Tibetan
ཐོང་བས་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི་ནང་བློ་ཡི་འཇུག་པ་ནི་ཕྱི་ཚུལ་གང་གིས་ཀྱང་ཚེར་མ་འབྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་སྲིད་པ་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་རང་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་ནན་གྱིས་ཆགས་པ་བསྐྱེད་པ་མིན་གྱི་ཆགས་ཡུལ་དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཆགས་བློ་བཟློག་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆང་ལ་ཆགས་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་མིན་པར་ཤེས་ཀྱང་ཆང་གི་རོ་སོགས་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བས་ཆང་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེས་ན། བདག་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བདག་དེ་ཉིད་དེ་འཛིན་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཡོད་བཞིན་པ་དེ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་དེ་ཟློག་བྱེད་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་ཡུལ་བུད་མེད་སོགས་ནི་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆགས་སོགས་སྐྱེ་བར་མ་ངེས་ཀྱང་། དེ་མཐོང་བའི་བློ་ཙམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བཞིན་བདག་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་འཛིན་ལ་དེར་བཟུང་བ་ན་ངའི་སྙམ་དུ་མི་ཆགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ། བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་ནས་དེ་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་ན། གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ནའང་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ནས་འདོར་བར་བྱེད་ནུས་པ་མིན་ཏེ་བདག་གིར་ཏེ་བདག་ཡོད་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་མཐོངབའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་བདག་སྤོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཆགས་དེ་མེད་ན་བདག་ཡན་གར་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་ནོ་ཞེ་ ན། བདག་ཆགས་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་བདག་མེད་པའི་བདག་ཆགས་ཡན་གར་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁྱོད་མི་འདོད་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་བདག་མེད་པ་མི་སྲིད་པས་བདག་མེད་པར་བདག་ཆགས་རྐྱང་པས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པ་ཁས་མི་ལེན་པའམ། ཡང་ན་ཁྱོད་ལྟར་ན་བདག་མེད་ན་བདག་ཆགས་ཡོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་པོ་མེད་པས་བདག་ཆགས་ཡན་གར་བས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མི་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ལས་ཉེས་པ་འབྱུང་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་ལ། བློའི་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ལ་ཡུལ་དེས་ཉེས་པ་མི་སྐྱེད་ན་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྐྱང་པའང་མི་སྲིད་པས་ན། དེ་ལའང་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་ལའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ཙམ་ཆགས་བྲལ་མིན།
Chinese
僅僅是通過看見就能夠逆轉嗎？內心的執著並非任何外在形式都能像拔刺一樣去除。此外，對境的貪執並非因為認識到自身具有功德而刻意產生貪執，而是因為看見貪執對境的功德，貪執之心便不可避免地產生。例如，即使知道酒不具備功德，但因為看見酒的味道等是功德，便會對酒產生貪執。因此，產生我執的因緣沒有任何欠缺，我本身就存在著產生執著的因，那麼由這個因所產生的對境之心，又怎麼能夠逆轉呢？無法逆轉。因此，僅僅是女人等對境存在於可見之處，不一定會產生貪執等，但就像僅僅是生起看見對境的心一樣，我僅僅是存在，就會對我產生執著，一旦執著於我，就不可能不產生「我的」的想法。第二，如果有人問，看見對我執的哪些過患，才會捨棄它呢？如果說，因為對我執是一切痛苦的根源，所以是有過患的。即使如此，也不能因為貪執於我執而捨棄它，因為看見我執是屬於我的，是我存在的對境，就像不能捨棄我一樣。如果說，沒有我執，單獨的我並不是痛苦的根源。 那麼，我執也與此相同，沒有我的單獨我執，你也不會認為是痛苦的根源。如果按照你的觀點，因為沒有我，所以不承認單獨的我執會產生痛苦，或者按照你的觀點，如果沒有我，即使有我執，也沒有感受痛苦的人，所以單獨的我執也不會成為痛苦的根源。或者，如果從執著於我而產生過患，那麼對境和有境兩者都是過患的根源。如果沒有成為心的對境，那麼對境就不會產生過患，如果沒有與對境分離的單獨有境，那也是不可能的，因此，那也沒有過患。這樣，對境和有境兩者都沒有過患，因此，對這兩者都不會捨棄貪執。第二，僅僅知道痛苦並不能捨棄貪執。
English
Is it possible to reverse it just by seeing? Inner attachment cannot be removed by any external means, like pulling out a thorn. Furthermore, attachment to an object is not intentionally generated because one recognizes that oneself possesses qualities, but because one sees the qualities of the object of attachment, the mind of attachment inevitably arises. For example, even if one knows that alcohol does not possess qualities, one develops attachment to alcohol because one sees the taste of alcohol, etc., as qualities. Therefore, since the causes for the arising of self-attachment are complete and without deficiency, and the self itself exists as the very cause for generating attachment, how can the mind of the object that arises from that cause be reversed? It cannot be reversed. Therefore, merely because objects such as women exist in a visible place, it is not certain that attachment, etc., will arise. But just as the mind of seeing the object arises, merely by the existence of the self, there will be attachment to it, and once attached to the self, it is impossible not to generate the thought of "mine." Second, if someone asks, seeing which faults of self-attachment will one abandon it? If one says that self-attachment is the basis of all suffering, so it is faulty. Even so, one cannot abandon attachment to self-attachment because one sees that self-attachment belongs to oneself, is the object of one's existence, just as one cannot abandon oneself. If one says that without self-attachment, the self alone is not the cause of suffering, Then, self-attachment is also the same as that; you would not consider self-attachment alone without a self to be the cause of suffering. According to your view, since there is no self, you do not acknowledge that self-attachment alone generates suffering, or according to your view, if there is no self, even if there is self-attachment, there is no one to experience suffering, so self-attachment alone does not become the basis of suffering. Or, if faults arise from clinging to the self, then both the object and the subject are the basis of faults. If it does not become the object of the mind, then the object does not generate faults, and if there is no subject alone separate from the object, that is also impossible, therefore, there is no fault in that either. Thus, since both the object and the subject are without fault, therefore, one will not abandon attachment to either of them. Second, merely knowing suffering does not abandon attachment.
Tibetan
།སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་དོན་བཤད། །དང་པོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་མི་སྤོང་། །དེ་ཡིས་བདག་གིའི་བློ་མི་འདོར། །དང་པོ། གལ་ཏེ་དུག་སྦྲུལ་གྱི་སོས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་ཀྱང་དུག་མ་མཆེད་གོང་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་དང་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ལ་ཕན་པའི་རེ་བ་ཟད་ཅིང་གནོད་པར་དོགས་པས་བདག་གི་བ་ཡི་བློ་བཅོམ་པས་སོར་མོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ཅན་འདི་འདོར་བ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་མ་བཅོམ་པ་ ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་ཀྱང་དེ་འདོར་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མིག་སོགས་དབང་པོ་དང་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་དེས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡོད་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་དོ། །དཔེར་ན་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་དང་སོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིད་བྱུང་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་ལུས་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བདག་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་རང་གིས་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་ཀྱང་ཆགས་པ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ནི་བྱ་མི་ནུས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ལྟར་ན་བློ་དང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་འདུ་བ་དང་ལྡན་པ་སོགས་ཀྱིས་བདག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། དེ་ལས་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བའི་སྐབས་ན་ཡང་། སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་པས། བདེ་བ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་བདག་དེ་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་འབྲེལ་ལ། ལུས་དང་དབང་པོ་རྣམས་ལྡན་འབྲེལ་ལམ་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་འདུ་བས་འབྲེལ་ཞིང་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་གྲངས་ཅན་པ་སོགས་འབྲེལ་བ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་འདྲེས་པ་ལྟར་ཞེན་པས་བདེ
Chinese
关于修习痛苦的意义的解释。首先，仅仅知道是痛苦也不会舍弃。因为它不会舍弃“我”的念头。首先，如果像毒蛇咬住手指等肢体，即使是自己的肢体，也会在毒液蔓延之前将其切断。同样，如果将对“我”和“我的”的一切执着都修习为痛苦的自性，就能舍弃对它的执着吗？不是仅仅知道那是痛苦就能做到，而是因为对“我”有益的希望已经断绝，并且担心会受到损害，所以断除了“我的”的念头，才能舍弃手指等有缺陷的东西。相反，如果没有断除“我的”的念头，即使知道那是痛苦，也不会舍弃它。例如，眼睛等感官和头发等被认为是实现“我”的快乐的受用之所，如何能阻止“我”的念头呢？无法阻止，因此，对于“我”和“我的”的无贪执着是从何而来的呢？不可能有。例如，对于从身体上脱落的头发和牙齿等，会产生厌恶和没有执着的念头。而对于与身体相连的头发、指甲等，则会产生执着，这是所有人都显而易见的。因此，由于对“我”的执着，自然而然地会对属于“我”的事物产生“我的”的念头，即使知道那是痛苦，也不会摆脱执着。不能与“我”没有关联。按照胜论派等的观点，心和肢体等，通过聚集和具有等方式与“我”相关联。即使在看到这种产生“我的”念头的关联是痛苦的时候，也仍然保持着之前的状态，不会变成没有关联，因此，即使意识到那是痛苦，也不会舍弃对“我的”的执着。此外，胜论派认为，快乐等“我”的功德是通过与“我”相符的聚集而关联的，身体和感官等是通过结合或处于结合状态而与聚集相关联，并且彼此关联。如果数论派等认为仅仅通过关联不会产生“我的”的念头，而是像内在的补卢沙（Purusha）与外境混合一样，通过执着才能产生“我的”的念头，
English
Explanation of the meaning of contemplating suffering. Firstly, merely knowing it is suffering does not lead to abandonment. Because it does not abandon the thought of "I." Firstly, if, like cutting off a finger or other limb bitten by a poisonous snake before the poison spreads, even though it is one's own limb, similarly, if all attachment to "I" and "mine" is contemplated as the nature of suffering, will attachment to it be abandoned? It is not merely knowing that it is suffering that accomplishes this, but because the hope of benefit to "I" has been exhausted and there is fear of harm, the thought of "mine" is destroyed, and only then is it possible to abandon the defective finger, etc. Conversely, if the thought of "mine" is not destroyed, even if it is known to be suffering, it will not be abandoned. For example, how can the thought of "I" be reversed when the senses such as the eyes and hair, etc., are regarded as the very basis for enjoying the attainment of "I's" happiness? It cannot be reversed, so from what cause does non-attachment to "I" and "mine" arise? It is impossible. For example, aversion and non-attachment arise towards hair and teeth, etc., that have fallen from the body. However, attachment arises towards hair, nails, etc., that are connected to the body, which is obvious to everyone. Therefore, due to attachment to "I," the thought of "mine" naturally arises towards what belongs to "I," and even if it is known to be suffering, attachment will not be abandoned. It is not possible to be without connection to "I." According to the Vaisheshika school, mind and limbs, etc., are considered to be connected to "I" through aggregation and possession, etc. Even when this connection, which gives rise to the thought of "mine," is seen as suffering, it remains in its previous state and does not become unconnected. Therefore, even if it is recognized as suffering, attachment to "mine" will not be abandoned. Furthermore, the Vaisheshikas believe that qualities of "I" such as happiness are related to "I" through aggregation that conforms to "I," and that body and senses, etc., are related to aggregation through conjunction or being in a state of conjunction, and that they are mutually related. If the Samkhyas and others believe that the thought of "mine" does not arise merely through connection, but arises through attachment, like the inner Purusha mixing with the external world,