Tibetan
་པས་སོ་སྙམ་ན་ཡང་། ཟླ་གཉིས་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཕྱི་དོན་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་མིན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཙམ་ལས་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་ལ། རྒྱུ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་ནི་ཡུལ་གཞན་མྱོང་བ་གང་ཡང་མེད་དེ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དབང་པོ་མ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། བློ་དང་དོན་འདྲ་བ་ཞེས་པ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་ནང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་དོན་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མཚུངས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་མྱོང་ན་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁྱད་མེད་དུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཆེས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་གཅིག་མྱོང་བས་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བུམ་པ་ཀུན་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེར་མ་ཟད་བུམ་པ་མྱོང་བས་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཀུན་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མི་འདྲ་བ་གང་ནའང་མེད་དེ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཙམ་དུ་འདྲ་བས་སོ། །གཉིས་པ། འདྲ་བ་ཙམ་ཁོ་ནས་མྱོང་བ་མིན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཕྱི་དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་བློ་ལ་སྔོ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོའི་མྱོང་བ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྔོ་སོགས་ ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ཡི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་མ་ཐག་པ་དེ་ཡིས་སྔ་མ་དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་དགོས་ན་རང་དུས་ན་མེད་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་མྱོང་བར་མི་འདོད་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། དམིགས་རྐྱེན་དེ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་འདྲའང་སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བློ་ནི་བློ་ཕྱི་མ་འདིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཕྱི་དོན་སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་ནི་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་སྔ་མ་མྱོང་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཅེ་ན། ངེས་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མྱོང་བ་མིན་ན་ཕྱི་དོན་ལའང་ངེས་པ་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། ཡུལ་སྐད་ཅིག་མ་གང་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་ལ། ཡིད་གཡེང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་མེད་པའང་ཅིའི་ཕྱིར་ཏེ་ཤེས་པ་རང་ལ་རྣམ་པ་མི་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་ཡུལ་མེད་པའི་ཤེས་པ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་སྟེ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་སོ།
Chinese
即使这样想，也像二月亮一样，外境本身是否是原因，只能事后推测，无法通过现量成立。即使承认是原因，在体验的当下，也没有体验到其他境，就像根识没有体验到根一样。第二，所谓心和境相同，如果一切都相同，那么内在的识就不再是识，因为与外境在一切方面都没有不同的差别。如果只是在某些方面相似而体验，那么一切境都会被一切识无差别地体验。因为形状非常相似，所以体验一个瓶子就会体验到所有时间和空间的瓶子。不仅如此，体验瓶子也会体验到毛毯等其他事物，因为在某些方面没有不同，一切所知都只是在所知这一点上相同。第二，即使仅仅是相似也不体验，但如果因为外境的力量，心生起蓝色等自性的体验，所以想要体验蓝色等。 如果这样，同样，因为生起了执持体验境的先前识的自性，所以后一个识立即也会体验到先前识，如果必须这样，那么你就不想体验自己不存在的时候，这就有害了。第三，即使从所缘缘生起，并且在自性的形状上相似，但体验蓝色等的识，就像后一个识体验一样，如果像外境蓝色等被体验一样，不能确定生起，那么就不会有先前识被体验的过失。如果不确定就不是体验，那么对外境来说，也没有总是存在的确定性。因为体验到的任何刹那境，都没有像那样确定的遍布。即使因为散乱的力量而看到了境，也有显现但不确定的情况。如果境存在于那个识的境中，所以有引导确定的原因，那么在体验中为什么没有呢？因为在不希望识本身有形象的宗派中，没有境的识会缘什么而生起呢？所以不应该生起。
English
Even if one thinks so, like the appearance of two moons, whether the external object itself is the cause can only be inferred afterwards, and it cannot be established through direct perception. Even if it is admitted as the cause, at the moment of experience, there is no experience of other objects, just as the sense consciousness does not experience the sense organ. Second, the so-called similarity between mind and object, if everything is the same, then the inner consciousness will no longer be consciousness, because there is no difference that is different from the external object in every aspect. If it is only similar in some aspects and experienced, then all objects will be experienced by all consciousnesses without difference. Because the shapes are very similar, experiencing one vase will experience all vases in all times and spaces. Moreover, experiencing a vase will also experience other things such as blankets, because there is no difference in some aspects, and all knowable things are only the same in that they are knowable. Second, even if it is not experienced merely because of similarity, but if, because of the power of the external object, the mind arises with the experience of the nature of blue, etc., so one wants to experience blue, etc. If so, similarly, because the nature of the previous consciousness that experiences the object is born to be held, the subsequent consciousness will immediately experience the previous one as well. If this must be the case, then you do not want to experience when you do not exist, which is harmful. Third, even if it arises from the objective condition and is similar in the shape of its nature, the consciousness that experiences blue, etc., is experienced by the subsequent consciousness, just as the external object blue, etc., is experienced, if it is not certain to arise, then there will be no fault of the previous consciousness being experienced. If uncertainty is not experience, then for the external object, there is no certainty that is always present. Because any momentary object that is experienced does not have the pervasiveness of being certain in that way. Even if the object is seen due to the power of distraction, there are cases where it appears but is not certain. If the object exists in the object of that consciousness, so there is a reason to lead to certainty, then why is it not in experience? Because in the school that does not want the consciousness itself to have an image, what does the consciousness without an object rely on to arise? So it should not arise.
Tibetan
།གཉིས་པ་མྱོང་བྱེད་བློ་ལ་བརྟག་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་དཀར་སོགས་གསལ་བས་འགྲུབ། །ནང་གི་བདེ་སོགས་མྱོང་བས་འགྲུབ། །དང་པོ་ལ། གསལ་བ་ལས་བརྩམས་དྲི་བ་འགོད། །དེ་ལ་རིགས་པའི་ལན་གྱིས་གདབ། །ཚུལ་དེས་ལོག་རྟོག་གཞན་ཡང་ཁེགས། །དང་པོ། གཞན་ཡང་དཀར་པོ་སོགས་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ན་སྐྱེས་བུའི་ནང་གི་མྱོང་བ་ལ་དཀར་པོ་སོགས་སུ་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རིག་པ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ནི་སྐྱེས་པའི་སྣང་བ་འདི་གང་ཡིན་ཏེ། དཀར་པོ་ཉིད་དུ་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེས་པ་མིན་ན་བློ་ཡིས་དཀར་པོ་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ ཡང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་འདྲའི་ཤེས་ཉིད་གསལ་པོར་སྣང་བ་དེ་ནི་ཅི་སྟེ་དཀར་སོགས་མངོན་པར་གསལ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་འདི་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དཀར་སོགས་གསལ་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་མེད་པ་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བར་མཛད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། གསལ་ལས་གཞན་ན་དེ་མི་འཐད། །གསལ་ན་དེ་ཡིས་རང་རིག་གྲུབ། །དང་པོ་ལ། ཐམས་ཅད་མི་གསལ་ཐལ་བ་དང་། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་བྱས་མི་འཛིན་ཐལ། །དང་པོ། བློ་ཡི་གསལ་བ་དེ་ནི་དཀར་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་དཀར་སོགས་ཉིད་དུ་གསལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བློ་ཡི་མྱོང་བ་གསལ་བ་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཅི་ལྟར་བློ་ལ་དཀར་པོའི་སྣང་བ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་གསལ་བ་ནི་མུན་ནང་གི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཤེས་པའམ་བློས་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་གསལ་བ་མིན་ན་ནི་ཡུལ་དེ་ཉིད་མ་ཤེས་པའམ་མ་གསལ་བར་གྱུར་པས་ན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་ཅི་ཡང་གསལ་བ་མ་ཡིན་པས་མུན་པར་གནས་པ་ལྟར་ལོང་བ་དང་ལྐུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སྒྲོན་མེ་རང་མི་གསལ་བ་བུམ་པ་སོགས་དང་འདྲ་ན་དེ་ལ་གཞན་གསལ་བའི་ནུས་པ་གཏན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་འདིས་བློ་ངོར་བསྙོན་དུ་མེད་པར་མངོན་སུམ་གསལ་བར་སྣང་བའི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཙམ་བློ་ཡི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་འདི་ལས་གཞན་དུ་གསལ་བྱེད་ཤེས་པ་ནི་ནང་ན་ཡོད་ཅིང་གསལ་བྱ་དོན་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྟགས་པ་ན་གཞན་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། གསལ་སྣང་འདིར་མ་འདུས་པའི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་ གསལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དཀར་པོ་སོགས་མངོན་སུམ་གསལ་བའི་མྱོང་བ་དེ་སྤངས་ནས། ནང་ན་གནས་པའི་གསལ་བྱེད་དེ་དཀར་པོ་སོགས་ཀྱི
Chinese
第二，观察体验之识，外境白等由明而成立，内境乐等由体验而成立。第一，从明出发提出问题，对此以理性的回答来应对，以此方式也能排除其他的邪见。第一，此外，当现量见到白色等时，对于士夫内心的体验，显现为白色等之自性之明觉，此士夫之显现为何？若非显现为白色本身之差别，则识如何能知白色之显现？如是，此种显明之识，是与显现白色等之现量所缘境不同的事物吗？抑或是与白色等之明觉自性相同，无有差别者？如是提问。第二，若异于明则不应理，若即是明则成立自证。第一，一切皆不明显之过，以及不执持境之差别之过。第一，若识之明觉是与显现为白色等之外境不同的事物，则显现为白色等本身之明觉将不成其为明觉，因为其与识之体验明觉相分离。如是，识如何能显现白色之相？不明显则如暗室之瓶。任何事物被识知或了知，则称此识知为明显，若识知不明，则境本身将不被识知或不明显，因此对于一切有情而言，任何事物皆不明显，如同处于黑暗中一般，将成为盲聋哑，如同灯自身不明，与瓶等相同，则其将永不可能具有照亮他物之能力。总而言之，于此无可争辩地显现于识前之白色等，仅仅是成为识之明觉自性之体验吗？抑或于此之外，有能照亮之识存在于内，所照之境存在于外？若思索为存在于外，则未包含在此明亮显现中之事物如何 能明了，将不成其为现量，舍弃白色等现量明了之体验，存在于内之能照亮者，对于白色等之
English
Second, examining the experiencing mind: external white and so forth are established by clarity; internal pleasure and so forth are established by experience. First, posing questions based on clarity, and responding to them with reasoned answers, thereby refuting other wrong views as well. First, furthermore, when white and so forth are directly seen, what is this appearance that arises in the experience within a person, as the very clarity of awareness that manifestly appears as white and so forth? If it does not arise as a distinction of being clear as white itself, then how would the mind know the clarity of white? If that is the case, is such a clear appearance of awareness something other than this focus on the manifest clarity of white and so forth? Or is it the very nature of the clarity of white and so forth, being non-different? Thus, the question is posed. Second, if it is other than clarity, it is not reasonable; if it is clarity, then self-awareness is established. First, the fault of everything being unclear, and the fault of not apprehending the distinctions of objects. First, if the clarity of the mind is something other than the appearance of white and so forth, then the clarity of white and so forth itself would not be clarity, because it is separate from the clarity of the mind's experience. If so, how could the appearance of white be clear to the mind? What is unclear is like a pot in the dark. Whatever object is known or understood by the mind, that knowledge is said to be clear; if that knowledge is not clear, then the object itself will not be known or clear, so for all beings, nothing will be clear, and they will become blind and mute as if dwelling in darkness. Just as a lamp that is not clear itself, being like a pot and so forth, will never have the ability to illuminate others. In short, is this white and so forth, which undeniably appears clearly before the mind, merely an experience that has become the very nature of the mind's clarity? Or, apart from this, does the knowing that illuminates exist within, and the object to be illuminated exist outside? If one thinks that it exists outside, how can something not included in this clear appearance be clear, and it will not be manifest. Abandoning the experience of the manifest clarity of white and so forth, the illuminator that dwells within, for white and so forth,