Tibetan
འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི་ཁ་དོག་གི་སྤྱི༷་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱི་སྤྱིའི་ཡུལ་དུ་རང་མཚན་དངོས་མི་སྣང་བས་སྤྱི་འཛིན་དེས་རང་མཚན་ལ་མི་རྟག་པ་དངོས་སུ་སྦྱར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་མཚན་ལ་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་སྦྱར་ནས་བཟུང་ངོ་སྙམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྗེས་དཔག་གིས་ངོས་ཟིན་པའི་ངོར་སྣང་བཞིན་པའི་སྔོན་པོ་སོགས་ལ་འདི་མི་རྟག་གོ་སྙམ་པ་དེ་སྣང་བཞིན་པ་དེ་ལ་བཟུང་ངོ་སྙམ་པ་ནི་བཅད་ཤེས་ཡིན་ལ། ཡུལ་འདི་ མི་རྟག་གོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཀྱང་རྟོག་ཡུལ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་ལས་མ་ཉམས་པར་གནས་ལ། སྣང་བརྟག་འདྲེས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་དུ་མ་ཕྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །སྔོན་པོ་མཐོང་བཞིན་པ་ལ་རྟགས་ལས་གསར་དུ་མི་རྟག་པར་ངེས་ནའང་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་གྱི་མཐོང་བཞིན་པའི་རང་མཚན་ཡོད་ཀྱང་དེ་དེའི་དངོས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་མེད་པར་འགག་ཁ་མའི་སྐད་ཅིག་ལ་འདི་འགག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའམ་འགགས་སོང་ངོ་སྙམ་པ་ན་ཡང་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་མིན་ཏེ་སྤྱི་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་ནི་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་ལ། རགས་པའི་མི་རྟག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་དུ་སྤྱི་མཚན་མེད་ལ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་ཀྱང་དེའི་དངོས་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་གྱི་སྣང་བཞིན་པ་རང་མཚན་དེ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་རྗེས་ཚད་མས་མི་རྟག་པར་བཅད་ཟིན་གྱི་ངེས་ཤེས་ནི་ཚད་མ་མིན་ཏེ་བཅད་ཤེས་ཡིན་ཅིང་དེའི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་མངོན་སུམ་དང་བཅད་ཤེས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་ན་ཡང་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་སོགས་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་མང་ཡང་སྐབས་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་འདྲེས་པའི་ཕུང་གསུམ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པས་རབ་སྦྱོར་ཚད་མ་ཞེས་པ་གཞན་གང་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་མེད་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་སྤང་། །དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་འཐད། །དང་པོ། མི་རྟག་པ་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ན་མི་རྟག་པ་ དེ་དངོས་མེད་སྤྱིའི་ཆོས་སུ་གྱུར་བས་དེ་ངོ་བོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ་རང་མཚན་དེ་ཉིད་མི་
Chinese
转变，认为颜色是无常的想法，是将无常施加于颜色的共相上，但由于共相的境中不显现自相实体，因此执持共相者并没有将无常真实地施加于自相上。同样，声音等一切都应了解。还有，那些认为从将无常的共相施加于自相上开始执持的人，他们的意图有三种：通过比量认识到声音是无常的境中，对于显现的蓝色等，认为“这是无常的”，对于那个显现的事物认为是执持，这是决断识。心中想“这个境是无常的”，但所思的境仍然是共相，没有改变，只是由于显现和思辨的混杂，没有区分开而已。虽然在看到蓝色时，从理证上新确定它是无常的，但比量的境是共相，即使有正在显现的自相，也不会将其作为比量的真实境。如果没有任何理证，在事物坏灭的刹那，认为“这将会坏灭”或者“已经坏灭”，那么所思的境也不是自相，而是仅仅是共相。而且，普通人只能通过比量来认识到微细的无常，虽然可以通过现量来认识到粗大的无常，但那会变成共相的境。因此，虽然现量是量，但在它的境中没有共相；虽然比量是量，但它的真实境是共相，而不是正在显现的自相。现量和比量已经决断无常的决定识不是量，而是决断识，并且它的境是共相。如果有些藏族人像承认现量和决断识的所依相同一样，那么现量之后的第二刹那等是不被认为是量的。对此有很多需要考察的地方，但在此不赘述。这样，由于在量的境中，自相和共相混合的三蕴永远不会存在，所以根本不存在所谓的“极合量”。第二，舍弃将无实法转变为法，认可将实有法转变为法。第一，如果将无常施加于颜色的共相上，那么无常 会变成无实法的共相之法，因此它会变成无自性，如果这样认为，那不是变成无实法的自性，而是自相本身不
English
It transforms, and the thought that color is impermanent is applying impermanence to the generality of color, but since the self-character entity does not appear in the realm of generality, the one who holds the generality does not actually apply impermanence to the self-character. Likewise, all sounds and so on should be understood. Furthermore, those who think that they are holding from the point of applying the generality of impermanence to the self-character have three intentions: In the realm of recognizing sound as impermanent through inference, for the appearing blue and so on, thinking "this is impermanent," and thinking that it is holding onto that which is appearing, this is a decisive consciousness. Even if one thinks, "this object is impermanent," the object of thought remains the generality and has not diminished. It is only due to the mixing of appearance and thought that they are not distinguished as separate. Even if one newly ascertains impermanence from a sign while seeing blue, the object of inference is the generality, and even if there is a self-character that is being seen, it does not make that the actual object. If, without any sign, at the moment of cessation, one thinks, "this will cease" or "it has ceased," then the object of thought is not the self-character, but only the generality. Moreover, ordinary people only realize subtle impermanence through inference, and although coarse impermanence is realized through direct perception, that becomes an object of generality. Thus, although direct perception is a valid cognition, there is no generality in its object; although inference is a valid cognition, its actual object is the generality, not the self-character that is appearing. The definitive knowledge that has already been determined as impermanent by direct and inferential valid cognition is not a valid cognition, but a decisive knowledge, and its object is the generality. If some Tibetans, like those who accept the common basis of direct perception and decisive knowledge, do not consider the second moment of direct perception and so on to be valid cognitions. There are many things to examine about this, but I will not elaborate on it here. Thus, since the three aggregates of mixed self and generality never exist in the object of valid cognition, there is no such thing as "perfectly combined valid cognition." Second, abandon transforming non-existent things into dharmas, and approve of transforming existent things into dharmas. First, if impermanence is applied to the generality of color, then impermanence will become a dharma of the generality of non-existent things, so it will become without essence. If you think so, it does not become the nature of non-existent things, but the self-character itself does not
Tibetan
རྟག་པ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་ན་བློས་ཀྱང་དེ་འཛིན་ལ་རྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་མེ་ཚ་བའི་རྣམ་ལྡན་དུ་འཛིན་པའི་སྤྱི་བློས་མེ་འདི་ནི་ཚའོ་སྙམ་པ་དེ་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་མེ་རང་མཚན་ལ་སྦྱོར་བར་ཞེན་ཀྱང་དངོས་སུ་རྟོག་ངོའི་མེ་སྣང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་འདྲའི་སྒྲ་བློ་སྦྱོར་བར་སོང་བ་ཡིན་མོད་ཚ་བ་ནི་སྤྱིའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་མི་དགོས་པར་མེ་ལ་གྲུབ་པ་བཞིན་ཏེ། རྟོག་བློ་དོན་མཐུན་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་གྱི་རྟོག་ཡུལ་རང་དབང་བ་གང་ཡང་མེད་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩོད་ལན་མདོར་བསྟན་དེ་རྒྱས་བཤད། །དང་པོ། མི་རྟག་པ་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་གྱི་རང་མཚན་ལ་མི་སྦྱོར་ན་མདའ་ལ་སྒྲོ་སྦྱར་བས་ཀ་བ་ལ་སྦྱར་བར་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་གང་དུ་སྦྱོར་ས་གཞན་སྤྱི་དེ་ལས་གཞན་རང་མཚན་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་མཚན་ལ་མི་རྟག་པ་མ་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། སྤྱི་བློར་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བའི་མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་དོན་རང་མཚན་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པ་ཞིག་རང་མཚན་ལས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན་དེ་ལ་སྦྱར་བས་རང་མཚན་ལ་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་ནའང་། རང་མཚན་དེ་ཡི་རྣམ་པ་དང་མཚུངས་པར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རྣམ་ཙམ་ལས་སྤྱི་ཞེས་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བློས་ཁ་དོག་སོགས་མི་རྟག་པར་བཟུང་བ་དེ་ལྟར་ཡུལ་ལའང་གྲུབ་སྟེ་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་ལ་སྔོན་པོར་འཛིན་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟགས་སྤྱི་ཡུལ་ལ་མི་བསླུའི་ཚུལ། །བྱེ་བྲག་དགག་སྒྲུབ་མི་བསླུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ། དཔོག་ པའམ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་དེས་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་བཟུང་བའི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་གང་ལ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་འཛིན་པ་ཡི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུ་བ་དེ་མེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དང་། བྱས་པ་དེ་མི་རྟག་པ་དང་ངོ་བོས་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་ནི་དོན་རང་མཚན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ལས་དུ་བ་དང་བྱས་པ་འདི་ནི་མེ་དང་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་འཛིན་པའི་སེམས་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་ན་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། བུམ་པ་ཉིད་སྣམ་བུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞི
Chinese
因为常法如此成立，所以心识也执持它，而且理证也成立它。比如，以心识执持火具有热性的总相，认为“这个火是热的”，这与显现的假立混合，虽然执着于将火与自相联系，但实际上是缘于分别念所见的火相，从而将名言安立于其上。然而，热性不必成为总的法，就像火本身就具有热性一样。如已成立，符合实义的分别念是具有对境之相的，没有任何独立的分别念境。第二，简要说明辩论的答复，然后详细解释。第一，如果无常安立于颜色的总相，而不安立于自相，就像箭上安了羽毛，也不会安立到柱子上一样，如果安立之处是不同于自相的总相，那么无常就不会如此在自相上成立。答：并非无常未在自相上成立，而是因为在总相的心识中如何安立的无常，同样也在自相的实义上成立。如果所谓的“总相”是一个独立于自相之外的对境，那么安立于它之上就不会安立于自相之上。然而，除了与自相的相貌相似的对境——仅仅是识的行相之外，没有任何所谓的“总相”，因此，心识将颜色等执持为无常，在对境上也同样成立，就像执持蓝莲花为蓝色一样。第二，理证的总相不会欺骗对境的方式。各个别分的遮破和成立不会欺骗。第一，驳斥实体和争论。第一，任何可以推论或成立的理证的实体，以何种方式转变成能够遮破或成立的自性，与此相似的执持之心，就是将它作为成立某个法的理证的心之理由。例如，烟与火具有生起的关系，以及有为法与无常具有体性的关系，这就是实义自相的自性。因为知道它是这样的，所以才会产生“这个烟和有为法是成立火和无常的理证”的想法，从而将它执持为成立彼者的理证。如果事物本身没有成立的能力，就不会被执持为理证，就像瓶子不会被执持为成立氆氇的理证一样。就是这样。
English
Because permanence is established in this way, the mind also grasps it, and the reasoning also establishes it. For example, the general mind that grasps fire as having heat mixes the appearance of "this fire is hot" with a single appearance, and although it clings to connecting the fire with its own characteristic, it actually focuses on the appearance of fire seen by the conceptual mind, thereby applying the name to it. However, heat does not need to become a general dharma, just as fire itself has heat. As has been established, conceptual minds that accord with reality have the aspect of an object, and there is no independent conceptual object. Second, briefly explain the answer to the debate, and then explain it in detail. First, if impermanence is applied to the general characteristic of color but not to its own characteristic, just as feathers attached to an arrow will not be attached to a pillar, if the place of application is a general characteristic different from the own characteristic, then impermanence will not be established in this way on the own characteristic. Answer: It is not that impermanence is not established on the own characteristic, but because the impermanence that is applied in the mind of the general characteristic is also established on the reality of the own characteristic. If the so-called "general characteristic" is an independent object separate from the own characteristic, then applying it to that will not apply it to the own characteristic. However, apart from the object that is similar to the appearance of the own characteristic—merely the appearance of consciousness—there is no so-called "general characteristic," so the mind grasps color, etc., as impermanent, and it is also established on the object, just as grasping a blue lotus as blue. Second, the general characteristic of reasoning does not deceive the way of the object. The refutation and establishment of each particular do not deceive. First, refute the entity and the dispute. First, whatever entity of reasoning that can infer or establish, in what way does it transform into the nature of being able to refute or establish, the mind that grasps similarly to this is the reason for the mind that grasps it as the reasoning for establishing a certain dharma. For example, smoke has a relationship of arising from fire, and phenomena have a relationship of nature with impermanence, which is the nature of the reality of the own characteristic. Because one knows that it is like this, the thought arises that "this smoke and phenomena are the reasoning for establishing fire and impermanence," thereby grasping it as the reasoning for establishing that. If the thing itself does not have the ability to establish, it will not be grasped as reasoning, just as a vase will not be grasped as the reasoning for establishing phelgam. That's it.