Tibetan
་གསལ་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དཀར་པོ་ཉིད་དུ་གསལ་བ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་གསལ་སྣང་མ་ལུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། འདི་ལྟར་གསལ་པོར་སྣང་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་འདི་ནི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ཡང་མིན་པར་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་གསལ་པོར་སྣང་བ་ཉིད་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ནས་གསལ་བར་སྣང་མི་སྲིད་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཞན་གྱིས་གཞན་མྱོང་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་སྒྲོན་མེ་ལག་ན་ཐོགས་བཞིན་མུན་པ་ལ་གསལ་བྱེད་དུ་རེ་བ་བཞིན་ཤིན་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་དཀར་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་གསལ་སིང་ངེ་བ་འདི་ཤེས་པ་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་གསལ་བ་མིན་པར་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་གསལ་ཡང་མ་གསལ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་མི་གསལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གསལ་བཞིན་དུ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་འདི་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཡུལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནང་ན་གནས་པ་གཞན་གྱིས་དཀར་སོགས་གསལ་བ་དང་། ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་གསལ་བ་གཞན་གྱིས་ད་རུང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དགོས་ནའང་དེ་འདྲའི་གསལ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲོན་མེ་ལག་ན་ཐོགས་བཞིན་སྒྲོན་མེ་དེའི་གསལ་བྱེད་གཞན་ཚོལ་བ་བཞིན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་གང་དང་ཅི་ཡིན་པ་གསལ་བར་སྣང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཉམས་མྱོང་འདི་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་རང་གསལ་བར་གྲུབ་ལ། དེ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བུར་སྣང་ན་ཡང་ཐ་དད་པའི་གསལ་བྱ་ གསལ་བྱེད་དང་། གཞན་མཐོང་བ་དང་རང་མ་མཐོང་བའི་ཆ་ཞེས་པ་ནི་འཁྲུལ་བས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། བློ་གསལ་པོར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་ལན་གྱི་ཁྱད་པར་དགག །དང་པོ། རང་རིག་པ་མེད་ན་སྤྱིར་བློ་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ལས་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་བློ་འདི་ཡུལ་འདིའི་མྱོང་བྱེད་དོ་ཞེས་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་མཐོང་བའི་དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཤེས་པ་མེད་པ་སྟེ་རིག་པར་མ་གྱུར་པས་ན་ཅི་ལྟར་ཡུལ་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འདིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་པ་ཁོ་ནའོ། །འབྲེལ་བ་ཤེས་པ་མེད་པ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་ཀྱི་གཉིས་པ་སྟེ་གཅིག་ཤོས་
Chinese
那么，如何成为显现者呢？因为其中没有任何显现为白色的东西，所以境和有境的一切显现都会消失。像这样，通过经验而成立的这种清晰显现，如果不是境或有境，那么就等于否定了显而易见的清晰显现，认为不可能显现的境和有境被其他所体验，这就像手里拿着灯却希望黑暗成为显现者一样，是极其颠倒的。因此，像这样白色等显现清晰明亮，这本身就是明智的显现，如果它不是显现，那么就等于承认了明明显现却不显现，因此一切众生都将完全变得不显现。像这样，明明正在显现，但除了这种显现之外，如果认为还有其他住在内心的境显现者的智慧能够显现白色等，并且那个智慧也需要后来的其他智慧来显现，像这样，显现需要被其他的显现者一次又一次地显现，那么就会导致显现无穷无尽的过失。这就像手里拿着灯却寻找灯的显现者一样，太过分了。因此，仅仅凭借这种清晰显现的境是什么、是什么样的显而易见的经验，就能成立智慧是自明的。即使它显现为境和有境，但不同的所显现
English
So, how does it become a clarifier? Because there is nothing in it that appears as white, all appearances of objects and subjects will disappear. If this clear appearance, which is established through experience, is neither an object nor a subject, then it is tantamount to denying the obvious clear appearance, and the understanding that other objects and subjects that cannot appear are experienced by others is like holding a lamp in hand but hoping for darkness to become a clarifier, which is extremely perverse. Therefore, the clear and bright appearance of white and so on is the clarity of knowledge itself. If it is not clear, then it is tantamount to admitting that it is clear but not clear, so all beings will become completely unclear. Like this, while it is appearing, if it is thought that there is other knowledge residing within that clarifies objects, and that other knowledge clarifies white and so on, and that knowledge also needs to be clarified by other later knowledge, then such clarification would have to be done again and again by other clarifiers, which would lead to the fault of endless clarification. This is like holding a lamp in hand and looking for another clarifier for the lamp, which is too excessive. Therefore, just by this obvious experience of what and what kind of object is clearly appearing, it is established that knowledge is self-illuminating. Even if it appears as object and subject, the different objects to be clarified
Tibetan
མཐོང་བའམ་རིག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་གི་ཁྱབ་པ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཆོས་གཉིས་པོ་དག་འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་ན་འདིས་འདི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་དེ་མི་སྲིད་ལ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུས་མཉམ་པ་དེ་དག་མེ་དུ་བཞིན་དུ་སྔ་ཕྱིར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་ཅིང་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་མཐོང་བའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་འདི་རང་རིག་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་མེད་ཅེས་འདོད་པས་ནི་མངོན་སུམ་ལ་བསྙོན་འདིང་བར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ། རྣམ་ཤར་འདྲ་ན་རང་རིག་གྲུབ། །མ་ཤར་འདྲ་བ་ཡང་མི་གྲུབ། །དང་པོ། ཤེས་པ་འདི་ནི་དོན་འདིའི་ ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་སྔ་མ་གང་གིས་དོན་མཐོང་བ་དེ་དོན་དམ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་རང་ལས་སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱིས་སུ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདིས་འདི་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཅེ་ན། སྔོ་འཛིན་དེ་དྲན་པའི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མ་དྲན་ན་འདྲ་བར་མི་འགྲུབ་ལ། འདི་སྔོན་པོ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ན་སྔར་གྱི་སྔོ་འཛིན་ནི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་རང་རིག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྔར་གྱི་སྔོ་འཛིན་འགགས་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་འདི་སྔ་མ་དེ་དང་འདྲ་བས་དེའི་གསལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ན་བློ་དེ་རང་ཉིད་གསལ་བའམ་རང་རིག་པར་གྲུབ་སྟེ་གསལ་བྱ་གཞན་མེད་ཀྱང་གསལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ཡང་རང་གི་དངོས་པོ་མི་རིག་གོ་ཞེ་ན། དེས་ཅི་ལྟར་སྔོ་སོགས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་སྟེ་སྔོ་སོགས་མྱོང་བ་མེད་པར་སྔོན་པོ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་འདྲ་བ་ཙམ་ལས་ནི་ཡུལ་མྱོང་ངོ་ཞེས་པའང་སྔར་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། བློ་ལ་རྣམ་པ་མེད་ན་ནི་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བ་གཉིས་ཀ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གཉིས་སོ་སོར་མཐོང་བ་དག་ནི་འདྲར་འཛིན་ཏེ་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་མེད་པའི་ལྟར་ན། བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཡང་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དུས་མཉམ་པས་ནི་ཕན་མི་འདོགས་ལ་དུས་མི་མཉམ་པའི་རྒྱུ་སྔ་མས་ཀྱང་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་བློ་ལ་མི་བྱེད་པར་འདོད་པས་ན་ཅི་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་ནི་མཐོང་བ་ཞེས་པ་དང་། དེ་གཉིས་འདྲ་བ་ཡིན་པར་བློ་གང་དེས་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་བློ་ལ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ལུགས་
Chinese
因为见或识不是存在的缘故。上面的周遍也成立，因为当有联系的两个法被视为有联系时，一定会确定“此见彼”，否则那是不可能的。境和有境同时存在，就像烟火一样，不可能有先后之见，而且两者同时见也是没有的缘故。因此，境和有境的确定，是自力引导的不可否认的，这虽然是自证力的作用，但认为它不存在，这无非是否认现量。第二，相显现相似则自证成立，不显现相似也不成立。第一，能够确定这个知识是这个事物的有境，如果先前以知识所见的事物确实变得相似，那就是依靠自身之外的其他心后来所见的事物，才说“此见彼”吗？如果忆念蓝色之执时，不忆念具有蓝色之相，则相似不成立。因为见到此与蓝色相似，所以先前的蓝色之执是具有两种方式的自证的体性而成立的。或者，先前蓝色之执灭亡后的知识，如果与先前那个相似而成为它的显现者，那么该智慧就成立为自身显现或者自证，因为没有其他的显现对象，但却有显现。如果即使相似也不认识自己的事物呢？那么它怎么认识蓝色等其他事物的体性呢？如果没有体验蓝色等，只是生起与蓝色相似，那么仅是相似而说体验境，这在先前就已经完全破除了。第二，如果心识没有相，那么见和相似两者都不成立，如果分别见到两个境，认为是相似，如果按照没有相的情况，成为心识境的任何事物都不是先前见过的，因为同时不能互相帮助，而且不认为不同时的先前之因会在心识上产生相似的相，那么境和有境怎么能被称为见呢？那个智慧怎么能确定那两者是相似的呢？不能确定。因此，分别说者等不认为心识中也存在相似，那是他们的宗派。
English
Because seeing or knowing does not exist. The above pervasion is also established, because when two related dharmas are seen as related, it will definitely be determined that "this sees that," otherwise that is impossible. Object and subject exist simultaneously, like smoke and fire, it is impossible to see them sequentially, and there is no simultaneous seeing of both. Therefore, the determination of object and subject, which is undeniably guided by its own power, although this is the function of self-cognition, denying its existence is simply denying direct perception. Second, if the appearance is similar, then self-cognition is established; if the appearance is not similar, it is not established either. First, it is possible to determine that this knowledge is the subject of this object, if the object seen by the previous knowledge truly becomes similar, is it then based on the object later seen by another mind other than oneself that one says "this sees that"? If, when remembering the apprehension of blue, one does not remember having the appearance of blue, then similarity is not established. Because this is seen to be similar to blue, the previous apprehension of blue is established as the nature of self-cognition with two aspects. Alternatively, if the knowledge after the cessation of the previous apprehension of blue becomes its illuminator because it is similar to the previous one, then that wisdom is established as self-illuminating or self-cognizing, because there is no other object to be illuminated, but there is illumination. If, even if it is similar, it does not recognize its own object, then how does it recognize the nature of other objects such as blue? If there is no experience of blue etc., and it merely arises similar to blue, then merely being similar and saying that it experiences the object has already been completely refuted earlier. Second, if there is no aspect in the mind, then neither seeing nor similarity is established. If two objects are seen separately and considered similar, if according to the situation of having no aspect, none of the objects that become the object of the mind have been seen before, because simultaneous events cannot help each other, and it is not accepted that the previous cause of non-simultaneous events will produce a similar aspect in the mind, then how can the object and subject be called seeing? How can that wisdom determine that the two are similar? It cannot be determined. Therefore, the Vaibhashikas and others do not believe that similarity also exists in the mind, that is their doctrine.