Tibetan
་བ་ངའིའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཡིན་པས་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་རང་ གི་བའི་བློ་མི་འབྱུང་བར་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་ཡང་བདག་དང་ཆོས་དེ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ་བདག་བདེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཟུང་བས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡོད་ཕན་ཆད་དངོས་པོ་གང་ལ་བདག་དེར་ཕན་འདོགས་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་ཡོད་པས་བདག་ཆགས་མ་སྤངས་ན་བདག་གི་བའི་བློ་འདོར་བར་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་དེས་བདག་གི་བའི་བློ་འདོར་བར་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ལ། གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་དང་། །ཡིན་ཀྱང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་དང་། །མཐོང་ཡང་བདག་གིའི་བློ་མི་སྤོང་། །དང་པོ། གང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པའི་སོར་མོ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་ན་གོམས་པའི་ཚེ་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཡང་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་རང་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ནི་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པ་མིན་པར་བདག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་པས་ན་དེ་དང་དུ་ལེན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་སྐྱེད་སྲིད་ཀྱང་གྲོལ་བའི་ཐབས་མིན་པ་ཕལ་ཆེར་དུག་དང་བཅས་པའི་ཟས་བཞིན་དུ་མཐར་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་པོ་དེས་བདག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཆགས་པས། ཁྱད་པར་ཅན་དེ་དང་འགལ་བ་དམན་པའི་བདག་གི་བ་ལ་རེ་ཞིག་ཆགས་པ་བྲལ་བར་འགྱུར་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། གང་གིས་ན་ཁྱད་པར་ ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་དེ་ལས་དམན་པའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཟས་བཟང་པོ་རྙེད་པའི་མིས་ངན་པ་འདོར་ཀྱང་དེ་ཟས་ལ་གཏན་དུ་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་རྙེད་པ་ཞིག་ན་བསམ་དཔྱོད་མེད་པར་རམ་ཚུལ་བཞིན་བསམ་མི་ནུས་པར་ཉེས་པ་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཡིས་སྐབས་སུ་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རེབས་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་འཇུག་པའམ་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བཀྲེས་པས་ཟས་དུག་བཅས་ཀྱང་ཟ་བ་དང་། ན་བར་ཤེས་ཀྱང་སྐོམ་པས་ཉེན་པ་ན་ཆུ་བསིལ་བ་འཐུང་བའམ། བུད་མེད་བཟང་མོ་དག་ནི་མ་རྙེད་པ་ན་ངན་མ་དང་། དེ་ཡང་མ་རྙེད་པར་གྱུར་ན་དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་བདེ་བའི་རྟེན་དུའང་རུང་བའི་ཆ་ནས་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་གཏན་དུ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆགས་རྒྱུ་སྤོང་བར་མི་འཐད་དང་། ཆགས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཆགས་རྒྱུ་བདག་ནི་སྤོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་དོན་མེད། །དང་པོ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདག་མེད་པར་སུན་ཕྱུངས་ནས་མ་སྤངས་པ་དེས་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་ཡང་མི་སྤོང་སྟེ། ཡུལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡོད་ན་དེས་བསྒྲིབས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་ཡང་མི་ནུས་ལ། མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་བདག་ནི་འཆིང་གྲོལ་མྱོང་བ་སོགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནམ་ཡང་འདོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ རང་གི་ཞེན་ཡུལ་བདག་དེ་ནི་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེས་ན་གྲོལ་བའི་དུས་སུ་ཡང་བདག་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡང་དེའི་དུས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདག་ཆགས་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོར་ཏེ་འདོར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བའི་དུས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་བདེ་སྡུག་སོགས་མྱོང་བ་དང་ནི་རྟག་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་། ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་ལོག་པ་ཞིག་ཏུ་འདོད་ན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་རང་གི་ཞེན་པ་སྐྱེ་བའི་བདག་དེ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནམ་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་འདོར་དུ་མི་བཏུབ་པའི་བདག་ནི་དེ་འདྲ་བ་མིན་ཏེ། གྲོལ་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་པོ་དང་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཡུལ་དང་། འཁོར་བར་མི་འཁོར་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འདོད་པས་ན་མྱོང་བ་སོགས་དེ་ཀུན་མེད་ན་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་བདག་སྒྲུབ་པའི་དོན་དེ་ཀུན་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་སོགས་ངེས་པར་མེད་པ་ན་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་མེད་པ་དང་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པས་བདག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེ་མ་བཏང་ན་སྲེག་པ་གཏོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་བདག་མ་བཏང་ན་བདག་ཆགས་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡུལ་ཅན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་བདག་དེ་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེ
Chinese
认为是“我的”这样想，如果知道人和地方是不同的，就像说不会产生“自己的”的想法一样，仅仅知道我和法是不同的，也不会产生“自己的”的想法，而是因为执著于我为快乐的因素而产生，所以即使没有聚集等关系，只要有执著于我，无论对什么事物，都认为对我有利，这在所有人身上都存在，如果不舍弃我执，就无法舍弃“我的”的想法。第二，即使观修痛苦，也不能舍弃“我的”的想法，对此进行阐述。要么不是痛苦，要么即使是痛苦也无法看到，即使看到也无法舍弃“我的”想法。第一，如果将所执著的事物观修成痛苦，就像被蛇缠住的手指一样，观修成痛苦，那么在习惯的时候，对于感官等也不会产生“自己的”的想法，是这样吗？绝对肯定的是，那些“自己的”事物并非给我带来痛苦，而是对我有利，因此也会接受它。如果“自己的”事物或许会带来些许快乐，但那不是解脱的方法，大多数就像有毒的食物一样，最终会带来痛苦，所以一切都应视为痛苦，是这样吗？没有舍弃我执的观修痛苦者，由于执著于对我有利的殊胜无过患的快乐，即使暂时舍弃了与殊胜快乐相违背的低劣的“我的”，也不能称之为舍弃了执著，因为贪恋殊胜的快乐，所以稍微舍弃了比它低劣的快乐，就像得到美味食物的人舍弃了劣质食物，但那并不是对食物永远断绝了贪恋。如果未能获得殊胜的“我的”快乐，或者没有思考，或者不能如理思考，即使有缺点，由于对我执的缘故，有时会认为“我”是快乐的因素，就像找到“我的”事物一样，会去追求或接受它，就像非常饥饿时即使是有毒的食物也会吃，或者明知会生病，但因为口渴难耐而喝冷水，或者妇女……
English
Thinking that it is "mine," if one knows that people and places are different, just as saying that the thought of "own" will not arise, merely knowing that I and Dharma are different will not give rise to the thought of "own," but it arises because of clinging to me as a factor of happiness, so even if there is no relationship such as gathering, as long as there is clinging to me, no matter what thing, one thinks it is beneficial to me, which exists in everyone, if one does not abandon self-clinging, one cannot abandon the thought of "mine." Second, even if one meditates on suffering, one cannot abandon the thought of "mine," which is explained. Either it is not suffering, or even if it is suffering, it cannot be seen, even if seen, one cannot abandon the thought of "mine." First, if one meditates on what is clung to as suffering, like a finger caught by a snake, meditating on it as suffering, then when one is accustomed to it, one will not have the thought of "own" even for the senses, etc., is that so? It is absolutely certain that those "own" things do not bring suffering to me, but are beneficial to me, so one will also accept it. If "own" things may bring some happiness, but that is not the method of liberation, most of them are like poisonous food, which will eventually bring suffering, so everything should be regarded as suffering, is that so? The meditator of suffering who has not abandoned self-clinging, because of clinging to the special and faultless happiness that is beneficial to me, even if one temporarily abandons the inferior "mine" that is contrary to the special happiness, it cannot be called abandoning clinging, because one is greedy for the special happiness, so one slightly abandons the happiness that is inferior to it, just as a person who gets delicious food abandons inferior food, but that is not a permanent severance of greed for food. If one has not obtained the special "my" happiness, or has not thought, or cannot think properly, even if there are faults, because of clinging to me, sometimes one thinks that "I" is a factor of happiness, just as one finds "my" things, one will pursue or accept it, just as when one is very hungry, one will eat even poisonous food, or knowing that one will get sick, one will drink cold water when one is thirsty, or a woman...
Chinese
如果找不到好的女人，那就是坏女人；如果连坏女人也找不到，那就如同看见畜生行淫一般。因此，从作为安乐之依的角度来说，具有我执的人，永远不会脱离对“我的”的贪执。第二，不应舍弃贪执之因，以及贪执也无过失的两种说法。第一，贪执之因我，不会舍弃。因此，了解痛苦没有意义。第一，驳斥并破除了贪执之因“我”之后，也不会舍弃有境的贪执，因为有境是无过失的。如果这样存在贪执，那么即使被贪执遮蔽而成为痛苦之依，也无法仅仅看到痛苦，即使看到了也无法舍弃，其理由是：那些声称有我的人，认为我是束缚解脱、体验等的所依，永远不会舍弃。无论多么习惯痛苦等，又怎么会希望自己所执著的“我”毁灭呢？他们只是不希望而已。因此，即使在解脱之时，如果“我”还像以前一样存在，那么对“我”的贪执又怎么会在那时消失呢？如果存在对“我”的贪执，又怎么会舍弃“我的”呢？这是不合理的。如果认为解脱之时的“我”，是与体验苦乐等、常与无常等概念，以及智慧和解脱等一切功德的所依相违背的，那么又怎么认为那是你产生执著的“我”呢？那是不可能的，因为执著的自性或意愿所不能舍弃的“我”不是那样的。因为他们认为那是体验解脱之乐者、常恒、唯一等概念所适用的对象，以及不轮回等功德的拥有者。因此，如果没有体验等一切，那么以意愿来成立“我”的意义就会全部白费。因此，如果确定没有体验等，那么它就如同石女的儿子一样不存在，在意义上没有差别，因此会变成无我。因此，就像不放火就无法舍弃燃烧一样，如果不舍弃“我”，就无法舍弃对“我”的贪执。无论如何，只要有境的我执存在，那么在自己存在的期间，对“我”的贪执就会变得牢固。
English
If good women are not found, then there are bad women; and if even bad women are not found, then it is like seeing animals engaging in desire. Therefore, from the perspective of being a basis for happiness, those with self-grasping will never be separated from attachment to "mine." Secondly, there are two points: it is not appropriate to abandon the cause of attachment, and attachment is also without fault. First, the cause of attachment, the self, is not abandoned. Therefore, there is no point in understanding suffering. First, having refuted and destroyed the cause of attachment, the self, one will also not abandon the attachment of the object, because the object is without fault. If attachment exists in this way, then even if it is obscured by attachment and becomes a basis for suffering, one will not be able to see only suffering, and even if one sees it, one will not be able to abandon it. The reason for this is: those who claim to have a self believe that the self is the basis for bondage, liberation, experience, etc., and they will never abandon it. No matter how accustomed they are to suffering, etc., how could they wish for the self that they are attached to to be destroyed? They simply do not wish for it. Therefore, even at the time of liberation, if the self still exists as before, then how could attachment to the self disappear at that time? If there is attachment to the self, how could one abandon "mine"? This is not reasonable. If one thinks that the self at the time of liberation is contrary to the experience of pleasure and pain, etc., and the concepts of permanence and impermanence, etc., and the basis of all the qualities of wisdom and liberation, etc., then how can one think that it is the self that gives rise to your attachment? That is impossible, because the self that cannot be abandoned by the nature of attachment or desire is not like that. Because they think that it is the object to which the concepts of experiencing the bliss of liberation, permanence, and oneness, etc., apply, and the possessor of qualities such as not returning to samsara. Therefore, if there is no experience, etc., then the meaning of establishing the self by desire will all be wasted. Therefore, if it is certain that there is no experience, etc., then it is like the son of a barren woman, non-existent, and there is no difference in meaning, so it will become selflessness. Therefore, just as one cannot abandon burning without setting fire, one cannot abandon attachment to the self without abandoning the self. In any case, as long as the object-possessing self-grasping exists, then during the time that oneself exists, attachment to that self will become firm.