Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། མཚུངས་པར་བསྒྲུབ། །ཐུན་མོང་རྗེས་འགྲོའི་སྤྱི་ཉིད་ཡིན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དང་། །བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་དང་། །ཡན་གར་མི་སྣང་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། རིགས་པ་དངོས་དང་དེ་ལན་དགག །དང་པོ། སྤྱི་མཚན་ནི་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དངོས་པོ་རང་མཚན་པ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་དངོས་པོ་རང་མཚན་པ་ཡིན་ཀྱང་ཅི་འགལ་སྙམ་ན། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དབང་པོ་སོགས་མེད་པར་ཡང་བུམ་པའི་རང་མཚན་རྟོགས་ཟིན་པས་ན་དབང་སོགས་དགོས་མེད་དུ་ཐལ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དབང་ཡུལ་སོགས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲས་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་སྤྱི་དེ་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དབང་ཡུལ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་མཚན་དངོས་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཡུལ་ལ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བརྗོད་བྱ་མིང་སོགས་དངོས་ཡིན་དགག །སྤྱི་རྐྱང་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དགག །རང་མཚན་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་དགག །དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་དང་དེ་འགོག་པའོ། །དང་པོ། སྤྱི་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་དེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ནི། ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་མེད་པ་མི་སྲིད་ལ་ཡུལ་དེས་ཤེས་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་འཛིན་ལའང་དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་དོན་རང་རྐྱ་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་གྱི། དང་པོ། མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་དག་ན་རེ། སྒྲས་བརྗོད་བྱ་ནི་མིང་དང་སོགས་ཁོངས་ནས་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། མིང་ཞེས་པ་བརྡའ་དང་མཚན་མ་ ཞེས་པ་ལྟོ་ལྡིར་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྫས་ཡིན་ལ་སྒྲས་བརྗོད་བྱའང་དེ་ཡིན་ཏེ་མིང་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་ནས་དེ་ལས་མཚན་མ་ལ་འཇུག་དེ་ལས་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པས་དབང་པོ་སོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མིང་ཞེས་པའི་རྫས་དེ་འཆད་པོ་དང་ཉན་པོ་ཡི་བློ་དང་འབྲེལ་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ། བརྗོད་བྱ་དོན་རང་མཚན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ནམ། མིང་སོགས་དེ་བློ་དང་ཡུལ་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲི་བ་མཛད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། བློ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་དངོས་དགག །འབྲེལ་བ་མེད་པའི་མིང་སོགས་དགག །དོན་དང་འབྲེལ་བ་དགག་པའོ། །དང
Chinese
纸页 401 至 500。 纸页 401 至 500。 同样地进行论证。是共同后行的一般体性。成为结果是不合理的，并且依赖于符号，以及以不明显的方式通过征相来论证。第一，驳斥理证本身及其回答。第一，一般相是声音的实际表达，因此它没有任何自相的实体。如果认为即使它是自相的实体又有什么矛盾呢？因为从“瓶子”这个声音中，即使没有感官等，也已经理解了瓶子的自相，所以感官等会变成不必要，但事实并非如此，因为感官境等本身就是具有结果的。因此，虽然声音所表达的实际一般通过声音来理解，但由于依赖于感官境等来理解自相的实体，所以在声音的领域中没有任何能够独立存在的实体。第二，驳斥所表达的名称等是实体。驳斥仅仅是一般事物是实体。驳斥自相是隐蔽的。第一，陈述前派观点并驳斥它。第一，那些认为一般认知具有由该境所产生的功用的人们的意图是：不可能没有境的知识，并且境产生该知识，因此，对于一般认知来说，也存在产生它的意念感官的所取境的独立事物，因此，为了驳斥它，分为三部分。第一，许多受尊敬的部派说：声音所表达的是名称以及等等之中的相，名称是指符号，相是指腹部膨胀等的形态。这两者是俱非相应行之物，声音所表达的也是它，因为名称本身被实际表达，然后从它引申到相，再从它引申到事物，所以不会没有感官等的结果，声音所表达的也不会没有事物。如果这样认为，那么名称这个事物是与讲述者和听者的心识相关联的吗？是与所表达的事物自相和随后相关联的吗？或者名称等是与心识和境两者都无关的呢？这是提出的问题。第二，驳斥与心识相关的名称实体。驳斥没有关联的名称等。驳斥与事物相关联。
English
Pages 401 to 500. Pages 401 to 500. Similarly, to accomplish. It is the general nature of common subsequence. It is unreasonable to be the result itself, and it depends on symbols, and it is proven by signs that are not obvious. Firstly, refuting the reasoning itself and its answer. Firstly, the general characteristic is the actual expression of sound, therefore it does not have any self-characterized entity. If one thinks, what is the contradiction even if it is a self-characterized entity? Because from the sound of "vase", even without the senses, the self-character of the vase has already been understood, so the senses etc. would become unnecessary, but it is not so, because the sense objects etc. themselves are with results. Therefore, although the actual general object expressed by sound is understood through sound, since the self-character is actually understood by relying on the sense objects etc., there is no independent entity in the field of sound. Secondly, refuting that the expressed name etc. is an entity. Refuting that the mere general thing is an entity. Refuting that the self-character is hidden. Firstly, stating the previous party's statement and refuting it. Firstly, those who think that the general cognition has the function of being produced by that object intend that it is impossible for knowledge to be without an object, and that the object produces that knowledge, therefore, for the general cognition, there is also the independent thing of the object taken by the mental sense that produces it, so to refute it, it is divided into three parts. Firstly, many revered sects say that the object expressed by sound is the name and the mark from among others, the name refers to the symbol and the mark refers to the form of abdominal distension etc. These two are non-associated compositional substances, and the object expressed by sound is also it, because the name itself is actually expressed, and then from it it applies to the mark, and then from it it applies to the thing, so it will not be without the result of the senses etc., and the object expressed by sound will not be without the thing. If so, is the substance called name related to the mind of the speaker and the listener? Is it related to the self-character of the expressed thing and subsequently? Or are names etc. unrelated to both mind and object? This is the question asked. Secondly, refuting the name entity related to the mind. Refuting the unrelated names etc. Refuting the relation to the thing.