Tibetan
་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། དོན་དམ་པར་རམ་མཐར་ཐུག་གི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མ་ཟད་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་རང་མཚན་དེ་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོ༷ད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མས་བཅད་པ་ལྟར་དོན་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ཙམ་ལས་མ་ཡིན་པར་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཚད་མིན་ནི་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལྟར་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་མཚན་དངོས་སུ་མ་མཐོང་བ་གང་གཞལ་ཀྱང་བློ་ངོར་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཤིང་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེན་ནས་ཡུལ་འཇལ་བར་སེམས་པ་ཡིན་པས་ན། གང་གཞལ་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་རང་མཚན་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ལའང་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅིའི་ཕྱིར་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་སྙམ་ན། སྤྱི་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ཡང་ཅི་སྤྱི་འདི་རང་མཚན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཁ་ཅིག་གིས་རང་མཚན་ཡོད་པའི་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་པ་ལ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཤེས་པ་དག་གིས་དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་རང་མཚན་མེད་པར་ཚད་མས་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཙོ་བོ་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལ་ལ་སོགས་པའང་སྣང་བརྟག་བསྲེས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་པར་སེམས་པ་ཡིན་ལ། ནམ་ཞིག་བློ་སྣང་ཙམ་ལས་བརྟག་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པར་ངེས་པ་ན་དེ་ འདྲའི་རང་མཚན་མེད་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་མེད་དུ་དཔྱོད་པ་ཡང་དགག་བྱའི་རང་མཚན་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་མེད་པར་དཔྱོད་པ་ཡིན་པས་རང་མཚན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་གཞན་དུ་སྤྱི་ཙམ་ལ་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་དོན་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས་ན་སྔར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འདོད་བརྟགས་པས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པར་འགལ་སྤང་གཉིས། །དང་པོ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གྱི་གླང་པོས། མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱའོ། །ཞེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་དེ་ནི་རང་མཚན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་མཚན་ཁོ་ན་གཞལ་བའི་དོན་མིན་ཏེ་རྗེས་དཔག་གིས་སྤྱི་མཚན་དངོས་སུ་གཞལ་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ནས་མཐར་རང་མཚན་གཞལ་བ་ཡིན་པས་གཞལ་བྱའི་རང་མཚན་གང་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སྤྱི་
Chinese
在證成彼之時，有實事與對彼之諍辯遣除。第一，若就真實或究竟之對境而言，則唯有自相一者是所量，不僅現量，比量亦是將自相作為所量。何以故？以名言量對於存在或不存在之辨別，如以量所斷定者，其所作之事僅是總相，以其唯由自相所成立之故。又，量與非量，如其所斷定者，乃以於所量之義，如是成立與否而作區分，非由其他任何。故凡未親見自相而量度者，皆將顯現與臆測混雜於心識中，執著於彼境而思量量度彼境，故所量度者，唯是專注並趨向於境之自相。或謂，於總相亦有審察之作用，何以故唯於自相審察其存在與否耶？於總相審察之時，亦審察此總相為有自相或無自相。彼時，有部分人承許有自相之事物，而知曉事物實情者則以量斷定彼無事物，即無自相。故主體與具有支分者等等，亦是混雜顯現與臆測，而思量有如是之義。何時確定僅是心識顯現，而無可審察之義之本質時，則斷定彼無如是之自相。故於無實事作審察時，亦是審察任何應遮之自相為無，故是依賴於自相，否則僅於總相有彼顯現，而無其他所作之事，故如前所說，無有作用能力，如於彼所欲觀察等等之章節中所審察者。第二，有與教證及理相違之二者遣除。第一，若所量為自相一者，則學派大師陳那（梵文：Dignāga）云：「二相為所量。」如是與主張二者為所量相違，如是思維。大師之主張，並非僅量度與自相相異之總相，而是以比量實際量度總相，亦經由彼而最終量度自相，故凡所量之自相為何，現量能了知其自體，比量能了知其他總相。
English
In establishing that, there are the actual thing and refuting objections to it. First, if considered in terms of the object of engagement that is truly or ultimately, then only one's own characteristic is the object to be measured, because not only manifest cognition but also inference makes that own characteristic the object to be measured. Why? Because the discriminations of existence or non-existence by conceptual valid cognition, as determined by valid cognition, the thing to be done is only a generality, because it is established only from that own characteristic. Also, valid cognition and non-valid cognition, as determined, are distinguished by whether or not they are established in that way in the object to be measured, and not by anything else. Therefore, whatever is measured without actually seeing the own characteristic is mixed with an appearance-conjecture in the mind, and clinging to that object, one thinks of measuring the object. Therefore, whatever is measured is only focused on and flows into the own characteristic of the object. If one wonders why only the existence or non-existence of the own characteristic is examined when examination also applies to the general characteristic, then when examining the general characteristic, one also examines whether this general characteristic has an own characteristic or not. At that time, some people accept it as an entity with an own characteristic, but those who know the reality of things determine that it has no entity, that is, no own characteristic, with valid cognition. Therefore, the principal and the one with limbs, etc., are also mixed with appearance-conjecture, and one thinks that there is such a meaning. When it is determined that it is only a mental appearance and that there is no object of investigation, then one determines that there is no such own characteristic. Therefore, when examining non-existence, one also examines that whatever own characteristic to be negated is non-existent, so it relies on the own characteristic, otherwise there is only the appearance of it in the general characteristic, and there is no other thing to be done, so as before, there is no ability to function, as examined in the context of examining that desire, etc. Second, there are two refutations of contradictions with scripture and reason. First, if the object to be measured is one's own characteristic, then the teacher Dignāga said, "Two characteristics are to be measured." If one thinks that this contradicts the assertion that two are to be measured, then the teacher's assertion does not mean that only the general characteristic different from the own characteristic is measured, but even though the general characteristic is actually measured by inference, ultimately the own characteristic is measured through it, so whatever the own characteristic to be measured is, manifest cognition realizes its own nature, and inference realizes other general characteristics.