Tibetan
གྱི་ལུགས་ལ་དྲུག་སྒྲ་སོགས་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་སྒྲ་ཀུན་ལའང་ལྡོག་པ་ཐ་ དད་པའི་རྟེན་ཡོད་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྒྲ་བློ་རྣམ་གྲངས་པར་མི་འགྱུར་ལ་དོན་ཐ་དད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ལ། དགག་དང་བཞག་དང་རྩོད་སྤང་གསུམ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ། ཚད་མ་མདོ་ལས། ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་དུ་མས་དོན་གཅིག་ཡང་ཡང་ཤེས་པའམ་ངོ་ཤེས་ཚད་མ་དགག་པ་ནི། རང་མཚན་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀུན་སྐད་ཅིག་མ་སོ་སོར་གཞན་དང་གཞན་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངོ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་མཚན་ལ་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རང་མཚན་དེ་ལ་ཡོད་པའི་སྤྱི་རྟག་པ་དེ་རང་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྤྱི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀས་སྤྱི་གཅིག་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ཡུལ་གཅིག་གི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཛིན་སྟངས། ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། སྔར་མཐོང་བ་དེ་དང་མཚུངས་པར་ཕྱིས་ཀྱི་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་རང་མཚན་ནམ་ཁྱད་པར་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན་ཏེ་ཡིན་ན་སྔར་མཐོང་བའི་བློ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་རང་མཚན་རྟག་པ་དེ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྔ་ཕྱིའི་སྤྱི་མཚན་རྟོག་ཡུལ་དེ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་སྔར་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་མི་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མ་འདིའི་སྐབས་སུ་དཔེ་ཡིན་ཏེ་སྔར་ཨ་རུ་ར་མཐོང་ཟིན་ནས་ཕྱིས་མཐོང་དུས་སྔར་ཨ་རུ་ར་ཉིད་དུ་ཤེས་ ཟིན་པ་དེ་དཔེར་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་འདི་ཡང་ཨ་རུ་ར་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྤྱི༷་ཙམ་འཛིན་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཚད་མ་སྔ་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་སླར་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཚད་མ་སྔ་མས་ཤེས་ཟིན་མ་བརྗེད་པར་དཔེ་ཉིད་དུ་དྲན་ལམ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་དེ་མཐོང་བ་ན་ངེས་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ལ་གསར་དུ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་སྔ་མས་ངེས་ཟིན་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔར་མཐོང་བ་དེ་བར་སྐབས་སུ་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་
Chinese
按照……的观点，用六词等来显示差别，并不是因为事物的本体有差别。因为所有这样的声音都有不同的所依，所以声音和意识不会变成多种，事物也不会变成多种。第二，驳斥反复认识是量。有驳、立、辩驳三种。第一，驳斥实体和遮遣过失。第一。在《量经》中说：反复认识也不是，如无尽转变的忆念等四种。如是，许多量否定多次认识一个事物或认识是量，因为一切自相都是刹那，各自不同，所以不可能以现量或比量的方式多次认识同一个特殊的自相。如果允许在自相上没有反复认识，但自相上存在的常法通过自相反复认识，那是不对的，因为除了差别之外，没有能以自在识见到的总法，如果前后二者见到一个总法，因为是一个境的意识，所以执持的方式即使没有差别，因为后来的执持与先前见到的一样。也不是先前自相或差别的境，如果是，就不能比先前见到的意识有丝毫差别。因此，不是执持总的常法自相，而是执持前后总相的分别境。第二，如果先前现量见到的如人，在后来的情况下是比喻，因为先前已经见到诃梨勒，后来见到时，已经认识到是先前的诃梨勒，以此作为比喻，所以不是仅仅执持总法，而是以先前量的力量再次认识，如果先前量已经认识到，没有忘记，作为比喻在忆念中存在，因为见到后来的那个，必然是自力成就的，其他的新的认识的量做什么呢？因为认为与先前已经确定的那个本体是一样的。如果先前见到的在中间忘记了，所以先前的作用没有减弱
English
According to the view of..., showing differences by means of six words, etc., is not because the essence of things is different. Because all such sounds have different bases of reversal, sounds and consciousness will not become multiple, and things will not become multiple either. Second, refuting that repeated cognition is valid. There are three types: refutation, establishment, and rebuttal. First, refuting the entity and dispelling faults. First. In the "Pramana Sutra" it says: Repeated cognition is also not, like endless transformation of memory and so on. Thus, many pramanas negate repeatedly knowing one thing or recognition as valid, because all self-characteristics are momentary, each different from the other, so it is impossible to repeatedly know the same special self-characteristic by means of direct perception or inference. If it is allowed that there is no repeated cognition on the self-characteristic, but the permanent general dharma existing on the self-characteristic is repeatedly known through the self-characteristic, that is not correct, because apart from the differences, there is no general dharma that can be seen by the independent consciousness, and if the former and latter both see one general dharma, because it is a consciousness of one object, so the manner of grasping, even if there is no difference, because the later grasping is the same as the previous one. It is also not the object of the previous self-characteristic or difference, if it is, it cannot have the slightest difference from the previously seen consciousness. Therefore, it is not grasping the general permanent self-characteristic, but grasping the object of discrimination of the former and latter general characteristics. Second, if what was previously seen directly, such as a person, is a metaphor in the later case, because one has already seen haritaki before, and when one sees it later, one has already recognized it as the previous haritaki, using this as a metaphor, so it is not merely grasping the general dharma, but recognizing it again by the power of the previous pramana, if the previous pramana has already recognized it, and has not forgotten it, existing in memory as a metaphor, because seeing the later one, it is necessarily self-accomplished, what does another new pramana of cognition do? Because it is considered to be the same entity as the one previously determined. If what was previously seen is forgotten in the meantime, so the previous function has not diminished
Tibetan
པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། གང་དྲན་ལམ་དུ་མེད་ཅིང་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དེ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་དཔེ་མ་ཡིན་ཏེ་བློ་ལ་མ་བྱུང་བ་ནི་གཞན་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བར་སྐབས་སུ་བརྗེད་ཀྱང་ཕྱིས་མཐོང་བ་ལ་སྔ་མ་དེ་ཡི་དངོས་པོ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་སྔ་ཕྱི་དུ་མས་རང་མཚན་གཅིག་པུ་ཡང་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ལ་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ༷་འདོགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་བློ་དེས་གྲུབ་པ་ནི་ཚད་མ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་མེད་པས་ན་སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཏེ་རྗེས་དཔག་གཉིས་ཀས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རང་མཚན་གཅིག་པུ་ཐ་དད་པ་དེ་ཙམ་ཤེས་པས་ན་དེ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་མེད་པའི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་རུང་གཅིག་གྲུབ་པ་སྟེ་ཡོད་ན་གཉིས་ཀ་གྲུབ་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་དང་གཞན་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ་ཡུལ་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ཀྱང་དགོས་ན་ཚད་མ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མངོན་སུམ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཕྱིས་མཐོང་བར་སྦྱར་རོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་སྔ་མས་གྲུབ་ཟིན་པ་དེ་ལ་ཕྱི་མས་གསར་དུ་རྟོགས་རྒྱུ་མེད་དེ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་གྲུབ་ཟིན་ནས་ཡང་སྔོན་པོར་རྟོགས་སུ་མེད་པ་དང་། ལ་ལ་མེ་ཡོད་རྟོགས་ཟིན་ནས་ཡང་རྟོགས་གཉིས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་སྔ་ཕྱིའི་རྟོགས་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཚད་མ་ཕྱི་མ་བཅད་ཤེས་འབའ་ཞིག་ལས་མི་སྲིད་ལ་བར་སྐབས་སུ་སྔ་མས་བཅད་ཟིན་གྱི་བྱེད་པ་ཉམས་ནས་བརྗེད་པ་ན་ཕྱི་མ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ཡང་། བརྗེད་པ་ན་སྔར་གྱི་དེ་ངོ་ཤེས་པའང་མི་སྲིད་ལ་མ་བརྗེད་ན་ཡུལ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཚད་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དོ། །རང་ལུགས་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་མི་སྲིད་པས་མངོན་སུམ་མ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་རང་མཚན་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་། སྔར་གྱི་དེ་འདིའོ་སྙམ་པའམ། འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་མཐོང་ཟིན་ངེས་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་རྟོག་བཅས་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཞེ་འདོད་དང་བསྲེ་བར་མི་བྱའོ། །དེས་ན་ཙན་དན་གྱི་མེ་མཐོང་བ་ལས་ཕྱིས་དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེ་ཉིད་ད་ལྟ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་ནི་རྗེས་དཔག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཙན་དན་དང་འབྲེལ་བའི་དུ་བ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ངེས་རུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེ་དཔག་པར་རིགས་པ་ཡིན
Chinese
如果说没有过失，那么凡是记忆中没有的，以及遗忘的，正因为如此，它不是成立那个的例子，因为心中没有出现的事物不会成为认识其他事物的支分。如果说即使中间遗忘了，后来见到时，因为先前那个事物已经被量成立了，所以多个前后的量也一次又一次地认识同一个自相，那么，把不是先前那个的事物误认为是先前那个，这是颠倒，因此由那个心识成立的不是量，而是错乱。如果说前后见到的对境是同一个，没有差别，所以说“先前那个就是这个”，这样的认识心识不是错乱，那么，现量和另一个，也就是比量，两者都一次又一次地仅仅认识同一个各别的自相，因为这两者是对境没有差别的同一个，所以任何一个成立，两个就都成立了，不需要其他的量，因为对境已经被认识了。如果认识也需要，那么量就会变成无穷无尽。 或者，现量是与先前见到的和另一个后来见到的相结合。因此，对于先前现量已经成立的，后来的现量没有必要重新认识，就像蓝莲花已经成立了，不需要再次认识为蓝色一样；又如，已经认识到有火，不需要再次认识第二次一样。因此，如果承认前后现量所认识的对境是同一个，那么后来的量只能是决断识，如果在中间，先前决断的作用消失而遗忘时，后来的量才会成为量。如果遗忘了，也不可能认识先前那个，如果没有遗忘，那么对于同一个对境，后来的量就没有意义了。就自宗而言，现量的一切对境不可能是一个，因此一切不错误的现量对于那个自相来说都是量，认为“先前那个就是这个”或者“这个就是这样”等已经见过的确定心识，都只是分别念。不要与其他的观点混淆。因此，从见到檀香木的火，后来从烟的征象认识到火现在还在，这就是比量。而且，因为存在着与檀香木相关的烟是能成立的理由，所以从那可以推知那。
English
If there is no fault, then whatever is not in memory, and what is forgotten, precisely because of that, it is not an example of establishing that, because what does not arise in the mind does not become a branch of knowing other things. If it is said that even if forgotten in between, when seen later, because the previous thing has been established by valid cognition, therefore multiple previous and subsequent valid cognitions also repeatedly know the same self-characteristic, then, to attribute to another thing that is not the previous one as the previous one, this is inversion, therefore what is established by that mind is not valid cognition, but is mistaken. If it is said that the objects seen before and after are the same, without difference, so the mind that recognizes "the previous one is this" is not mistaken, then, both direct perception and the other, namely inference, both repeatedly know only the same distinct self-characteristic, because these two are the same without difference in object, so if either one is established, both are established, and there is no need for other valid cognitions, because the object has already been known. If knowing is also needed, then valid cognition will become endless. Or, direct perception is combined with what was seen previously and the other seen later. Therefore, for what has already been established by the previous direct perception, there is no need for the later one to newly realize, just as a blue lotus has already been established, there is no need to recognize it as blue again; and like, having recognized that there is fire, there is no need to recognize a second time. Therefore, if it is admitted that the objects recognized by previous and subsequent direct perception are the same, then the later valid cognition can only be a decisive cognition, and if in the middle, the function of the previous decision disappears and is forgotten, then the later one becomes valid cognition. If forgotten, it is also impossible to recognize the previous one, and if not forgotten, then for the same object, the later valid cognition is meaningless. In our own system, it is impossible for all objects of direct perception to be the same, therefore all non-erroneous direct perceptions are valid cognition for that self-characteristic, and all definite minds that have already seen, such as thinking "the previous one is this" or "this is like this," are only conceptual thoughts. Do not confuse with other views. Therefore, from seeing the fire of sandalwood, later from the sign of smoke recognizing that the fire is still there now, this is inference. Moreover, because there is a reason that the smoke related to sandalwood is able to establish, therefore it is reasonable to infer that from that.