Tibetan
་པ་དེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཁོ་ནའི་གཟུང་བ་དང་ལྡན་ལ། དེ་ལས་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི་སྔོ་འཛིན་དེ་ཤེས་པ་ཡིས་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་སྔོ་འཛིན་དེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་ན་ནི་ཅི་ལྟར་སྔོ་འཛིན་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དེ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀ་བ་དྲན་པ་ལ་སྣམ་བུའི་རྣམ་པ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་བྱུང་ངོ་ཞེས་རྗེས་ཐོག་གི་ཤེས་པས་ནང་དུ་ཕྱོགས་ནས་གཅོད་པ་ན་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་དེ་གཅོད་པའི་དྲན་ཤེས་དང་པོ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དང་སྔོ་འཛིན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པས་སྔོ་འཛིན་རང་ལས་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཡིན་པས་ཡུལ་དྲན་པ་དང་ཡུལ་ཅན་དྲན་པའི་ཁྱད་འདི་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡི་ཤེས་པ་ནི་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་རྣམ་པ་གཅིག་ལྷག་པ་ཉིད་དེ། དྲན་ཤེས་དང་པོ་དེ་ནི་རང་གི་ངང་ཚུལ་གྱིས་དོན་གྱི་ངོ་བོས་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ནི་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་པོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དང་། བདག་གི་རྣམ་པ་སྟེ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པའི་འཛིན་རྣམ་གཅིག་སྟེ་གསུམ་པོ་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་དྲན་པ་དང་པོ་དེ་ཡང་གསུམ་པ་སྟེ་དྲན་ཤེས་གཉིས་པར་གྱུར་པ་ཡི་ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར་ ཏེ། དྲན་ཤེས་དང་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ན་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་དེའོ་སྙམ་དུ་དྲན་ཞིང་། དེའི་རྗེས་སུ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པའི་དྲན་པ་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེས་རྟོག་པ་ན། སྔོ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པ་གསུམ་ཅན་གྱི་འཛིན་པར་རྟོགས་ཤིང་། དེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་སྲིད་བརྩི་ནུས་ཤིང་སྤུ་རིས་ཟིན་ནས་དྲན་པའི་བར་དུ་སྔ་མ་སྔ་མའི་འཛིན་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྣམ་པར་བླགས་ཏེ་འཕེལ་བ་ཡིན་པས། ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སོ་སོ་མི་འདྲ་བའི་སྤུ་རིས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ན་བློ་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་མི་ནུས་ཏེ་བློ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ལས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་མེད་པར་ཡུལ་ཅན་རྐྱང་པ་དྲན་པར་མཐོང་སྟེ། སྔར་ངས་དོན་ཞིག་མཐོང་སྟེ་མ་དྲན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ལ་འཛིན་པ་སྤྱི་ཙམ་དྲན་པ་ལ་བྱེད་ན་གཟུང་བ་ལའང་དེ་ཡོད་ཅིང་། རང་ལྡོག་ཡིད
Chinese
仅仅具有蓝色形象的所取，而与此相比，具有一个形象的差别在于，蓝色执持被知识所缘。否则，如果蓝色执持不具有蓝色的形象，那么蓝色的形象如何存在于蓝色执持的记忆知识中呢？就像柱子的记忆中不存在布的形象一样。此外，当以随后的知识朝内确定说，在自己的相续中生起了如此这般的智慧时，由于生起蓝色执持的知识，所以在确定它的第一个记忆知识中，具有蓝色的形象和蓝色执持知识的形象两种，因此比蓝色执持自身多一个形象，这就是所忆和能忆的差别。同样，像这样，后后的知识比前前的知识多一个形象。第一个记忆知识以其自身的体性，即以义的自性，具有两种所取的形象，即蓝色执持的两种方式作为对境，以及自我的形象，即蓝色执持记忆的执持形象，总共三种。在某些情况下，第二个蓝色执持的随念知识就是这样产生的。而像这样的第一个记忆，也通过第三个，即变成第二个记忆知识的知识来分别，当回忆说第一个记忆知识是什么样的呢？就回忆说，是具有蓝色执持两种方式形象的执持。在那之后，当分别蓝色执持记忆的记忆是什么样的呢？就分别说，是具有蓝色执持两种方式形象的知识，即具有三种形象的执持。以那种方式，只要能够计算和把握细节并直到记忆，前前的执持就被后后的形象所吸收而增长。因此，能境的各个心识才会有如此不同的细节，如果没有形象上的差别，就无法区分各个心识的差别，所有的心识都会变成一个，而没有区别。如果无有对境，仅仅忆念能境，就会看到，如果有人说“我以前见过一个东西，但不记得了”，那么，那时对知识也会产生怀疑，如果只是忆念一般的执持，那么所取也会有这种情况，并且自反心。
English
It only possesses the apprehended aspect of blueness, and the difference of one aspect compared to that is that the blue apprehension is cognized by knowledge. Otherwise, if the blue apprehension does not possess the aspect of blueness, how could the aspect of blueness reside in the memory-knowledge of blue apprehension? Just as the aspect of cloth does not reside in the memory of a pillar. Moreover, when, with subsequent knowledge, one inwardly determines, "Such and such a mind has arisen in my own continuum," the first memory-knowledge that determines the arising of the blue apprehension knowledge has two aspects: the aspect of blueness and the aspect of blue apprehension knowledge. Therefore, it exceeds the blue apprehension itself by one aspect, and this is the difference between the remembered object and the remembering subject. Similarly, in this way, each subsequent knowledge exceeds each preceding knowledge by one aspect. The first memory-knowledge, by its own nature, that is, by the nature of the object, has two apprehended aspects, namely, the two modes of blue apprehension as objects, and the aspect of self, that is, one grasping aspect of blue apprehension memory, making three in total. In some cases, the second knowledge of subsequent memory of blue apprehension arises in such a way. And that kind of first memory is also conceptualized by the third, that is, the knowledge that has become the second memory-knowledge. When one remembers, "What was the first memory-knowledge like?" one remembers, "It was the grasping that had the aspect of the two modes of blue apprehension." After that, when one conceptualizes, "What was the memory of blue apprehension memory like?" one conceptualizes, "It was the knowledge that had the aspect of the two modes of blue apprehension," that is, the grasping that had three aspects. In that way, as long as one can count and grasp the details and up to the memory, each preceding grasping is absorbed by each subsequent aspect and increases. Therefore, the individual minds of the subject have such different details. If there is no difference in aspect, one cannot distinguish the differences between the individual minds, and all minds will become one without distinction. If there is no object, and only the subject is remembered, it is seen that. If someone says, "I saw something before, but I don't remember it," then at that time, there will also be doubt about the knowledge, and if one only remembers the general grasping, then the apprehended will also have that, and self-reflexive mind.
Tibetan
་ལ་བྱས་པ་ནི་རྟོག་པས་ཕྱེ་ནས་འཛིན་པ་ཙམ་སྟེ་བུམ་པའི་མི་རྟག་པའི་ལྡོག་ཆ་སེམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་ནི་བསྙོན་དུ་མེད་པར་གྲུབ་ལ་ཡུལ་ཅན་དེ་ཡང་རང་གི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ནས་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པས་ན་བློ་རྣམས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་སྟེ། ལྟོ་ལྡིར་བ་སྤངས་ནས་བུམ་པ་དྲན་དུ་མེད་པ་དང་། ནོག་ལྐོག་ཤལ་སྤངས་ནས་བ་ལང་དྲན་དུ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བློ་ལའང་ཡིན་གྱི་བློ་རང་ཉིད་རྣམ་པ་གཏན་ནས་མེད་པ་ཞིག་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་དྲན་པ་ན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མེད་པར་དྲན་པ་རིགས་སོ། །སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་དེ་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དྲན་མི་སྲིད་མོད་ཡུལ་སྔོན་པོ་དྲན་པ་དང་འབྲེལ་བར་ དེའི་འཛིན་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ཙམ་མོ་སྙམ་ན། ལར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པས་གཅོད་པའི་ཚེ་དེའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་མྱོང་བ་དང་དྲན་པ་གང་རུང་གིས་གཅོད་ནུས་སམ་མི་ནུས། མི་ནུས་ན་ནི་རང་བློ་འདི་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་རྟོག་རྟོག་མེད་གང་གི་ཡང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གིས་མི་གཅོད་ན་གཞན་གྱིས་དེ་བས་ཀྱང་གཅོད་པ་མི་འཐད་དོ། །གཅོད་ནུས་ན་སྔོ་འཛིན་ཡང་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་མེད་པ་དེ་སེར་འཛིན་སོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་གང་གི་སྒོ་ནས་གཅོད་ཚུལ་བསམ་དགོས་སོ། །དེ་སྔོན་པོ་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་གཅོད་དོ་སྙམ་ན། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པས་ཕར་བཅད་ནས་བློ་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་གཅོད་ནུས་པ་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཤེལ་གོང་འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཡང་ཁས་བླངས་ཤིང་། སྔོ་འཛིན་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་སེར་འཛིན་ཡང་དེ་ཡིན་པ་སོགས་རྣམ་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའང་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ན་ཤིན་ཏུ་མཛེས་སོ། །གཅོད་མི་ནུས་ན་རྣམ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྙོན་དུ་མེད་པའི་བློ་རྣམ་བཅས་དང་རང་རིག་པ་ལ་སྡང་བའི་བསམ་པ་དོར་བར་བྱས་ན་ལེགས་སོ། །ཡུལ་ཅན་བློ་རང་ཉིད་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་དྲན་པ་ལས་དེ་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཡུལ་ཕྱི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་བློའི་མྱོང་བ་ལ་ཡུལ་ཕྱི་དོན་མྱོང་བ་ལྟར་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་གཉིས་དམ་བ
Chinese
所作之事，仅仅是通过分别念来区分和执著，就像思考瓶子的无常性一样。如此，有境的忆念是无可否认地成立的，而且有境也绝不可能脱离其境的形象而随意执著，因此，诸识具有自身本性的两种方式，以此要点来忆念。就像抛弃了腹胀就无法忆念瓶子，抛弃了瘤、阴囊就无法忆念牛一样，这是因为这些事物的自性变成了那样，对于识也是如此。如果识本身完全没有形象，那么忆念蓝色之执著的根识时，不忆念蓝色的形象也是合理的。即使蓝色之执著的根识是没有形象的，但因为它自己没有体验过自己，所以不可能忆念所有的形象，但与忆念蓝色之境相联系，心想：‘那是它的执著’，仅仅是如此分别念而已吗？一般来说，当以识来判断自身相续的识时，能够通过体验或忆念来判断其具有这样的特征吗？如果不能，那么自己的心识怎么会成为所知呢？因为它不会成为任何有分别念或无分别念的境。如果自己不能判断，那么别人更不可能判断了。如果能够判断，那么既是蓝色之执著，又是无形象的识，必须思考通过什么方式来判断它与黄色之执著等其他识的区别。如果认为仅仅是判断它执著蓝色，那么蓝色的形象是外境，因此排除了外境之后，能够判断识本身的体性如何吗？如果能，那么也承认了体验到脱离了境的形象的、像水晶球一样的识，并且如果承认蓝色之执著也是它，黄色之执著也是它等等，既没有一种形象，又执著所有的形象，那就太好了。如果不能判断，那么承认有无形象的识，也仅仅是立宗而已，因为没有能成立的理由。如果抛弃对无可否认的有相识和自证的憎恨之心，那就太好了。即使没有体验有境的识本身，也说从忆念境中忆念它，以及即使没有体验外境，也说在识的体验中像体验外境一样忆念，这两者都是誓
English
What is done is merely distinguishing and grasping through conceptualization, just like contemplating the impermanence of a pot. Thus, the recollection of the object-possessor is undeniably established, and it is never possible for the object-possessor to grasp independently, separate from the appearance of its object. Therefore, the key is that all minds have two aspects of their own nature, and thus they remember. Just as one cannot remember a pot without abandoning bloating, and one cannot remember a bull without abandoning tumors and scrotums, it is because the nature of those things has become such. It is the same for the mind. If the mind itself has no appearance at all, then when remembering the blue-grasping sense consciousness, it would be reasonable not to remember the blue appearance. Even if the blue-grasping sense consciousness is without appearance, since it has not experienced itself, it is impossible to remember all appearances. But in connection with remembering the blue object, is it just a conceptual thought, thinking, 'That is its grasping'? In general, when judging one's own mind-stream with consciousness, can one judge its characteristics in this way through experience or memory? If not, then how can one's own mind be an object of knowledge? Because it will not become an object of any conceptual or non-conceptual thought. If one cannot judge oneself, then it is even more inappropriate for others to judge. If one can judge, then since it is both a blue-grasping and a formless consciousness, one must consider how to distinguish it from other consciousnesses such as yellow-grasping. If one thinks that it is judged merely as grasping blue, then since the blue appearance is an external object, after excluding the external object, can one judge what the nature of the mind itself is? If so, then one also admits to experiencing a consciousness like a crystal ball, devoid of the appearance of an object. And if one admits that the blue-grasping is also it, the yellow-grasping is also it, etc., that it has no appearance and yet grasps all appearances, then that would be very beautiful. If one cannot judge, then admitting that there is a formless consciousness is merely a proposition, because there is no proof. It would be good to abandon the thought of hating undeniable image-possessing minds and self-awareness. Even though one has not experienced the object-possessing mind itself, one says that one remembers it from remembering the object, and even though one has not experienced the external object, one says that one remembers it in the experience of the mind as if experiencing the external object. These two are both vows.