Chinese
如果说有像乌鸦和鹏鸟一起跳跃的时候，那样以无边的方式跳跃也是有可能的吗？如果这样问，并非是由于习惯了，后来的跳跃比之前的跳跃变得特殊，从而无边地增长。跳跃的因是身体的力量，自身的能力必定是有限度的。力量从之前的力量产生，产生之后的力量，暂时的努力等也是依赖于身体的法，因此能力是确定的，即有限度的。因此，跳跃无论如何习惯，都是具有确定限度的自性，不可能无限度地跳跃。如果说这不会因为习惯而变得特殊，那么应该像后来习惯的时候一样，一开始就能跳跃，但这是不可能的，所以从努力中可以特别增长是显而易见的。如果可以增长，为什么不能无限地增长呢？跳跃的习惯者，即使一开始也不能像后来习惯的状态一样跳跃，因为之前的身体有与跳跃能力不相符的，如痰等沉重元素的障碍，所以前后身体变得不同。通过努力逐渐消除那些不相符之处，就像消除的顺序一样，跳跃会特别增长，但最终完全消除不相符之处时，自己身体有什么力量就会显现出来，不可能超过那个程度增长，因为力量自身的体性是有限度的，就像鸟和猴子的身体的技能一样。第二，如果慈爱等是从自己同类的种子中产生的，那么它必须从无始以来就存在。如果这样的种子增长，为什么所有的人不会都变成非常具有慈悲心的自性呢？如果不是这样，那么即使后来习惯了无数三等，也不会变得无限吧？如果这样问，慈爱是心的法，即使是从自己之前的种子中产生的，如果没有增长的障碍，如嗔恨等，就会变成它的自性，但因为有障碍，所以即使具有从无始以来就存在的种子，也不会变得无限增长。即使那样，菩萨们也不是不可能无限增长，如果嗔恨是具有自己种子的因，或者是嗔恨等的结果。
English
If there is a time when crows and garudas jump together, is it possible to jump in an infinite way like that? If you ask that, it is not that the later jump becomes special compared to the previous jump because of habit, and thus increases infinitely. The cause of that jump is the strength of the body, and its own ability is definitely limited. Strength arises from the previous strength, and the subsequent effort to generate the later strength is also a dharma that depends on the body, so the ability is definite, that is, limited. Therefore, no matter how accustomed to jumping, it is of a definite nature, and it is impossible to jump infinitely. If it does not become special due to habit, then it should be able to jump from the beginning as in the later habitual state, but this is impossible, so it is obvious that it can be specially increased from effort. If it can be increased, why can't it be increased infinitely? The jumper who is accustomed to jumping cannot jump like the later habitual state even from the beginning, because the previous body has obstacles that are incompatible with the ability to jump, such as heavy elements such as phlegm, so the previous and subsequent bodies become different. By gradually eliminating those incompatibilities through effort, the jump will increase especially in the order of elimination, but when the incompatibilities are completely eliminated in the end, whatever strength the body has will be revealed, and it is impossible to increase beyond that, because the nature of strength itself remains limited, like the skills of the bodies of birds and monkeys. Second, if love and so on arise from seeds of their own kind, then they must have existed from beginningless time. If such seeds grow, why wouldn't all beings become very compassionate in nature? If not, then even if one becomes accustomed to countless three, etc., later, it will not become infinite, right? If you ask that, love is a dharma of the mind, so even if it arises from its own previous seed, if there is no obstacle to its growth, such as hatred, it will become its nature, but because there is an obstacle, even if it has a seed that has existed from beginningless time, it will not become infinitely increasing. Even so, it is not impossible for Bodhisattvas to increase infinitely, if hatred is a cause with its own seed, or a result of hatred, etc.
Tibetan
གས་བརྩེ་བ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་ན་ནི་སེམས་ལ་བརྩེ་སོགས་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བར་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་ས་བོན་མེད་ན་ནི་དེ་དག་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པར་གཞི་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ལ་བརྩེ་བ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པ་ཞིག་ན་ཡང་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ན་ཡང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་བ་མེད་དེ་སྲིན་པོ་དང་གཅན་གཟན་གཏུམ་པོ་དག་ཀྱང་རང་གི་བུ་ལ་བྱམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱང་གསལ་མི་གསལ་ལས་མཁྱེན་པའི་ས་བོན་མེད་པའི་སེམས་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་གོམས་པ་སྔ་མ་དང་སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་བརྩེ་བ་དང་། ཆགས་བྲལ་དང་བློ་ཤེས་རབ་སོགས་ནི་གཞན་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དག་གི་གསལ་བ་སྟེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡི་ནི་རྩ་བའམ་ས་བོན་ནམ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ས་བོན་དེ་ལས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་གོམས་ཤིང་གེགས་མེད་པ་ལས་ནམ་ཞིག་བློ་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ཆགས་བྲལ་གོམས་པས་བློ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་དང་། ཆགས་པ་གོམས་པའི་ཆགས་ལྡན་རྣམས་དང་། མི་སྡུག་པ་གོམས་པས་ཡིད་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བྱམས་སྡང་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པར་མཚུངས་པས་བྱམས་པ་ཁོ་ནའི་ངང་ཅན་དུ་ཅི་སྟེ་འགྱུར་སྙམ་ན། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ས་བོན་དྲུང་ནས་འབྱིན་པའི་ཐབས་ཡོད་ལ། བརྩེ་སོགས་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་དེ་ལས་འཕེལ་བའང་ཡིན་པས་ན་སེམས་དང་འབྲལ་མི་རུང་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ་འོག་ཏུ་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ཕུན་ཚོགས་སྟོན་པ་ལ། བརྩེ་ལས་ཐབས་ ལ་གོམས་པ་འབྱུང་། །ཐབས་དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཚུལ། །ཐབས་གོམས་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བསྟན། །དང་པོ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གོམས་པ་གོང་འཕེལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པའི་བརྩེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་གཞན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་དང་དུ་ལེན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་རང་གིས་ཐབས་མངོན་དུ་བྱས་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་སེལ་ཞེ་ན། དང་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་འགོག་པ་དང་། ཉེར་ཞི་
Chinese
如果慈爱的相违品没有损害，那么慈爱等自性如何在心中显现呢？如果没有这样的种子，那么这些就不是心的法，基础不成立，心中不可能生起慈爱，即使这样说也不对。即使一时没有显现，但因为是心，所以没有不能生起的道理，就像罗刹和凶猛的野兽也爱自己的孩子一样。同样，智慧也是，不可能有不明不暗而没有智慧种子的心。因此，像这样，以前的串习和以前的心之法，慈爱和，离贪和智慧等，是其他后来的显现的根本或种子或因。因此，从那个种子开始，越来越增长串习，没有障碍，什么时候才能变成智慧慈爱的自性或自性呢？例如，离贪串习而使心变成离贪自性的阿罗汉们，和串习贪欲的贪欲者们，和串习不净而厌恶者们的心一样。如果那样，慈爱嗔恨等所有的种子从无始以来就同样存在，为什么会变成只有慈爱之性的状态呢？烦恼是突发的，所以有从根拔除其种子的方法。慈爱等与如实了知真实义没有相违，而且是从此增长的，所以是与心不可分离的功德，将在下面详细阐述。第二，宣说圆满的加行。 从慈爱中产生对方便的串习。 方便是如何证悟的呢？ 宣说串习方便的本身。 第一，大悲的串习有增长的可能，但它如何成为证明宣说者的量士夫的根据呢？处于因位上的慈爱菩萨为了摧毁其他一切有情众生的痛苦，而对摧毁痛苦的方便们，就是显现地行持，即接受。自己显现方便，如何消除他人的痛苦呢？首先，自己从方便中产生的痛苦，接近寂灭的灭和，近灭
English
If the opposing factors of that love do not cause harm, then how will the nature of love, etc., manifest in the mind? If there is no such seed, then these are not the laws of the mind, the basis is not established, and it is impossible for love to arise in the mind. Even if you say that, it is not so. Even if it does not manifest for a while, since it is the mind, there is no reason why it cannot be generated, just like rakshasas and fierce beasts also love their children. Similarly, wisdom is also impossible to have a mind that is neither clear nor dark and without the seed of wisdom. Therefore, like this, the previous habituation and the previous mind's dharma, love, and, detachment and wisdom, etc., are the root or seed or cause of the manifestation of other later ones. Therefore, starting from that seed, habituate to grow more and more, without obstacles, when will it become the nature or nature of wisdom and love? For example, the Arhats whose minds have become the nature of detachment through the habituation of detachment, and the greedy ones who are habituated to greed, and the minds of those who are disgusted by the habituation of impurity. If that is the case, since all the seeds of love, hatred, etc., have existed equally since beginningless time, why would it become a state of only the nature of love? Afflictions are sudden, so there is a way to uproot their seeds. Love, etc., are not contradictory to truly knowing the true meaning, and moreover, they grow from this, so they are qualities that cannot be separated from the mind, and will be explained in detail below. Second, explaining the perfect application. From love arises the habituation of means. How is that means realized? It is taught to show the habituation of means itself. First, there is a possibility that the habituation of great compassion will increase, but how does it become the basis for proving the measurer of the one who teaches? That loving Bodhisattva, who is in the position of cause, in order to destroy the suffering of all other sentient beings, is manifestly engaged in the means of destroying suffering, that is, accepting it. How does one eliminate the suffering of others by manifesting the means oneself? First, the suffering that arises from the means oneself, the cessation of approaching peace, and, near peace.
Tibetan
དེ་ཡི་རྒྱུ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་མ་མཁྱེན་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ནོར་བར་གཞན་ལ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་ཐབས་ཚོལ་བ་དེས་ཐབས་སྟོན་པ་ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོ༷ད་པ་ན། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རེས་འགའ་འབྱུང་བ་དང་འཕེལ་འགྲིབ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དེ་ཡང་མི་རྟག་པ་དང་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པས་རྒྱུ་དེའི་ངོ་བོའམ་མཚན་ཉིད་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལའང་རང་གི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་རྟོ༷ག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་བ་ཞིག་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་འཕེལ་འགྲིབ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་མི་སྲིད་ཀྱང་འདི་ལ་རྒྱུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་དོ། །རྒྱུ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ལས་གནས་སྐབས་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པས་རྒྱུ་དེ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་སོ་སྙམ་དུ་ རྟོག་གོ། །དེ་འདྲའི་རྒྱུ་དེ་ཡང་དུས་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་བ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་མྱོང་བ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནས་པ་ཞིག་སྟེ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་སྔ་མའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་དོ། །རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་དེ་ལ་སེམས་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ལ་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ཡོད་པ་དེས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་དང་དུ་ལེན་ཅིང་འདུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁབ་ལེན་ཡོད་པ་ལས་ལྕགས་ཀྱི་ཐུར་མ་གཡོ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལུང་གི་སྣང་བ་དང་འགྲོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པར་འདོད་པས་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ལ་ནན་ཏན་དུ་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པར་མཛད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མ་ལོག་པར་གནས་པ་ཞིག་ན་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་ལྡོག་པ་མ་གཟིགས་པའམ་གཟིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དེ་ཡང་གཞོམ་རུང་བ་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡི་རྒྱུ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡི་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གང་ཡིན་ཞེས་དེའི་གཉེན་པོ་ལ་བརྟག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡི་ཚེ་ན་རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་མ་ནོར་བར་རྟོ༷གས་པ་སྟེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འགལ་བ་དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོག
Chinese
如果不知道它的因缘道路的自性而隐秘不显，那么如实无误地向他人讲述这些因果是困难的，因为做不到。第二，如此寻求方法的人，以如实正教的意义相符顺，以现势的道理进行辨析时，就像这样，以痛苦本身的法有时生起和增减等差别为理由，认识到那个痛苦有因。并且，由于说那个因是无常等等，也以自己的辨析来认识那个因的体性或特征等的自性。如果这个痛苦不是从因产生的，那么就会恒常存在或不存在，并且不可能有增减的差别，但心里明白这个痛苦是有因的。那个因又是怎样的呢？因为恒常不可能产生具有各种状态的果，所以心里确定那个因也是无常的自性。像那样的因也不是时间和自在等共同的，而是安住在感受不同各种各样众生的各自心相续的差别中，心里思索和辨析是以前的相续。在相续中，心是主要的，而不是其他的，并且具有执着心为我的分别念，因此会接受和造作各种各样的境。就像有磁铁，铁针就会移动一样，因的特征也能以与如实正教的光明相伴的智慧之眼，如实地理解。因为想要摧毁痛苦，所以才如此认真地思索和辨析痛苦的因，如果因没有改变地存在，那么就看不到或没有看到果，痛苦会彻底消失。如此，知道那个因是可以摧毁的，为了摧毁那个痛苦的因，就会探究它的不共品是什么，并且会考察它的对治。在那时，为了不错乱地认识因的体性，也就是理解，就会探究与因相违背的不共品。
English
If one does not know the nature of its causal path and it remains hidden, then it is difficult to explain these causes and effects to others accurately and without error, because it is impossible. Secondly, when such a seeker of methods analyzes with the power of reality, in accordance with the meaning of the authentic teachings that show the method, it is like this: because of the reason that the very nature of suffering sometimes arises and has differences such as increase and decrease, one realizes that suffering has a cause. And, because it is said that the cause is impermanent and so on, one also recognizes the nature of the cause's essence or characteristics, etc., through one's own analysis. If this suffering did not arise from a cause, then it would be absurd to be either permanent or non-existent, and it would be impossible to have differences of increase and decrease, but one understands in one's heart that this suffering has a cause. What is that cause like? Because a permanent cause cannot produce a result with various states, one is certain in one's heart that the cause is also of an impermanent nature. Such a cause is not a single common thing like time and power, but rather it abides in the differences of the individual mind-streams of the various beings who experience different things, and one thinks and analyzes that it is the previous continuous flow. In that continuous flow, the mind is the main thing, not something else, and because there is conceptual thought that grasps the mind as self, it accepts and creates various objects. Just as an iron needle moves because there is a magnet, the characteristics of the cause can also be accurately understood with the eye of wisdom that is accompanied by the light of authentic teachings. Because one wants to destroy suffering, one diligently thinks about and analyzes the cause of suffering in this way. If the cause remains unchanged, then one does not see or has not seen the result, and suffering will completely disappear. Thus, knowing that the cause can be destroyed, in order to destroy the cause of that suffering, one investigates what its incompatible aspect is, and one examines its antidote. At that time, in order to recognize the nature of the cause without error, that is, to understand, one investigates the incompatible aspect that is contrary to the cause.