Tibetan
ལ་ཆགས་པ་ཅན་དེ་ནི་གཟུགས་སོགས་རང་གི་རྒྱུད་དུ་དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་མིག་སོགས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེའི་དབང་གིས་རྒྱུ་གཞན་མི་དགོས་པར་རྩོལ་མེད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བས་རང་གི་མིག་སོགས་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་འདྲ་ཡུལ་དེ་ལ་སྡང་བ་ཙམ་གྱི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཡང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་བདག་གི་བ་དེ་འདྲར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་གནས་སྐབས་གཞན་ དུ་གྱུར་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡིད་མ་ལོག་པར་དེ་འདྲ་ཚོལ་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཞེ་སྡང་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་སྡུག་བསྔལ་མ་ལོག་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ལ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་པ་ན་ཞེ་སྡང་ཡང་ལོག་པར་འགྱུར་ལ། ཞེ་སྡང་བ་ཡིད་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལོག་ན་ནི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སླར་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་སོགས་ཀྱི་ནད་སོས་པ་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མིག་དབང་གསར་དུ་ཐོབ་པ་དེ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་སྐབས་སུ་ཁྲོ་པའི་གནས་སྐབས་ལོག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཆགས་བྲལ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། རང་ལུགས་ལ་བདག་ལྟ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་བས་ན་བདག་ལ་ཕན་པ་བླང་བྱ་དང་མི་ཕན་པ་དོར་བྱ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཐུགས་མཉམ་པར་སྙོམས་པའམ་བཏང་སྙོམས་པ་ཅན་ཏེ། དཔེར་ན་ཙན་དན་གྱི་ལྡེ་གུས་བྱུག་པ་དང་། སྟེའུ་དག་གིས་བཅད་པ་ན་བདག་ལ་ཕན་ནོ་སྙམ་དུ་ཆགས་པ་དང་གནོད་དོ་སྙམ་དུ་ཁྲོ་བ་མི་སྐྱེ་བར་མཚུངས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་སུ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་འདྲ་ཡུལ་གང་ལའང་ཆགས་པ་གཏན་སྐྱེ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ་ནི། འོ་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་མེ་ཡི་འོབས་དང་སྲིན་མོའི་གླིང་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་ལ་མི་ཕན་པར་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་ལ་ཕན་མི་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་ནུས་ཏེ་ཐར་པ་
Chinese
具有贪执者，对于色等在自身相续中执著的内在肢体，如眼等，以自性随之生起贪执，这是由于执著于我的缘故，不需要其他因缘，而是无勤或自性如此生起贪执。因此，如果有人因为现在的痛苦而对自己的眼睛等产生厌恶，这只是对该境生起嗔恨之心，而不是脱离对我的执著。因为即使在不悦于我的情况下，仍然存在对我的贪执，希望变成没有痛苦的我的情况下，对于变成其他状态的我，没有厌恶，而是寻求并追求那样的我。因此，产生那样的嗔恨，是因为从痛苦中产生，是痛苦的因，是果。所以，嗔恨存在的时间，仅限于它的因，即痛苦没有消失的时候。痛苦消失时，嗔恨也会消失。嗔恨，即厌恶的形态消失时，对我的贪执会再次依赖于自己之前的自性。就像眼睛等疾病痊愈，或者在其他生世中新获得眼根，以及对自己的妻子，偶尔愤怒的状态消失一样。第二，确定离贪的方法是：在自己的宗派中，因为从根本上拔除了我见，所以断除了所有执著于对我有利的应取和对我不利的应舍。因此，对于一切法，内心平等或具有舍心。例如，用旃檀香膏涂抹身体，或者用刀切割身体时，不会生起对我有利的贪执，也不会生起对我有害的嗔恨，对于这种平等的状态，称为离贪。对于任何境，都不可能再生起贪执。第二，解释了宣说修习痛苦的意义：那么，你们的世尊不也说过，要观修一切轮回如火坑和罗刹洲一样充满痛苦吗？既然如此，为什么说修习痛苦对解脱没有帮助呢？修习痛苦并非对解脱没有帮助，但是仅仅修习痛苦无法获得解脱，因为解脱
English
That which has attachment is that which, with respect to forms and so forth, is attached to the inner limbs such as the eyes, which are fixated on one's own continuum, by their very nature. This is because of the grasping of self, without the need for other causes, but effortlessly or by its very nature it arises in this way. Therefore, if a person merely generates aversion to his own eyes and so forth because of present suffering, this is merely the arising of a mind of hatred towards that object, but it is not separation from attachment to the self. For even at the time of displeasure with the self, there is still attachment to the self, with the thought of becoming such a self free from suffering. Without aversion to the self that has become another state, one seeks and pursues such a self. Therefore, the arising of such hatred is caused by suffering, it is its cause, it is the result. Therefore, hatred remains only as long as its cause, suffering, has not ceased. When suffering ceases, hatred also ceases. When hatred, the aspect of aversion, ceases, then attachment to the self will again rely on its own former nature. It is like the healing of diseases of the eyes and so forth, or the new acquisition of the eye faculty in another life, and the cessation of the state of occasional anger towards one's own wife. Second, the determination of detachment is: In our own system, because the view of self has been uprooted from its foundation, all clinging to what is beneficial to the self as something to be taken and what is not beneficial as something to be abandoned has been abandoned. Therefore, with respect to all phenomena, the mind is equally balanced or has equanimity. For example, when anointing with sandalwood paste or cutting with knives, there is no arising of attachment with the thought that it is beneficial to me, nor is there arising of anger with the thought that it is harmful to me. Such equality is called detachment. It is impossible for attachment to arise again towards any object. Second, the meaning of the teaching to meditate on suffering is explained: Well then, didn't your Bhagavan also say to meditate on all samsara as a pit of fire and a rakshasa island, full of suffering? Since suffering is meditated upon, how is it said that it is not beneficial for liberation? It is not that meditating on suffering is not beneficial for liberation, but liberation cannot be attained by meditating on suffering alone, because liberation
Tibetan
ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་གསུངས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་གཞན་དབང་ཅན་ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཉེས་པ་ཕྱི་མའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་བདག་མེད་ལྟ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་འདི་རྟོགས་ན་དེ་ལ་བདག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྟོགས་ནུས་ལ། དེས་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་ཆགས་པ་མ་ལུས་པ་ཟད་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་དེ་མི་ནུས་ལ་སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སམ་དོན་དུ་གྱུར་པའམ་དེ་ཡི་བྱེད་ལས་སམ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་དོན་དུ་གཞོལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང་། དེ་འདྲའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནམ་ བདེ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལགས་ཏེ་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའིའོ་འདི་ནི་ང་ཡིན་ནོ་འདི་ནི་ངའི་བདག་གོ་ཞེས་བལྟར་རུང་ངམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་མཇུག་བསྡུ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་བདག་བདེ་བའི་རྟེན་དུ་དམིགས་ནས་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲེད་པ་ལྡན་པ་དང་། དེ་ལས་བླང་དོར་གྱི་ལས་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་འཇུག་ཅིང་བརྟེན་པ་དེ་ནི་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་རྣམས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་འདྲ་དེ་ནི་འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལས་ཉོན་གྱི་རྒྱུན་མ་བཅད་པས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཐ
Chinese
是因为依赖于证悟无我。因此，并非仅仅宣说了暂时产生厌离之因的痛苦之苦和变异之苦，而是考虑到遍行之行苦，宣说了观修一切轮回皆为痛苦的自性。我们所说的行苦，是指从业和烦恼的因缘所生的，具有他性的，刹那生灭的蕴，成为后世的所依。这样的刹那之行，是无我见的基础，如果仅仅认识到这个刹那的法，就能认识到除了虚妄地执着为我之外，所谓我，是没有自性的。由此，对于我和我所的执着全部灭尽，就能获得解脱。因此，见到无我的空性见能够解脱，其他任何方法都不能做到，而其他的修法，如无常和痛苦等四谛的行相，都是以成为证悟它的方法或意义，或者成为它的作用或结果的方式，趋向于它的意义，因此它才是最主要的。因此，宣说了从无常中认识到痛苦的自性，并且从这样的痛苦中，必定能证悟无我。经中说：诸比丘，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是痛苦还是快乐？尊者，是痛苦，凡是无常的，都是痛苦的，是变异之法。凡是无常和痛苦，是变异之法，对于它，可以认为这是我的，这是我，这是我的我吗？尊者，不能这样认为。如是宣说。第三，结尾。没有脱离对我的贪执，并且由于它的影响，执着我为快乐的所依，对于一切我所的事物都具有贪恋，并且从那里开始，对于一切取舍的行为都投入和依赖，这样的人没有从贪等烦恼和有漏的业中解脱，这样的人被称为轮回者，因为没有断绝业和烦恼的相续，所以丝毫也
English
Because it depends on realizing selflessness. Therefore, it is not only the suffering of suffering and the suffering of change that are said to cause temporary aversion, but considering the pervasive suffering of conditioned existence, it is said to meditate on all of samsara as being of the nature of suffering. The suffering of conditioned existence that we desire is said to be the aggregates that arise from the causes of karma and afflictions, are other-dependent, and are momentary, becoming the basis for future misdeeds. Such a momentary conditioned existence is the basis for the view of selflessness, because if one only realizes this momentary phenomenon, one can realize that apart from falsely clinging to it as self, the so-called self has no inherent nature. Thus, all attachment to self and what belongs to self is exhausted, and liberation is attained. Therefore, seeing selflessness, the view of emptiness, leads to liberation, and no other method can do so, while other meditations, such as impermanence and suffering, and other aspects of the four truths, are directed towards its meaning by becoming the method or meaning of realizing it, or by becoming its function or result, so it alone is the most important. Therefore, it is said that from impermanence one knows the nature of suffering, and from such suffering one necessarily realizes selflessness. The sutra says: Monks, is form permanent or impermanent? Venerable, it is impermanent. Is that which is impermanent suffering or happiness? Venerable, it is suffering, for that which is impermanent is suffering, is subject to change. Is it proper to regard that which is impermanent and suffering, which is subject to change, as 'This is mine, this is I, this is my self'? Venerable, it is not. Thus it is said. Third, the conclusion. Not being free from attachment to self, and because of its influence, clinging to self as the basis of happiness, being attached to all things that belong to self, and from there engaging in and relying on all actions of acceptance and rejection, such a person is not liberated from afflictions such as attachment and defiled actions, such a person is called a samsaric being, because the continuum of karma and afflictions is not cut off, so not even a little