Tibetan
་ནོ། །དེའི་ཚེ་མེའི་རང་མཚན་མཐོང་བ་མེད་པས་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཙན་དན་གྱི་མེ་དང་འབྲེལ་བའི་དུ་བ་ཡིན་པར་ངེས་རུང་གི། རྒྱུ་མཚན་མ་མཐོང་ན་མེ་ཙམ་དཔོག་གི་ཙན་དན་གྱི་མེར་མི་ངེས་སོ། །དེའི་སྐབས་སུ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ད་རུང་ཡང་གནས་སོ་སྙམ་ན་ནི་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་བློ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་། དུ་བ་སོགས་རྟགས་ལས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་འདི་ན་ ཡང་འདུག་གོ་སྙམ་པ་ནི་རྟགས་དེ་མེ་ཙམ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་འབྲས་རྟགས་ཡིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔར་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་སླར་ཡང་མཐོང་བ་ཞེས་པ་མི་སྲིད་དེ། རང་མཚན་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ལ་ནམ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་གཞལ་བ་ཡིན་མོད་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་བློ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་ཚད་མ་གཉིས་པོའི་ཡུལ་མ་འདྲེས་པར་གནས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ནི་རྟག་ཏུ་རང་མཚན་ཁོ་ན་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཁོ་ན་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་ཡང་མངོན་སུམ་མིན་པའི་བློ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྤྱི་མཚན་འབའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པས་ན་རྟོག་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤན་ཕྱེད་པར་གྱུར་པ་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་ཕུང་གསུམ་པ་དང་། ཡུལ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པར་རྟོགས་ནུས་སོ། །གཉིས་པ། དོན་གཞན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བློས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡི་སྒོ་ནས་སྔར་གྱི་དེའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་དེ་རིགས་པ་ཤེས་པའི་མཁས་པས་སྔར་མཐོང་བ་དེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་པར་ཤེས་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སྔར་གྱི་རྒྱུན་ནམ། དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་མཐོང་བ་ན་སྔར་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འདྲ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཡང་རེས་འགའ་རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཙམ་མིན་ཏེ། དྲན་པ་ན་སྔར་མྱོང་བ་རྟགས་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་ཡིན་ལ་ཁང་ནང་གི་ཙན་དན་གྱི་མེ་དུ་བས་དཔོག་པ་ལྟ་བུ་སོགས་རྟགས་མཐོང་བ་ལས་དེའི་བློ་སྐྱེ་བ་དང་། སྔར་མཐོང་བ་ཕྱིས་ངོ་ཤེས་པའི་རྟགས་ སུ་སོང་བ་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་གྱི་དེ་ད་ལྟ་ཡོད་པ་ལ་རྟགས་དེ་འདྲ་འཁྲུལ་ཏེ། ན་ནིང་གི་མེ་ད་ལོའི་དུ་བས་དཔོག་པའམ་ན་ནིང་དུ་བ་མཐོང་བས་ད་ལོའི་མེ་དཔོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་སམ་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་མཐོང་བ་ལས་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་སད་པར་བྱེད་པས་དེ་དྲན་རྐྱེན་དུ་སོང་ཡང་དྲན་པ་མིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་མངོན་སུམ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་རང་ཉིད་བཤད། །བཟློག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད། །དང་པོ་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ནི་མཚན་ཉིད་བཤད། །མཚན་གཞི་བཞི་པོའི་ཁྱད་པར་བཤད། །དང་པོ་ལ། རྟོག་བྲལ་ཡོངས་གཅོད་དུ་ནི་བསྒྲུབ། །རྟོག་བཅས་རྣམ་བཅད་ལ་ནི་དགག །དང་པོ་ལ། རྟོག་བྲལ་སྒྲུབ་བྱེད་རང་ལུགས་བཞག །འགྲེལ་བྱེད་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དགག །དང་པོ་ལ། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས་སྒྲུབ་ཚུལ། །དང་པོ། ཚད་མ་མདོ་ལས། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་དང་། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་སོགས། །རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་ཐོག་མར་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ། སྤྱིར་རྟོག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་དེ་ཡུལ་རྟོག་ཅིང་ཤེས་པ་ཙམ་མོ། །རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡན་ཆད་ཀྱི་བློ་ལ་མེད་དོ། །འདིར་བྲལ་བྱ་ནི་གསུམ་པ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་ངན་པའི་ སྒྲོག་ཏུ་མ་ཚུད་པའི་མཁས་པས་རང་བློ་རྣལ་དུ་བཞག་སྟེ་བརྟགས་ན། མངོན་སུམ་གྱི་བློ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་རྟགས་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའམ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་ནི་མིང་གི་རྟེན་ཅན་ཏེ་མིང་དང་འདྲེས་སུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། བརྡ་ལ་བྱང་ནས་མིང་དོན་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་ན་བརྡ་ཡི་སྟོབས་ཙམ་ལས་རྟོག་བློ་དེ་སྐྱེ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་སྟེ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་གང་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་ནང་གི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་པར་གནས་པའི་ཚེ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་འགགས་ནའང་མིག་གིས་གཟུགས་དག་ནི་མཐོང་བ་མི་འགག་པར་གསལ་བའི་བློ་དེ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་བློ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དབང་བློ་ཡང་ལྡོག་པར་རིགས་ནའང་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་དབང་བློ་མི་འགག་པར་རང་གིས་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་འཆད་པའི་ངག་ལྟ་བུ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བཞིན་དུ་
Chinese
诺。那时，因为没有见到火的自相，所以没有现量之义。可以确定是与旃檀木之火相关的烟，但如果没有见到原因，只能推测是火，不能确定是旃檀木之火。在那时，如果认为之前的火现在仍然存在，那只是将前后混淆的念头。从烟等标志推测之前的火也在这里，因为标志没有混淆于仅仅是火，所以虽然是果相，但认为之前的那个就是这个，是错误的。之前现量见到的，不可能再次见到。因为自相是刹那性的，虽然现量衡量的是何时见到的那个境的自相，但将前后执为一体是分别念的错误。如此分析，两种量各自的境不混杂地存在。现量的境始终只是自相，比量的境始终只是共相。即使比量不是量，但所有不是现量的其他心的境都只是共相，因此当区分了有分别和无分别时，就成了量的第三个境的集合。并且能够理解在一个境上不会有多个量重复认识。第二，通过将之前的和之后的其他事物在心中连接起来的方式，执着于“就是之前的那个”，有智慧的学者知道之前见到的只是回忆。仅仅因为之前见到的，或者见到与之前相似的其他事物，所以之前体验到的只是回忆。即使如此，也会将相似的事物误认为一体，从而虚构地断定“之前的那个就是这个”。第三，如果说后来的心有时依赖于标志，因此不仅仅是回忆。因为回忆时，即使没有标志也能回忆起之前的体验，就像通过房间里的旃檀木之火的烟来推测一样，从见到标志而产生那个心，并且之前见到的成为了后来认识的标志，因此是量。那是不对的，因为那种标志会错误地认为之前的那个现在存在。就像用去年的烟来推测今年的火，或者去年见到烟来推测今年的火一样。因为见到标志或相似的形态会唤醒之前的体验，所以那是回忆的条件。
English
No. At that time, since the self-characteristic of fire is not seen, there is no meaning of direct perception. It can be determined that it is smoke related to sandalwood fire, but if the cause is not seen, only fire can be inferred, and it cannot be determined to be sandalwood fire. At that time, if it is thought that the previous fire still exists, it is just a thought that confuses the past and the future. Inferring that the previous fire is also here from signs such as smoke, because the sign is not confused with just fire, although it is a result sign, it is a mistake to think that the previous one is this one. It is impossible to see again what was previously seen directly. Because the self-characteristic is momentary, although direct perception measures the self-characteristic of the object seen at any time, it is a mistake of conceptual thought to hold the past and the future as one. Thus, by analyzing, the objects of the two valid cognitions exist without being mixed. The object of direct perception is always only the self-characteristic, and the object of inference is always only the universal characteristic. Even if inference is not a valid cognition, all the objects of other minds that are not direct perception are only universal characteristics, so when the distinction between conceptual and non-conceptual is made, it becomes the third collection of objects of valid cognition. And it is possible to understand that multiple valid cognitions do not repeatedly know a single object. Second, the way to connect the previous and subsequent other things in the mind is to cling to "it is the previous one." Wise scholars know that what was seen before is just a memory. Just because of what was seen before, or seeing other things similar to it, the previous experience is just a memory. Even so, similar things are mistaken for one, and it is falsely asserted that "the previous one is this one." Third, if it is said that the later mind sometimes relies on signs, so it is not just a memory. Because in memory, even without signs, previous experiences can be remembered, just like inferring from the smoke of sandalwood fire in a room, that mind arises from seeing the sign, and what was seen before becomes a sign for later recognition, so it is a valid cognition. That is not right, because that kind of sign would mistakenly think that the previous one exists now. It is like inferring this year's fire from last year's smoke, or inferring this year's fire from seeing last year's smoke. Because seeing signs or similar forms awakens previous experiences, it is a condition for memory.
Chinese
也就不成为忆念了。第二，关于现量自己的体性。宣说现量 प्रमाण (pramāṇa，量)自身，宣说颠倒的现量似是而非。第一，宣说现量的体相，宣说四种体基的差别。第一，确立遣除一切分别，遮止分别的区分。第一，安立遣除分别的成立者自宗，遮止解释者他宗的观点。第一，现量以比量成立的方式。第一， प्रमाण (pramāṇa，量)经中说： “与名和种等结合的，远离分别即是现量。”以及“意也是与义和贪等，自证是无分别的。”等等所说之义，为了遮止对现量 प्रमाण (pramāṇa，量)的体性的错谬分别，首先要成立一切现量都是遣除分别的。总的来说，分别有三种，本体性的分别存在于一切 ज्ञान (jñāna，知识)中，仅仅是分别和了知对境。分别思择的分别具有粗大的相状，在 प्रथम禅 (prathama dhyāna，第一禅)的真实基础上，直到具有特殊之处的智慧中才不存在。这里所要去除的是第三种，能混合声音和意义的分别。也就是说，没有陷入恶劣宗派束缚的智者，如果将自己的智慧安住于平静之中进行观察，那么现量的智慧远离分别，不需要依赖于 तर्क (tarka，理)就能通过自证的现量自身来成立。例如，所有人的分别或具有分别的智慧都是具有名称所依的，也就是能够与名称相混合的。精通 शब्द (śabda，声音)后，在执著名义混合时，仅仅凭借 शब्द (śabda，声音)的力量就能产生分别的智慧，这是每个人自己都能了知的，也就是通过 अनुभव (anubhava，经验)来成立的。从一切对境的相状中收摄心念，没有任何分别的智慧产生，内在 ज्ञान (jñāna，知识)的自性安住不动时，即使分别的运行停止了，眼睛看到色法也不会停止，显现的智慧是从感官产生的智慧。因此，如果感官 ज्ञान (jñāna，知识)具有本体性的分别，那么在不产生声音 ज्ञान (jñāna，知识)的时候，感官 ज्ञान (jñāna，知识)也应该消失，但是即使没有分别，感官 ज्ञान (jñāna，知识)也不会停止，这是通过自己的 अनुभव (anubhava，经验)来成立的。不仅如此，在讲述的语言中，分别不断产生
English
It will not become a memory either. Second, regarding the nature of direct perception itself. Explaining direct perception as प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) itself, explaining the opposite, which is seemingly direct perception. First, explaining the characteristics of direct perception. Explaining the differences of the four bases. First, establishing the complete exclusion of conceptual thought, negating the divisions of conceptual thought. First, establishing the proponent's own system of establishing the absence of conceptual thought, negating the assertions of others who explain it. First, the way direct perception is established through inference. First, from the प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) Sutra: "That which is free from conceptual thought, which combines name, genus, etc., is direct perception." And, "The mind, too, with objects and attachments, etc., self-awareness is without conceptual thought." As the meaning of these and other statements, in order to negate the mistaken conceptualizations about the nature of direct perception प्रमाण (pramāṇa, valid cognition), first, to establish that all direct perceptions are free from conceptual thought. Generally, there are three types of conceptual thought: the conceptual thought of the essence itself is present in all ज्ञान (jñāna, knowledge), it is merely conceptualizing and knowing the object. The conceptual thought of analysis is of a coarse nature, and is absent from the mind up to the विशेष (viśeṣa, distinction) of the first dhyāna (meditative absorption). Here, what is to be abandoned is the third, the conceptual thought that can mix sound and meaning. That is, if a scholar who is not caught in the trap of bad tenets calms his mind and examines it, then the mind of direct perception, free from conceptual thought, will be established by the direct perception of self-awareness itself, without relying on तर्क (tarka, reasoning). For example, the conceptual thought or the mind with conceptual thought of all beings is dependent on names, that is, it can be mixed with names. When one is proficient in शब्द (śabda, sound) and grasps the mixing of name and meaning, the conceptual mind arises merely from the power of शब्द (śabda, sound), and this is to be known by each individual, that is, it is established by अनुभव (anubhava, experience). When the mind is withdrawn from all aspects of objects, and no conceptual mind arises, and the nature of inner ज्ञान (jñāna, knowledge) remains unwavering, even if the movement of conceptual thought ceases, the seeing of forms by the eye does not cease, and that clear mind is the mind born from the senses. Therefore, if the sense ज्ञान (jñāna, knowledge) is accompanied by the conceptual thought of the essence itself, then when the sound ज्ञान (jñāna, knowledge) does not arise, the sense ज्ञान (jñāna, knowledge) should also cease, but even without conceptual thought, the sense ज्ञान (jñāna, knowledge) does not cease, and this is established by one's own अनुभव (anubhava, experience). Moreover, in speech such as explanation, conceptual thought arises continuously.