Tibetan
། ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ཐ་དད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་ལྡན་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་ ཅན་དུ་གཟུང་སྟེ་ལྟོས་པར་འཛིན་པས་ན་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་སྤྱི་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱང་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་མི་འཐད་སྤང་། དང་པོ། དེ་ལྟར་རིགས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་ངོར་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཤེས་རྣམ་དེ་ལ་རིགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ལ་འཇུག་པའི་དོན་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་སྤྱི་མཚན་དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བ་སྟེ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའམ། དོན་རང་མཚན་ལ་སྤྱི་སྣང་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་སྟེ་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་འཁྲུལ་བ་དེ་རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་གོམས་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བའམ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རང་མཚན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བ་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་རང་མིན་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་བ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཞིག །རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་འདི་དག་གིས་དངོས་སུ་གང་བརྗོད་བྱར་གྱུར་བ་དེ་ལ་བརྟགས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་ཤེས་རྣམ་ཙམ་ལས་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་སྤྱི་བློ་དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱི༷་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་ཞིང་དེ་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་དེ་ཡང་སྤྱི་བློ་དེ་དོན་རང་མཚན་ལ་འཁྲུལ་པ་སྟེ་བློ་ལ་དོན་དུ་འཁྲུལ་བའམ། སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ནི་ཕྱི་ རོལ་གྱི་སྤྱིར་འདོད་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ནང་གི་རྟོག་པས་བསླད་པའམ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱད་ན་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྫས་སུ་མེད་པས་རང་མཚན་རྣམས་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་གྲུ
Chinese
因此，由于以随顺所执境各自的自相之方式，依靠遮遣和遮遣所依，而执取为法与有法，并执为相待，所以，虽然作为实有之总法一概不随顺，但以假立之方式成立为有。第二，驳斥实有及对此的不合理之处。第一，如是，由于不存在种姓自性，因此，凡是依赖于自相之体性从他处遮遣而于分别念前显现，并对此外境之体性不存在的识相，假立为种姓者，即以错乱为显现与推察为一的方式，对于明晰的差别等，以能诠之语词如理显示。对于如是总相，显现为体性，即如同存在与识不同的境之体性一般，或者，执取境自相为总相本身，即执取为显现与推察为一，此乃错乱。若问此等错乱由何因产生，则是由无始时来，见到的与他物不混杂的境自相，串习之习气苏醒的力量所显现或幻化。因此，境自相之所谓总法，凡是显现为随顺一切明晰者，若善加观察，则仅是自非他者的遮遣，具有他者排除之相。若考察这些能诠之语词实际所诠为何，则丝毫也不存在自己的体性能够独立自主，因为除了识相之外，不存在与境自身的体性各异者，此总念是以思惟之力量而见为总法本身，并且如是假立而执著，而且如是执著也是总念错乱为境自相，即于念错乱为境，或者，对于总法自身不存在体性，却欲求为外境之总法，即是假立。如是执取，也是由于内在分别念的迷惑或假立而已，并且，若于胜义谛或真实性中观察，则所谓总法，由于不存在成立为境自相之实有法的缘故，不是具有实有体性者。如是，仅仅是假立存在，而自己的体性并非实有，因此，与自相诸法，不成立为可说的一或异。
English
Therefore, because one relies on negation and what is negated by following the distinct self-characteristics of the objects of attachment, and grasps them as dharmas and entities possessing dharmas, and grasps them as relative, although a single general dharma that has become real does not follow, it is established as existent through imputation. Second, refuting the real and the unreasonableness of it. First, as such, because there is no nature of a genus, therefore, whatever appears before the mind of discrimination by relying on the fact that the nature of the self-characteristic is negated from others, and whatever is imputed as a genus to that cognitive image in which the nature of the external object does not exist, that is, by mistaking appearance and investigation as one, the words of expression thoroughly reveal such things as clear distinctions. For such a general characteristic, appearing as a nature, that is, as if there exists the nature of an object that is different from consciousness, or grasping the self-characteristic of an object as the general appearance itself, that is, grasping appearance and investigation as one, this is confusion. If one asks what cause this confusion arises from, it is the appearance or emanation by the power of the awakening of the habitual imprints of seeing the self-characteristic of an object that is not mixed with other things from beginningless time. Therefore, the so-called general dharma of the self-characteristics of objects, whatever appears to follow all clear things, if one examines it well, is merely the negation of others that are not self, possessing the characteristic of excluding others. If one examines what these words of expression actually express, there is not even the slightest bit of one's own nature that can be independent, because other than the cognitive image, there is nothing different from the nature of the object itself, this general thought is seen as the general dharma itself by the power of thought, and is imputed and clung to as such, and such clinging is also the general thought being confused with the self-characteristic of the object, that is, confusing thought with the object, or, for the general dharma itself that does not exist in nature, one desires it to be the general dharma of the external world, that is, imputation. Such grasping is also merely a delusion or imputation by inner discrimination, and, if one examines it in ultimate truth or reality, the so-called general dharma, because it does not exist as a real dharma that has become the self-characteristic of an object, is not one that possesses a real nature. As such, it exists only as an imputation, and one's own nature is not real, therefore, with the self-characteristics of all dharmas, it is not established as something that can be spoken of as one or different.
Tibetan
བ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་བརྗོད་ཙམ་ལས་སྤྱི་དངོས་མིན། །སྒྲ་འཇུག་རྒྱུ་ལས་དངོས་ཡིན་དགག །དང་པོ། གལ་ཏེ་བུམ་སྤྱི་དང་བུམ་གསལ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་ཡང་། བུམ་སྤྱི་དང་སྣམ་གསལ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་ན། དེ་འདྲའི་བརྗོད་བྱ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱི་དེ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་མ་གྲུབ་པས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དངོས་པོ་གང་ལ་ལྟོས་ཀྱང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་དགོས་པས་ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་བརྗོད་དུ་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་བུམ་སྣམ་གྱི་སྤྱི་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པས་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནི་ཉེར་ལེན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐ་དད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་སྤྱི་ཡང་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པར་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་གཞན་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། བློས་ཉེར་བརྟགས་ཏེ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འདས་མ་འོངས་ལ་སྒྲ་འཇུག་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལན་འགོག་པའོ། །དང་པོ། འདས་པ་འགགས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ལའང་སྤྱི༷་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་མཉན་པ་སྟེ་སྒྲ་དག་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་དང་མ་འོངས་པ་ན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་དུང་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་འཇུག་པ་ཡོད་ན་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་པས་སྤྱི་མཚན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ལས་སྒྲས་དོན་དེ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ན་སྒྲས་བརྗོད་ཀྱང་དེའི་བློ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་གི་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ལུགས་ལ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡི་སྤྱི་དེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་ད་ལྟར་མེད་པ་དེའི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ལྡན་ནམ་ཆོས་ཅན་མེད་པ་ལ་ཆོས་སམ་རིགས་དེ་དེའི་ཆོས་ཡིན་པར་འགལ་ཏེ། མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཡོད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་བུའི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་ལ་སྤྱི་མེད་ཀྱང་སྤྱིའི་མིང་ཉེར་བཏགས་ཙམ་དུ་འཇུག་པ་ལས་དེ་ལྟར་འདོད་དོ་ཞེ་ན།
Chinese
是这样的。第二，仅仅是其他陈述，而不是一般实物。否定声音的进入是实物的原因。第一，如果像瓶子的共相和瓶子的显现一样，不是一个可以表达为一和异的事物，但像瓶子的共相和布的显现一样，是可以表达为异的事物。因此，存在一些这样的表达，但并非所有情况下共相都不能表达为一和异，因此认为存在实物。如果共相是实物，那么在任何情况下，无论依赖于哪个实物，都必须能够表达为一和异。因为所有实物都不是不能表达为一和异的，能够这样表达是实物的性质。因此，瓶子和布的共相被表达为异，并不是因为在意义上被认为是异。瓶子和布是由于不同的近取因而成为不同的实物，依赖于此而建立的共相也是通过建立的方式被认为是不同的。但实际上，它不是被表达为存在于其他不同的实物中，因为这仅仅是通过心识的接近考察和接近考察而已。第二，从声音进入过去和未来的原因来否定共相是实物，分为实物和对该回答的否定。第一，对于过去已灭和未来未生的意义，也存在具有共相原因的听闻，即声音的进入。例如，过去的国王名为我乐努，未来将出现名为轮王的童子。如果存在这样的声音进入，那么声音的实际对象是共相，因此声音是从共相的特征原因来表达这些意义的，否则，即使声音表达了，也不会产生对它的理解。如果像这样表达过去和未来的这些法的共相，那么按照共相是实物的观点，存在于实物中的共相如何成为过去和未来现在不存在的实物的法呢？因为对于没有种姓或有法的事物来说，法或种姓是它的法是矛盾的，因为存在于不存在的事物中是矛盾的，就像说无子女的妇女的颜色是白色一样。第二，如果认为即使过去和未来没有共相，也仅仅是接近施加共相的名称，所以才这样认为。
English
That is so. Secondly, it is merely other statements, not general objects. Negating that the entry of sound is the cause of objects. Firstly, if, like the generality of a vase and the clarity of a vase, it is not something that can be expressed as one and different, but like the generality of a vase and the clarity of a cloth, it can be expressed as different. Therefore, there are some such expressions, but it is not established that in all cases the generality cannot be expressed as one and different, therefore it is assumed that objects exist. If the generality is an object, then in all cases, no matter which object it depends on, it must be able to be expressed as one and different. Because all objects are not such that they cannot be expressed as one and different, being able to express it in that way is the nature of objects. Therefore, the generality of a vase and a cloth being expressed as different is not because it is established as different in meaning. Vases and cloths are different objects because of different proximate causes, and the generality established in dependence on that is also perceived as different through the mode of establishment. But in reality, it is not to be expressed as existing in other different objects, because it is merely close examination and close examination by the mind. Secondly, from the reason of sound entering the past and the future, negating that the generality is an object, divided into the object and the negation of that answer. Firstly, for the meaning of the past that has ceased and the future that has not yet arisen, there is also the hearing with the cause of generality, that is, the entry of sounds. For example, the past king was named Ngalenu, and in the future, a wheel-turning king named Dung will appear. If there is such an entry of sound, then the actual object of the sound is the generality, therefore the sound expresses those meanings from the characteristic cause of the generality, otherwise, even if the sound expresses it, it is not reasonable for understanding of it to arise. If, like this, the generality of those dharmas of the past and future is expressed, then according to the view that the generality is an object, how can the generality that exists in the object become the dharma of the past and future objects that do not exist now? Because for something without a lineage or a subject, it is contradictory for the dharma or lineage to be its dharma, because it is contradictory for it to exist in something that does not exist, just like saying that the color of a barren woman's child is white. Secondly, if it is thought that even if there is no generality in the past and future, it is merely the close application of the name of the generality, so it is thought in that way.