Tibetan
་དག་སྤོང་བའི་ཐབས་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ཐབས་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་དེ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་སྐྱོན་རྣམས་ནི་རྩད་ནས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན། དེ་གསུམ་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་རྣམས་རེས་འགའ་འབྱུང་བས་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མིན་པ་དང་། རྒྱུ་དེ་ཡི་ནི་གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཟད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཐབས་མེད་པའང་མིན་པ་དང་། རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་གང་མེད་ན་འདི་ཀུན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུབ་ནུས་ཏེ། འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་སྐྱེས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དེ་ཡི་རྒྱུ་གང་ཡིན་ཤེས་པ་ཡིས་དེ་དང་འགལ་བའི་གཉེན་པོ་དེ་ཤེས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཐབས་མི་ཤེས་པ་མིན་པས་དེ་འདྲའི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ན་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་སྤོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྐྱོབ་པ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བརྩེ་བ་ལས་སྟོན་པ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་བདེ་གཤེགས་འབྱུང་ལ་དེ་འདྲའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་མངའ་བའི་བདེ་གཤེགས་ལས་སྐྱོབ་པ་འབྱུང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ཏེ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པའི་ལམ་དེ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་གཞན་ལའང་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་དུ་ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ལམ་དེས་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལས་གཏན་དུ་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་སྟོན་པ་པོ་ནི་དེ་ལྟར་གདུལ་བྱ་རྣམས་སྐྱོབ་པར་གྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐབས་དེས་སྐྱེས་བུ་འཁོར་བ་ལས་གཏན་དུ་སྐྱོབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་དོན་གཟིགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་གཞན་ལ་སྟོན་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ་ཉེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཉེས་པའི་རྒྱུ་མེད་ཅེ་ན། འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་སླུ་བའི་རྫུན་མི་གསུང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལོག་པར་སྟོན་པ་ནི་ཆགས་སྡང་སོགས་ཉེས་པའི་དབང་གིས་དགོས་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྫུན་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ཆགས་སོགས་ཉེས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་དེ་ལ་དེ་འདྲའི་ཞེ་འདོད་ཡོད་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཆེད་དུ་བསམས་ནས་ལོག་པར་མ་བསྟན་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་ལོག་པར་སྟོན་སྲིད་ན་ཡང་། འདི་ལ་མི་ཤེས་པ་མི་མངའ་བར་བསྒྲུབས་ཟིན་པས་ན་ལོག་པར་སྟོན་པ་མི་སྲིད
Chinese
那么，是因为根本没有断除过失的方法所以才不舍弃吗？或者，虽然有方法却因为不知道，所以修行人不能舍弃这些过失，因此才说这些过失根本无法穷尽呢？如果这样去理解的话，这三种情况都不是，因为过失有时会产生，所以因为有因而不是恒常的。而且，因为通过串习对治法有可能断除这些因，所以也不是没有方法。并且，如果能明白没有哪种因就不会产生这一切，就像经中说：“贪欲，你的根本是，知晓后由分别念而生。”一样，因为知道它的因是什么，也就完全明白了与此相违的对治法，所以不是不知道方法。因此，如果对这样的方法精进到极点，就能舍弃所有的过失。第二是救护：如前所说，从慈爱产生导师，从对慈爱精进到极点产生善逝，从具有这样三种功德的善逝产生救护。如何救护呢？佛陀薄伽梵是救护者，因为自己证悟的道路达到究竟，也能如实地、不颠倒地为他人宣说。因为这样的道路能从一切痛苦中彻底救护，所以这样的导师才能救护所化众生。其他的，如数论等导师则不能救护，因为他们的方法不能使修行人从轮回中彻底解脱。当自己圆满证悟了真实的意义，再为他人宣说时，所说的话才是没有颠倒、没有过失的，因为没有过失的因。为什么没有过失的因呢？因为没有结果或需要，所以不说欺骗众生的妄语。因为像这样颠倒地宣说，是由于贪嗔等过失的控制，心中想着其他的目的，为了实现这些目的才说妄语。而对于已经完全断除贪等过失的人来说，不可能有这样的意图。另外，即使不是故意颠倒地宣说，也可能因为不了解而颠倒地宣说。但是，已经证实了佛陀没有无明，所以不可能颠倒地宣说。
English
Is it that one does not abandon faults because there is absolutely no way to abandon them? Or, although there is a method, is it because one does not know it that a practitioner cannot abandon these faults, and therefore it is said that these faults can never be exhausted? If one understands it in this way, none of these three situations are the case, because faults sometimes arise, so they are not permanent because they have a cause. Moreover, since it is possible to exhaust these causes by familiarizing oneself with the antidote, it is not that there is no method. Furthermore, if one can understand that without which all this would not arise, just as it is said in the scriptures, "Desire, your root is, born from discrimination after knowing," because one knows what its cause is, one also fully understands the antidote that is contrary to it, so it is not that one does not know the method. Therefore, if one perseveres with such a method to the extreme, one can abandon all faults. Second is protection: As mentioned above, a teacher arises from love, and a Sugata arises from perfecting love, and protection arises from a Sugata who possesses such three qualities. How does one protect? The Buddha Bhagavan is a protector, because when the path that he himself has realized reaches its culmination, he can also truthfully and without inversion proclaim it to others. Because such a path can completely protect from all suffering, such a teacher can protect sentient beings. Others, such as the teachers of Samkhya, cannot protect, because their methods cannot completely liberate practitioners from samsara. When one has fully realized the true meaning, and then proclaims it to others, the words spoken are without inversion and without fault, because there is no cause for fault. Why is there no cause for fault? Because there is no result or need, one does not speak lies to deceive sentient beings. Because to proclaim in this way in a distorted manner is due to the control of faults such as attachment and aversion, thinking of other purposes in one's mind, and speaking lies in order to achieve these purposes. But for those who have completely abandoned faults such as attachment, it is impossible to have such intentions. Furthermore, even if one does not intentionally proclaim in a distorted manner, one may proclaim in a distorted manner due to not understanding. However, it has already been proven that the Buddha has no ignorance, so it is impossible to proclaim in a distorted manner.