Tibetan
་སྒྲུབ་བྱེད་འདི་གཉིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཕན་བཞེད་དང་སྟོན་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་འཁྲུངས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་རྒྱུ་རུ་བཤད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་སྐབས་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་ལ། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་གཤེགས་བཤད། །གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བཤད། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་བཤད་གཉིས། །དང་པོ། སྒྲུབ་བྱེད་དེ་གཉིས་ལས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྙམ་ན། གཟིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངའ་བ་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གོ་འཕང་མི་གཡོ་བ་ལ་གནས་པས་ན་དེ་སྐད་དུ་བྱ་སྟེ། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྩད་ནས་སྤངས་པས་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་མངའ་བ་ནི་བདེ་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སུ་ག་ཏའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་ལེགས་པར་གཤེགས་པ། སླར་མི་ལྡོག་པར་གཤེགས་པ། མ་ལུས་པར་གཤེགས་པ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་ པ་ལ་མཚན་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ལེགས་པར་གཤེགས་དང་མི་ལྡོག་དང་། །མ་ལུས་པར་ནི་གཤེགས་པ་གསུམ། །དང་པོ། དུས་ནམ་དུ་ཡང་སྐྱེ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལེགས་པའམ་མཛེས་པའམ་བསྔགས་པར་གཤེགས་པའམ་སྤངས་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གང་ལས་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྤོང་བྱེད་བདག་མེད་པ་དེ་རིགས་པས་ངེས་པ་ལྟར་མཐོང་ལམ་དུ་མཐོང་བའམ་སྒོམ་ལམ་དུ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱས་པའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྔགས་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཐབས་དེས་དེར་སོང་བ་ལ་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་སྟེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་མ་འདྲེས་པས་སྐྱེས་བུ་ལུས་མཛེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་གཞན་ཕྱི་རོལ་པ་སོགས་ལས་ཁྱད་ཕྱེ་བའོ། །གཉིས་པ། སླར་ལྡོག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ། མི་ལྡོག་པ་ནི་གང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཅེ་ན། འཁོར་བར་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཆགས་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་ནི་མ་སྤངས་པས་སླར་ཡང་ཀུན་ནས་འབྱུང་བ་དག་ནི་སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་བདག་ལྟའི་ས་བོན་མ་ལུས་པ་དྲུང་ནས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་ཀུན་གྱི་ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་མཛད་པས་ན་སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་གནས་ལུགས་བདེན་པའི་དོན་ལ་མཐའ་ག
Chinese
因此，這兩個論證必然會發生。這兩個利益和教導者被說是作為證明或原因，證明他們是量士夫，因此，當被用作論證時，應被視為原因。第二，關於結果：宣說自利圓滿為善逝，宣說利他圓滿為救護者。第一，有略說和廣說兩種。第一，有人認為，從這兩個論證如何證明是量士夫呢？因為具有不顛倒的見解，安住於二利圓滿的無動搖之位，所以才這樣說。自利圓滿是指徹底斷除了痛苦之因，因此具有三種功德的差別，這就是所謂的善逝。如果從梵語（梵文天城體：सुगत，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：善逝）的聲音來引申，就是善妙地逝去，不再返回地逝去，完全地逝去這三種差別，因此才被稱為這個名稱。第二，有善妙地逝去和不返回，以及完全地逝去這三種。第一，因為無論何時都不會成為 জন্ম 等痛苦的依據，所以被稱為善妙或美麗或讚頌地逝去或斷除。這是從哪裡來的呢？因為斷除一切痛苦的根本的無我，如理所當然地在見道中見到，或在修道中見到並習慣，或從修行中自然成就而達到究竟。這樣，不成為痛苦的依據就是讚頌，以理所當然的方便到達那裡就被稱為逝去，就像不與有漏的過患相混雜，就像士夫的身體美麗一樣。這就區分了與其他外道等的不同。第二，返回是什麼樣的？不返回又是因為什麼而不返回呢？因為沒有斷除在輪迴中再次 জন্ম 以及在那裡 जन्म 的原因貪愛等過患，所以再次完全產生的那些就被稱為再次返回。而佛陀是因為從根源上斷除了我執的種子，所以使一切痛苦的過患連微小的也不會產生的法性，因此才是永不逝去。為什麼不可能再次產生過患呢？因為佛陀的智慧是對實相真諦的邊際無
English
Therefore, these two arguments must occur. These two, the benefactor and the teacher, are said to be the proof or cause of their birth as reliable persons, so when they are presented as proofs, they should be regarded as causes. Second, regarding the result: it is said that self-benefit is perfect, the Sugata; it is said that other-benefit is perfect, the Protector. First, there are two types: concise and detailed. First, one might wonder, how are they proven to be reliable persons from these two arguments? Because they possess unerring vision and abide in the unwavering state of perfect benefit for themselves and others, they are called that. Self-benefit is perfect because they have completely abandoned the cause of suffering, and therefore possess the distinction of three qualities, which is called the Sugata. If derived from the sound of Sugata (Sanskrit Devanagari: सुगत, Sanskrit Romanization: sugata, Chinese literal meaning: Well Gone), it means well-gone, gone without returning, and gone completely, possessing these three distinctions, hence the name. Second, there are three: well-gone, non-returning, and completely gone. First, because at no time does it become a basis for suffering such as birth, it is called well, beautiful, praised, gone, or abandoned. From what is this? Because the selflessness that eliminates the root of all suffering is seen as certain by reasoning in the path of seeing, or seen and accustomed to in the path of meditation, or perfected spontaneously from practice. Thus, not being a basis for suffering is praiseworthy, and going there by the means established by reasoning is called gone, just as a person's body is beautiful because it is not mixed with contaminated faults. This distinguishes it from other outsiders, etc. Second, what is returning like? And why does non-returning not return? Because the faults such as attachment, which are the cause of rebirth in samsara and birth there, have not been abandoned, those that arise completely again are said to return again. But the Buddha, because he has completely abandoned the seed of self-grasping from its root, has made the nature of the Dharma such that even the slightest fault of all suffering does not arise, therefore he is truly non-returning. Why is it impossible for faults to arise again? Because the Buddha's wisdom is without limit on the meaning of the true nature of reality.
Tibetan
ཅིག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བའམ་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་ལ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་བ་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་མེད་ལ། བློ་དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ཚུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་ཚོན་མི་ཆགས་པའམ་ཉི་མའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མུན་པ་གཏན་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་སོགས་ལས་ཀྱང་ཁྱད་ཞུགས་པར་བསྟན་ཏེ་སླར་མི་ལྡོག་པ་རིམས་ནད་ལེགས་པར་བྱང་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དུ་གྲགས་པ་གང་ཞིག །དེའི་ངོ་བོ་ལ་འཁོར་རྒྱུའི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་ནད་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་མཆོངས་པ་དང་གླང་ཆེན་གཏུམ་པོ་དང་ཕྲད་པ་སོགས་དང་། ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྨད་འཚོང་དང་སྨྲ་བ་དང་རྟ་གད་དུ་དགོད་པ་དང་གཞན་ལ་དམངས་རིགས་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སོགས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་སྨྲ་བ་དང་། སེམས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་སེམས་ནགས་ཐིབ་པོར་ལམ་ནོར་བ་ལྟ་བུ་སོགས་དང་མཉམ་པར་བཞག་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ཡོད་པས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སེམས་འབྱུང་བ་ཡོད་ལ་དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པའི་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ངན་ལེན་དང་གཞན་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་དཔྱིས་ཕྱིན་བར་བཤད་པ་ལ་ཐུགས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་གིས་མ་སྤངས་བར་ལུས་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་གོམས་བའི་ཕྱིར་བདག་ལྟའི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོའང་སྤངས་པས་ན་གནས་ངན་ལེན་དེ་ལྟ་བུ་སོགས་སྤང་བྱའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས་བ་ཉིད་དེ་བུམ་པ་ཡོངས་སུ་གང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་བཤད་གཉིས། །དང་པོ། རྒྱལ་དཔོགས་པ་སོགས་ཁ་ཅིག་གཏམ་སྨྲ་བ་དང་། ལུས་དང་ལྡན་པ་དང་། སེམས་དང་ ལྡན་པ་དང་། ཟས་གོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཆགས་སོགས་སྐྱོན་ཀུན་གཏན་ནས་ཟད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཀྱང་། རྟགས་འདི་འདྲ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་ཟད་ལ་ཡོད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པས་ན་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ཕྱིར་དེ་སྒྲུབ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། མ་ལུས་པ་སྤངས་བ་མི་སྲིད་པ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། ཆགས་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོང་དུ་མེད་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རམ་ཡང་དེ
Chinese
已经进入其中。与此相违背或相异的目标和形态，对于它来说，任何时候都不会产生、存在，也没有机会。以如此心境的状态而存在，就像天空不会被颜色沾染，或者太阳的 中心永远不会被黑暗占据一样。这显示了它比进入圣流等更高超，就像疾病完全痊愈后不会复发一样。第三，关于事物和对此的辩驳。第一，被称为身语意的恶处是什么？它的自性没有轮回的烦恼，即不是烦恼性的；也不是产生等痛苦疾病的所依，即没有疾病。像这样的恶处，声闻、独觉阿罗汉并没有断除。例如，身体的恶处有跳跃、遇到凶猛的大象等；语言的恶处有与妓女交谈、像马一样大笑、称呼他人为贱民等，这些都是由非记别的心的驱使而说出；心没有恒常地安住，因此非记别时的心就像在茂密的森林中迷路一样，即使安住也一无所知，因此会产生恶处的心，这些被称为非烦恼性的无知。像这样的恶处，以及对于三乘道的究竟解释不清楚，这些都是声闻、独觉阿罗汉没有断除而留下的。而佛陀世尊因为对无我非常熟悉，甚至连我见微细的习气也断除了，因此像这样的恶处等所有应断的剩余都断除了，就像瓶子完全装满一样。第二，分为简略指示和详细解释两部分。第一，有些人，如国王占卜者等，因为说话、拥有身体、拥有心、享用食物和衣服等，所以说贪欲等一切过患根本没有断尽。但是，这样的理由在不相似的方面也有过患断尽的情况，所以没有矛盾，因此怀疑是否成立，所以对于成立这一点是迷惑的。第二，不可能完全断除的原因是什么？是因为贪欲等过患是常有的，所以会变成无法断除的吗？或者
English
Having entered into it. Aims and forms that are contrary or different from this never arise, exist, or have the opportunity for it. It exists in such a state of mind, just as the sky is not stained by color, or the center of the sun is never occupied by darkness. This shows that it is superior to entering the stream, etc., just as a disease does not recur after it has been completely cured. Third, regarding things and the refutation of arguments about them. First, what is known as the evil place of body, speech, and mind? Its nature is without the afflictions of samsara, that is, it is not afflictive; nor is it the basis for diseases of suffering such as birth, that is, it is without disease. Such evil places are not abandoned by the Hearers, Solitary Realizers, and Arhats. For example, evil places of the body include jumping and encountering fierce elephants, etc.; evil places of speech include talking to prostitutes, laughing like a horse, calling others low castes, etc., which are all spoken under the influence of non-specified minds; the mind is not constantly abiding, so the mind at the time of non-specification is like getting lost in a dense forest, and even if it abides, it knows nothing, so the mind of the evil place arises, and these are called non-afflictive ignorance. Such evil places, and the lack of clarity in the ultimate explanation of the three vehicles, are left unabandoned by those Hearers, Solitary Realizers, and Arhats. But the Buddha, the Bhagavan, because he is very familiar with selflessness, even the subtle habits of the view of self are abandoned, so such evil places, etc., all the remaining to be abandoned are abandoned, just like a vase is completely filled. Second, it is divided into two parts: brief instruction and detailed explanation. First, some people, such as royal diviners, etc., say that because they speak, have bodies, have minds, and enjoy food and clothing, etc., all faults such as desire are not completely exhausted. However, such a reason also has the fault of exhaustion in dissimilar aspects, so there is no contradiction, so there is doubt as to whether it is established, so it is confusing to establish this point. Second, what is the reason why it is impossible to completely abandon it? Is it because faults such as desire are constant, so they will become impossible to abandon? Or