་དམར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། སྔ་མ་ཕྱི་མཐར་གནས་པ་དགག །རྟག་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དགག །དང་པོ། ཨཱ་རིང་པོ་ཐོས་པ་ན་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་རིང་པོར་མ་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་མ་དེ་དག་རང་གི་ཆ་རྫོགས་པའི་མཐའ་ཡི་བར་དུ་གནས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཆ་དང་པོའི་འོག་ཏུ་དང་པོ་མ་འགགས་པའི་སྟེང་དུ་ཆ་གཉིས་པ་བསྡོམས་པས་སྒྲ་ཡི་གསང་ནི་ཇེ་མཐོར་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བྲེ་ལ་གཞལ་བའི་འབྲུ་སྣོད་དུ་སྤུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་རྣམས་སྔ་མ་མ་འགགས་བཞིན་དུ་གཞན་དང་གཞན་འཛིན་པས་ན་རིམ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་གསང་ཆེ་བ་ཙམ་ཐོས་ཀྱི་རིང་པོའི་དོན་མེད་ཅིང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆ་ཐ་མར་ཡང་ནི་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ལས་རིམ་གྱིས་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། རིམ་གྱིས་བྱུང་ བའི་རྣམ་པར་མ་ཐོས་པ་དེ་ལ་ཡི་གེ་རིང་པོ་ཐོས་པའི་མྱོང་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱིས་ཀྱང་མི་འཇིག་ཐལ་བ་དང་། །རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་ཐལ། །དང་པོ། སྒྲའི་ཆ་སོ་སོ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ཡུལ་རང་ཉིད་ནི་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་བློ་ནི་རང་ཉིད་ཡན་གར་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མི་གནས་ན་གཟུགས་བརྙན་གནས་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་མེད་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉན་ཤེས་རང་ཉིད་གནས་ན་ཕྱིས་སུ་སྒྲ་མེད་ཀྱང་ཉན་ཤེས་དེ་མི་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་མེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི
Chinese
如果不是前后生灭的片段，而是以长音“啊”的持续不断地存在，听觉也如此存在，那么对于所缘境来说，由于没有先后产生的刹那次第，因此在听觉的意识中，声音的所有部分都会同时显现，因为文字没有次第，所以不会变长。时间的长短，如果没有依赖于先后产生的次第，就没有产生的办法。如果一个刹那的意识中显现出许多文字的前后部分，那有什么相违呢？如果前后部分互相聚集而不混杂，那么具有次第的文字部分，又怎么能产生一个没有次第的所缘境的意识呢？所缘境是因，意识是果，所缘境声音的前后部分不可能聚集在一起，那么意识中怎么会同时显现呢？不可能显现的。即使显现，也不会变长，会像同时看到蓝黄白红一样。第二，破斥前一声音停留在后一声音的结尾。破斥常恒的所缘境和有境。第一，听到长音“啊”时，听觉不会因为没有听到长音而停止，因为之前的文字部分停留在自身部分结束的结尾处。如果是这样，那么在第一个部分之后，在第一个部分没有消失的情况下，加上第二个部分，声音的音量就会越来越大，就像用斗来量粮食堆在容器里一样。这些部分在之前的没有消失的情况下，执持着其他的部分，因为是以非次第的方式执持，所以只能听到声音变大，而没有长音的意义。即使在完全结束的最后一部分，也只是像同时显现一样，而没有逐渐产生的意识，对于没有听到逐渐产生的相状，就不会有听到长音的体验。第二，破斥之后也不会消失的过失，以及后来的努力变得没有意义的过失。第一，声音的各个部分产生之后，所缘境自身是不存在的，因此它的有境意识自身也不会独立存在。就像形不存在，影像也不可能存在一样。如果所缘境不存在，但它的有境听觉自身存在，那么之后即使没有声音，听觉也不会消失，因为对于没有所缘境来说，是没有差别的。长
English
If it is not a matter of arising and ceasing in sequence, but exists continuously as a long "Ah" sound, and the hearing also exists in that way, then for the object of perception, since there is no sequence of moments arising one after another, all parts of the sound will appear simultaneously in the consciousness of hearing, because the letters have no sequence, so it will not become long. The length of time, if it does not depend on the sequence of arising one after another, there is no way to arise. If many previous and subsequent parts of letters appear in one moment of consciousness, what contradiction is there? If the previous and subsequent parts gather together without mixing, then how can the parts of letters with sequence produce a single object-possessing consciousness without sequence? The object of perception is the cause, and consciousness is the result. It is impossible for the previous and subsequent parts of the object of perception, the sound, to gather together, so how can it appear simultaneously in consciousness? It is impossible to appear. Even if it appears, it will not become long, but will be like seeing blue, yellow, white, and red at the same time. Second, refuting that the previous sound remains at the end of the later sound. Refuting the permanent object of perception and the subject possessing it. First, when hearing a long "Ah" sound, the hearing will not stop because it has not heard a long sound, because the previous parts of the letters remain at the end where their own parts end. If this is the case, then after the first part, with the first part not disappearing, adding the second part, the volume of the sound will increase more and more, just like measuring grain with a bushel and piling it in a container. These parts, while the previous ones have not disappeared, hold onto the other parts, because they are held in a non-sequential way, so one can only hear the sound becoming louder, and there is no meaning of a long sound. Even in the last part that is completely finished, it is only like appearing simultaneously, and there is no consciousness of gradually arising, and for not hearing the appearance of gradually arising, there will be no experience of hearing a long sound. Second, refuting the fault of not disappearing even later, and the fault of later efforts becoming meaningless. First, after the individual parts of the sound arise, the object of perception itself does not exist, therefore its object-possessing consciousness itself will not exist independently. Just as if the form does not exist, the image cannot exist. If the object of perception does not exist, but its object-possessing hearing itself exists, then even if there is no sound later, the hearing will not disappear, because for having no object of perception, there is no difference. Long