Tibetan
ད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡིན་གྱི་བུད་མེད་དུ་འཛིན་པ་དང་བུད་མེད་ལ་ཆགས་པ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པས་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡན་གར་དུ་བྲལ་བའི་ཐབས་ སྲིད་པ་མིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་བདག་ཆགས་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་མཐུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཆགས་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་འབྲལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་བདག་ཆགས་དེ་ནི་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉམས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་ཇི་ཙམ་བརྩོན་ཡང་བདག་གི་བ་དེ་དག་བདེ་བའི་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་མཐོང་བའི་ཆ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལ་འཇུག་པའམ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། ཡོན་ཏན་དུ་ཞེན་པས་དེ་ཡི་སྐྱོན་གྱི་ཆ་ཡང་མཐོང་མི་ནུས་པར་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲིག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཞུགས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་མི་གཙང་བར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དུས་ན་བདག་གི་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བདག་ལའང་ཆགས་པ་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་ད་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་པོ་བདག་གང་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ནི་བདག་འདོར་བ་པོ་ཡིན་ལ། བདག་ནི་དེས་དོར་བར་བྱ་བ་ལུད་ཕུང་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་པོ་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་བ་ཡིན་པ་དེས་ན། དེས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་བདག་དག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་གྱི་བདག་མེད་ན་ལམ་ལ་འབད་པར་མི་རིགས་ཞེས་ནང་པ་ སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྐྱོན་གྱི་གཙོ་བོར་ཧུར་ཕྱུངས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འདིར་ལྷ་དབང་བློའི་འགྲེལ་བའི་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་བྲལ་ཡང་། །འདི་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་གྱུར་ན། །འདི་དོར་མ་ཡིན་དཔེར་བདག་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་དོན་མེད། །ཅེས་བདག་ཆགས་བྲལ་ལོ་ཟེར་ཀྱང་ཉེས་མེད་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བའི་རྒྱུ་མེད་ལ། ཆགས་པ་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་འདོར་མི་ནུས་ཏེ་བདག
Chinese
不是断绝，因此执著于我，就是对我的贪著，不像执著于女人和贪著女人那样是不同的。因为不离执著于我，所以对我的贪著也不可能完全断绝。 这样的我执是执著于我所有的强大种子。仅仅因为有我执，就无法摆脱完全执著于作为我快乐之因的事物。因此，这样的我执即使在渴望解脱的状态下，也像以前一样存在，没有丝毫减弱。因此，无论多么努力地将我所视为痛苦，因为仅仅依赖于看到我所具有的作为快乐之因的功德，所以就具有进入或接受它的倾向，因此，对于我所来说，这本身就是断绝贪著的障碍。由于执著于功德，也无法看到它的缺点，从而遮蔽了它。就像沉溺于性爱快乐的人不会看到女人身体的不洁一样。 如果说在解脱的时候，不仅断绝了我所，也断绝了对我的贪著，那么，按照这种说法，现在认为的断绝贪著的我，也将不复存在。原因是什么呢？断绝贪著的瑜伽士是舍弃我的人，而我则是他应该舍弃的像粪堆一样的东西，因此，所谓我，不是断绝贪著的人。 如果那样，断绝贪著的瑜伽士是如何舍弃我的呢？因此，他修习痛苦也将变得毫无意义。按照你的说法，修习所有断绝贪著的道，都是为了净化我，如果没有我，就不应该努力修道，因此，这是佛教徒被指责的主要过失。 这里是拉旺洛珠（Lhawang Lodroe）的注释的翻译： 如果对我断绝了贪著， 对这个断绝了贪著， 这个不是被舍弃的，例如像我一样。 因此，修习痛苦没有意义。 即使说断绝了我执，也没有无罪而断绝贪著的因。即使说对贪著断绝了贪著，也不能舍弃，因为是我。
English
It is not severance. Therefore, clinging to self is the same as attachment to self, not different like clinging to a woman and being attached to a woman. Because one is not separated from clinging to self, there is no way to completely sever attachment to self. Such attachment to self is a powerful seed of clinging to what is mine. Just by having attachment to self, it is impossible to get rid of completely clinging to what is the cause of my happiness. Therefore, such attachment to self remains the same as before, even in the state of desiring liberation, without diminishing even slightly. Therefore, no matter how much one strives to contemplate what is mine as suffering, because one relies solely on seeing the qualities of what is mine as the cause of happiness, one has the tendency to enter into or accept it. Therefore, for what is mine, it is itself an obstacle to severing attachment. Because one clings to the qualities, one cannot see its faults, thus obscuring it. It is like how someone indulging in the pleasure of sex does not see the impurity of a woman's body. If it is said that at the time of liberation, not only is what is mine severed, but also attachment to self is severed, then according to that, the self that is now considered to be free from attachment will also cease to exist. What is the reason? The yogi who is free from attachment is the one who abandons the self, and the self is like a pile of dung that he should abandon. Therefore, the so-called self is not the one who is free from attachment. If that is the case, how does the yogi who is free from attachment abandon the self? Therefore, his practice of contemplating suffering will also become meaningless. According to you, all the paths of severing attachment are for the sake of purifying the self. If there is no self, one should not strive on the path. Therefore, this is the main fault that Buddhists are accused of. Here is the translation of Lhawang Lodroe's commentary: If attachment to self is severed, If attachment to this is severed, This is not abandoned, like the self. Therefore, contemplating suffering is meaningless. Even if one says that attachment to self is severed, there is no cause for severing attachment without fault. Even if one says that attachment is severed from attachment, one cannot abandon it, because it is the self.
Tibetan
་བཞིན། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་ཀྱང་ཆགས་པ་མི་སྤོང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ། བདག་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པ་ཙམ་དུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་སྔར་ཆགས་བཅས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་དེ་ལུས་ན་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་དེ་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་མེད་དེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་ལ་སུ་ཡང་སྐྱོ་བ་མེད་པ་འདི་བཞིན་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཏེ་སྲེད་པ་བཟློག་པའི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དང་འགལ་བའི་ལམ་མི་ཤེས་པས་ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བཞིན་པ་སྨན་བསྟེན་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྲིད་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་སྡུག་བསྔལ་མངོན་སུམ་གྱུར་ཀྱང་སྲིད་པ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པས་ཡིད་མ་ཕྱུངས་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལ་གཏན་དུ་ཆགས་པ་དང་འབྲལ་ཏེ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཡིད་ལོག་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཀུན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་མིན་ཡང་མི་སྡུག་པ་ཤིན་ཏུ་འབྱོངས་པ་ནི་ཀུན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་དུ་ཆགས་ཡུལ་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པར་མཐོང་བ་ཡིས་སྐྱོན་དུ་ལྟ་བའི་བློ་མ་ ལོག་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་། ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་གཏན་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ཞིག་བུད་མེད་གཅིག་ལ་རེ་ཞིག་ཡིད་ལོག་ཀྱང་གཞན་ལ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་བུད་མེད་ཀུན་ལ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་ཡིད་ལོག་པ་དེ་ཡང་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱང་སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཡིད་ལོག་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གང་ལ་ཆགས་སྙམ་ན། བདག་ཆགས་མ་སྤངས་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་སྤང་བྱ་ཅན་ལ་ཡིད་ལོག་ཀྱང་དེ་བས་ཆེས་བདེ་བའི་ཐར་པའི་རོ་གྱ་ནོམ་པ་བདག་གི་བར་ཞེན་ནས་བླང་བྱའི་ཆགས་པ་སྤོང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་ལ་ཕན་པ་བླང་བར་འདོད་པ་དང་མི་ཕན་པ་དོར་བྱའི་རྣམ་པར་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཆགས་པ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དེ་དག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་བླང་བྱར་ལྟ་བའི་ཆགས་པ་མ་ཟད་པར་ཡོད་ལ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་མི་མཁོ་བའི་དངོས་པོར་
Chinese
如是。因此说，即使修习痛苦，也不会舍弃贪执。第二，那些没有脱离我执的人，即使修习痛苦，也只是认识到痛苦本身，但那种痛苦在之前有贪执的时候也已经是显现了，比如身体疼痛等等。即使这样，他们也没有脱离对它的贪执，就像在感受痛苦的同时，也没有人对轮回感到厌倦一样，同样，即使你已经认识到痛苦，也无法舍弃它，因为不了解对治贪爱的因——与我执相违的道，就像正在感受生病的痛苦却不知道服药一样。如果说，有情众生偶尔会显现痛苦，但因为不了解一切有为法都是痛苦的自性，所以不会灰心丧气，而我们却因为了解这一点，所以永远脱离对轮回的贪执，就像对一个女人失去兴趣的男人，虽然不会对所有女人都失去兴趣，但如果非常熟悉不净，就会对所有女人都失去兴趣一样。如果说，在贪执的对象上看到过患，在尚未转变视为过患的念头的那一刹那，虽然会转变对那个对象的贪执，但对那个对象的贪执永远不会生起的彻底断绝是不会发生的。比如，一个有贪欲的人，虽然暂时对一个女人失去兴趣，但不会对其他女人失去兴趣，同样，通过修习对所有女人的不净而失去兴趣，也不是对食物、衣服等等其他事物失去兴趣。即使如此，如果对一切有为法都失去兴趣，那么除了它以外，还会贪执什么呢？没有舍弃我执的人，即使对应该舍弃的有为法失去兴趣，也不会因为贪执远胜于此的安乐解脱的滋味而舍弃应该获取的贪执。像这样，如果存在将利益自己的视为应该获取的，将不利于自己的视为应该舍弃的这种区分，那么从任何一个事物产生的贪执，即缘于它的贪执，在被其他各种各样的因缘生起时，就是一切贪执的种子，因为那些人仍然存在将利益自己视为应该获取的贪执，并且对于暂时不需要的事物
English
Thus it is. Therefore, it is said that even if you meditate on suffering, you will not abandon attachment. Secondly, those who have not separated from self-attachment, even if they meditate on suffering, they only recognize suffering itself, but that suffering was already manifest in the time of previous attachment, such as body pain and so on. Even so, they have not separated from attachment to it, just as while experiencing suffering, no one is tired of samsara, similarly, even if you have recognized suffering, you cannot abandon it, because you do not understand the cause of counteracting craving - the path contrary to self-grasping, just like experiencing the pain of being sick but not knowing how to take medicine. If it is said that sentient beings sometimes manifest suffering, but because they do not understand that all conditioned phenomena are the nature of suffering, they will not be discouraged, but we, because we understand this, will forever separate from attachment to samsara, just like a man who loses interest in one woman, although he will not lose interest in all women, but if he is very familiar with impurity, he will lose interest in all women. If it is said that seeing faults in the object of attachment, at the moment when the thought of seeing it as a fault has not changed, although the attachment to that object will change, the complete severance of attachment to that object that will never arise will not happen. For example, a lustful person, although temporarily loses interest in one woman, will not lose interest in other women, similarly, losing interest by practicing impurity towards all women is not losing interest in other things such as food, clothing, etc. Even so, if you lose interest in all conditioned phenomena, then what else will you be attached to besides it? Those who have not abandoned self-attachment, even if they lose interest in the conditioned phenomena that should be abandoned, will not abandon the attachment that should be obtained because they are attached to the taste of the bliss of liberation that is far superior to this. Like this, if there is a distinction between regarding what benefits oneself as what should be obtained and what does not benefit oneself as what should be abandoned, then the attachment arising from any one thing, that is, the attachment arising from it, when it is generated by various other causes, is the seed of all attachments, because those people still have the attachment of regarding what benefits themselves as what should be obtained, and for things that are temporarily not needed