Tibetan
དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་རང་གི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདས་པ་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་སྔོ་སོགས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན་ཁ་དོག་སོགས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པ་མིན་པར་འདོད་པའི་རིགས་ནི་འདས་པ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཡུལ་གཟུང་དོན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པར་འགྱུར་གྲང་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རིགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་ཡུལ་དུས་དེ་ཉིད་དུ་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞིང་རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པར་ལན་མང་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ། འདས་དྲན་དེའི་ཡུལ་མིང་དང་མཚན་མ་ཞེས་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྫས་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་སོགས་བརྗོད་ན་འཆད་པོ་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྔར་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་མིན་པར་བསྒྲུབ། །རྣམ་པ་ཤེས་ལས་གཞན་མིན་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལས་མྱོང་རྣམ་གྲུབ། དང་པོ། དྲན་པས་འདས་དོན་འཛིན་པའི་ཚུལ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དམིགས་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པའམ་ཉེ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ནང་གི་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ནམ་འདས་དོན་ལ་དམིགས་པའི་རྩོལ་བ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་དུ་དེ་ ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་རྐྱེན་དོན་གྱི་ཤེས་པ་འདི་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གང་ཡང་མི་བྱེད་པས་ཕྱི་དོན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འདས་པའི་དྲན་རྟོག་རྣམ་ལྡན་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྔར་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་མཚན་འཛིན་དུས་ཀྱི་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་རྣམ་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདས་པའི་དོན་མི་གསལ་བ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་ཤེས་པ་ནི་འདས་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔར་རང་མཚན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་གི་སྔར་རང་མཚན་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པའམ་རྣམ་པར་མེད་ན། ད་ལྟ་འདས་དོན་དྲན་པའི་གང་ཟག་དེ་ཡི་དྲན་པ་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པས་ནི་ཡུལ་མྱོང་བ་ལས་རང་གི་རྣམ་པ་མྱོང་མི་སྲིད་པར་ཁྱོད་འདོད་ལ། དྲན་པས་སྔར་གྱི་དོན་དྲན་པ་འདི་ཡང་ཤེས་པ་རང་ལས་དོན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་ཞིང་། འདི་ལྟར་མྱོང་བའང་བསྙོན་མེད་དུ་ཡོད་པས་སྔར་ཡང་རྣ
Chinese
如果说忆念的对境是总相，而不是识自己的行相。那么，在忆念过去时，也会显现蓝色等颜色和形状各异的事物，因此，认为不具备颜色等各异之法的宗派，过去忆念的意识，并非显现为对境所取之义。另外，该宗派是无常还是常呢？如果说是无常，那么就不会成为随顺一切异时异处显现的宗派，因为是从因产生，并在该处该时坏灭。如果说是常，那么如何成为产生意识之因呢？因为常法不能次第和同时起作用，这已经多次成立了。第二，如果说过去忆念的对境是名为和相的俱非相应行之法。那么，说名等时，（陈述者）和“等等”等，先前已经遮破了。第三，分三： 成立所取境非自相。 成立行相非异于识。 第一，分二： 成立实事和由彼所生之行相。 第一，忆念执持过去事的方式，并非具有外境作为所缘缘或与之接近，因为不依赖外境，而仅仅与内心的意愿相关联。无论何时，只要对过去事进行专注，当下就会如此显现，因此，所缘缘的对境之识，不具备对它有所助益的能力，因为无论对境存在与否，都不会随之而改变，因此并非缘于外境。第二，即使允许过去的忆念是具有行相的分别，但如果先前执持色等自相时的根识是无分别且无行相的，那么，这种执持不明显过去事物的行相之识，就是忆念过去。而且，这是从先前体验自相而产生的，如果先前执持自相的根识也空无对境的行相或没有行相，那么，现在忆念过去事物的补特伽罗的忆念，又如何能具有对境的行相呢？因为你认为识不能从体验对境中体验到自己的行相。忆念先前的事物，也不是识本身以外的他境，而且，这种体验也是无可否认地存在的，因此先前也应
English
If it is said that the object of memory is a generality and not the aspect of one's own consciousness, then in remembering the past, blue and other colors and shapes appear as distinct. Therefore, the school that believes that it does not possess the various qualities such as color, the consciousness of remembering the past does not appear as the meaning of the object to be grasped. Furthermore, is that school impermanent or permanent? If it is said to be impermanent, then it will not become a school that follows all the appearances of different times and places, because it arises from a cause and perishes in that place and time. If it is said to be permanent, then how can it be the cause of generating consciousness? Because the permanent is empty of acting sequentially and simultaneously, this has been proven many times. Second, if it is said that the object of past memory is the non-associated compositional dharma called name and characteristic, then when speaking of name etc., the speaker and "etc." have already been refuted earlier. Third, in three parts: Establishing that the object to be grasped is not self-characterized. Establishing that the aspect is not other than consciousness. First, in two parts: Establishing the entity and the aspect experienced from it. First, the way in which memory holds onto past events is not because external objects exist as objective conditions or are close to them, because it does not rely on external objects, but is only related to internal desires. Whenever one makes an effort to focus on past events, it appears as such at that moment. Therefore, the consciousness of the objective condition of the object does not have the ability to help it, because it does not change with the existence or non-existence of the object. Therefore, it does not focus on external objects. Second, even if it is allowed that past memory is a conceptualization with aspects, if the sense consciousness that grasped the self-characteristics of form etc. earlier was non-conceptual and without aspects, then this kind of consciousness that holds onto unclear past events is the memory of the past. Moreover, it arises from previously experiencing the self-characteristic. If the sense consciousness that previously grasped the self-characteristic was also empty of the aspect of the object or had no aspect, then how can the memory of the individual who now remembers past events have the aspect of the object? Because you believe that consciousness cannot experience its own aspect from experiencing the object. Remembering past events is also not an object other than consciousness itself, and this experience is undeniably present, so it should also have been earlier
Tibetan
མ་པ་མེད་ན་ཡུལ་དྲན་པ་མི་སྲིད་དེ། དྲན་པ་དེ་ཡི་ཚེ་སྔར་གྱི་གཟུང་དོན་ཞིག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཁོ་རང་གི་སྟོབས་ལས་དྲན་བློ་འབྱུང་བ་མིན་པས་ན་སྔར་གྱི་དོན་ཉིད་ལས་ད་ལྟར་དྲན་པའི་བློ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་རུང་བ་དེ་ལྟར་སྔར་རང་མཚན་མྱོང་བའི་དབང་ཤེས་ལའང་རྣམ་བཅས་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་སྔར་མཐོང་བའི་གཟུང་དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྔར་ཡུལ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་དྲན་པ་ཙམ་མོ་སྙམ་ན། དེ་མིན་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ན་སྔར་གྱི་རང་མཚན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྔར་ལྟར་གསལ་པོར་སྣང་རིགས་ནའང་དྲན་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་རང་མཚན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་མཚན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་གསལ་ པོར་མཐོང་དུ་ག་ལ་ཡོད་སྙམ་ན། ཞིག་པ་ལ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ན་གསལ་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བའང་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེས་ན་འདི་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཡུལ་གཞན་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་མེད་དུ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྨྲ་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་ཡུལ་མྱོང་ངོ་དྲན་ནོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པ་མྱོང་ཞིང་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་དྲན་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་ལ་མྱོང་བའི་སྐབས་སུ་ཡུལ་ཡོད་པས་དེར་དོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་དྲན་པའི་དུས་ན་ཡུལ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་ཏེ་དྲན་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་བློ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡུལ་དེ་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །དཔྱད་ན་ཡུལ་མི་འཐད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་ཡུལ་དྲན་ནོ་སྙམ་པ་ཙམ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོར་གཞུག་པ་འདིས་ཅི་བྱ་སྙམ་ན། འདིའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཙམ་གྱི་དཔྱད་པའང་མི་དགོས་ན་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པའང་མི་དགོས་ཤིང་རྐྱེན་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་དང་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་སོགས་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཡང་དཔྱད་མི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་ཤེས་ལས་གཞན་མེད་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཐལ་བ་དངོས་དང་ལན་རིམ་བཀག །དང་པོ། ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དྲན་ཤེས་རང་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཅིང་ཡུལ་དེས་བློ་དེ་དག་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་རུང་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དྲན་པ་པོ་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་གཟུང་དོན་ཡིན་པ་གང་ཞིག་རང་སྣང་བའི་ཚེ་ན
Chinese
如果不存在体验，那么忆念某个境是不可能的。因为在忆念的时候，先前的所取境已经不存在了，并非仅凭境本身的力量就能产生忆念之识，因此，正因为先前的境，现在才能生起具有形象的忆念之识，同样，先前体验自相的根识也应变成具有形象的识。如果认为忆念的形象是由于先前见到的所取境的力量而产生的，也就是说，仅仅是忆念先前体验过的境而已，那是不对的。如果忆念的不是识的形象，而是境本身的赤裸裸的自性，那么由于先前自相的力量而显现，理应像先前一样清晰地显现，但忆念的显现境却缺乏自相清晰的形象，因此不可能是从自相产生的。如果认为因为自相已经消失，所以怎么可能清晰地见到呢？既然已经消失，那么形状和颜色等任何形象都没有了，又怎么可能显现为清晰的颜色和形状呢？因此，除了心的形象之外，不可能无形象地说“这是其他的境”。因此，所谓的体验境和忆念境，都是体验和忆念形象，不可能赤裸裸地体验和忆念境。在体验的时候，因为有境存在，所以可以容许怀疑，但在忆念的时候，既然境不存在，又怎么能赤裸裸地忆念呢？如果忆念时的形象不是心，而是境赤裸裸地显现，那么境就不会消失。如果经过分析，境是不合理的，但如果不经过分析，仅仅认为忆念境，就能成立世间的名言，那么进行详细的分析又有什么用呢？如果连对境是什么的分析都不需要，那么对外境的分析也就不需要了，而且从经论中讲到的三因等法相和微细的无常等大部分内容也都不需要分析了。第二，成立形象不是除了识以外的其他事物，有真实的过失和依次遮破回答。第一，如果显现为识的境的形象与忆念识本身是实体不同的，并且境产生了这些识，那么其他有能力的人也应该像忆念者一样证悟，因为这是能够产生识的所取境，当它自己显现的时候
English
If there is no experience, then it is impossible to remember an object. Because at the time of remembrance, the previous object of apprehension no longer exists, and it is not the case that the mind of remembrance arises solely from the power of the object itself. Therefore, it is precisely because of the previous object that the mind of remembrance with its appearance can now arise. Similarly, the root consciousness that previously experienced the self-character should also become a consciousness with appearance. If it is thought that the appearance of remembrance arises from the power of the object of apprehension that was previously seen, that is, it is merely remembering the object that was previously experienced, that is not correct. If what is remembered is not the appearance of consciousness, but the bare self-nature of the object itself, then since it appears from the power of the previous self-character, it should appear as clearly as before. However, the object of appearance in remembrance lacks the clear appearance of the self-character, so it cannot be produced from the self-character. If it is thought that since the self-character has disappeared, how could it be seen clearly? Since it has disappeared, there is no shape or color, etc., so how could it appear as a clear color and shape? Therefore, apart from the appearance of the mind, it is impossible to say without appearance, "This is another object." Therefore, both experiencing an object and remembering an object are experiencing and remembering appearances, and it is impossible to experience and remember an object in its bareness. At the time of experience, because there is an object, doubt can be allowed, but at the time of remembrance, since the object does not exist, how can it be remembered in its bareness? If the appearance at the time of remembrance is not the mind, but the object appears in its bareness, then the object will not disappear. If, after analysis, the object is unreasonable, but if, without analysis, one merely thinks of remembering the object, worldly conventions can be established. So what is the use of conducting detailed analysis? If even the analysis of what the object is is not necessary, then the analysis of external objects is also unnecessary, and most of the contents of the scriptures, such as the three causes and subtle impermanence, etc., also do not need to be analyzed. Second, to establish that appearance is not something other than consciousness, there is the actual fault and the successive refutation of answers. First, if the appearance of the object that appears as the object of consciousness is substantially different from the mind of remembrance itself, and the object produces these consciousnesses, then other capable people should also realize it like the rememberer, because this is the object of apprehension that can produce consciousness, when it appears itself