Tibetan
དག་ལྟ་དེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ན་བདག་ལྟ་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན་ནམ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཆགས་སོགས་ཉེས་པ་ཀུན་དང་ཡང་འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གོམས་པས་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་རྩད་ནས་གཅོད་པ་རིགས་སོ། །གསུམ་པ། ཉེས་པ་ཀུན་རེ་ཞིག་ལྡོག་ཀྱང་གཏན་དུ་ཟད་པ་མིན་ཏེ་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དང་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མིན་ཏེ་སེམས་ཅན་ནམ་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་པ་སོགས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་འབྲེལ་བ་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་ཉེས་པ་དེ་རྣམས་ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་ཚད་མས་མཐོང་བས་ན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ་ཡིན་ན་གཉེན་པོ་དང་འབྲེལ་ཀྱང་ལྡོག་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་མེ་དང་ཉེ་བའི་ས་ཕྱོགས་ལ་ལར་གྲང་རེག་མེད་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་གོམས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལར་ཉེས་པ་དེ་ལྡོག་སྲིད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅན་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ། གལ་ཏེ་རྒྱུད་ལ་ལར་རེ་ཞིག་ཉེས་པ་རྣམ་པར་འགགས་ཏེ་གཏན་དུ་ཟད་པ་སྲིད་ ཀྱང་འགགས་ཟིན་པ་དེ་ནི་སླར་ཡང་གསེར་སོགས་བཞུས་པ་ན་སྲ་བ་གཏན་མེད་ཀྱང་མེ་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་སྲ་བ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉེན་པོས་གཏན་དུ་ཟད་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་སླར་ཡང་ལྡོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། གཉེན་པོ་དེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲལ་བ་མེད་པ་དང་། སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མེད་པར་བཅོམ་ཟིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུད་དེར་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མེས་ཤིང་བཅོམ་ཟིན་ནས་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ན་སླར་ཡང་ཤིང་དུ་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་དུ་སྤང་བྱ་རང་གི་ངོས་ནས་ཀྱང་ལྡོག་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལས་ལམ་གཞན་དེ་ལྟ་མིན་པ་ལ། བདག་འཛིན་ཡོད་བཞིན་གྲོལ་མི་སྲིད། །གྲོལ་བའི་ལམ་གཞན་འདོད་པ་དགག །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ། བདག་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཐར་པར་བཤད་ན་བདག་མེད་བསྒོམ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་བསྟེན་པ་སོགས་ཐར་པའི་ལམ་གཞན་ཡང་ཅི་སྟེ་མེད་སྙམ་ན། བདག་མེད་པ་བསྒོམ་པ་མ་གཏོགས་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་བཞིན་ཐར་པའི་ལམ་གཞན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློས་བདག་ཡོད་པར་མཐོང
Chinese
由于正见与之相违，因此以我见为根本或依赖于我见的自性所产生的贪等一切过患，也完全被证实是相违的，所以习惯于空性的见解，能够从根本上断除一切过患是合理的。第三，一切过患暂时止息，但并非永远断尽，因为众生的法性或自性就是如此。例如，如同白色等是色法的自性，如同火的热性一样。如果有人这样认为，那是不对的，因为没有成立为有情或众生的自性。为什么呢？因为对治品一方的无我等与众生相续相连时，心相续中的那些过患止息，也是可以通过量度来见到的，所以没有成立为它的自性，如果是它的自性，那么即使与对治品相连，也不可能止息。因此，就像靠近火的地方，有些地方没有冷触一样，对于习惯于对治品的相续的某些差别，那些过患有可能止息，因此，不能成立只要是有情就一定有过患。第四，如果有些相续中，暂时过患完全止息，永远断尽是可能的，但是已经止息的过患，就像融化后的金子等，坚硬永远消失，但离开火时，坚硬又会出现一样。通过对治品永远断尽的过患，不会以再次返回的方式产生。因为对治品与心的自性或本体不可分离，并且所断之物已经完全断除，没有剩余，那么在那个相续中就永远不存在了，例如，火已经烧尽木头，变成了灰烬，不可能再变成木头一样，从所断的角度来说，也不一定返回。第二，从证悟无我之外的其他道不是这样的角度来说：执着有我不可能解脱，否定存在其他的解脱道。第一部分，讲述本体和它的道理。第一，如果说修我也可以解脱，那么修无我有什么用呢？同样，如果认为修苦和行苦行等其他解脱道不存在，那是不对的。除了修无我之外，执着有我的情况下，其他的解脱道是不存在的。因为如果有人以颠倒的智慧认为有我
English
Since the correct view contradicts it, it is therefore completely proven that all faults such as attachment, which are rooted in or dependent on the self-view, are also contradictory. Therefore, it is reasonable to cut off all faults from the root by becoming accustomed to the view of emptiness. Third, all faults subside for a while, but are not completely exhausted forever, because the nature or essence of sentient beings is such. For example, just as whiteness and so on are the nature of form, like the heat of fire. If someone thinks like that, it is not right, because it has not been established as the nature of sentient beings. Why? Because when the opponent's side, such as selflessness, is connected with the sentient beings' continuum, those faults in the mind continuum also subside, which can be seen through measurement. Therefore, it is not established as its nature, because if it were its nature, it would not be possible to subside even if it were connected with the opponent. Therefore, just as some places near fire do not have cold touch, for some differences in the continuum accustomed to the opponent, those faults may subside. Therefore, it cannot be established that as long as it is a sentient being, it must have faults. Fourth, if in some continuums, faults are completely stopped for a while, it is possible to be completely exhausted, but the faults that have already stopped are like melted gold and so on, hardness disappears forever, but when separated from the fire, hardness appears again. The faults that have been completely exhausted by the opponent will not arise again in a returning manner. Because the opponent is inseparable from the nature or essence of the mind, and the object to be abandoned has been completely cut off without any remainder, then it will never exist in that continuum. For example, just as fire has burned the wood and turned into ashes, it is impossible to turn back into wood, from the perspective of the object to be abandoned, it is not necessarily returned. Second, from the perspective that other paths besides realizing selflessness are not like this: it is impossible to be liberated while clinging to self, denying the existence of other paths to liberation. The first part, explaining the entity and its reasons. First, if it is said that liberation can also be achieved by meditating on self, then what is the use of meditating on selflessness? Similarly, if it is thought that other paths to liberation, such as meditating on suffering and practicing asceticism, do not exist, that is not right. Apart from meditating on selflessness, other paths to liberation do not exist while clinging to self. Because if someone thinks that there is a self with inverted wisdom
Tibetan
་བའི་རྨོངས་པ་ཅན་དེས་ཡུལ་བདག་དེ་ལ་ནི་ངའོ་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར་ཞིང་ཞེན་པས་ནི་བདག་དེ་བདེ་བ་ལ་ཕྲད་པར་འདོད་ནས་ཡུལ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྲེད་པས་བདག་དང་བདག་གི་བའི་ཉེས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་དེ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་ཞིང་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་སྲེད་པ་སྐྱེས་ནས། ང་ཡི་ཞེས་བདག་དེའི་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་མཐའ་དག་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེས་ན་བདག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་སྲིད་པར་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་ཡོད་ན་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་གཞན་དུ་ ཤེས་པ་འབྱུང་ཞིང་། བདག་གཞན་གྱི་ཆ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཟུང་བ་ལས་རང་ཕྱོགས་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཆགས་པ་དང་གཞན་ཕྱོགས་ལ་སྡང་བ་སྐྱེ་ཞིང་ཆགས་སྡང་འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བ་ལས་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་གི་ཁོ་ནར་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཡོད་ཀྱང་གྲོལ་བདག་དོན་མེད་འགྱུར། །དེས་ན་བདག་འཛིན་སྤང་བར་གདམས། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་མཇུག་བསྡུ་གསུམ་དང་པོ། ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་བདག་ཁོ་ན་ལ་ཞེན་གྱི་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་གྲོལ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་མི་སྲིད་དེ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་། བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ཞེན་པས་ན་དེའི་ངོར་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཡོད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་མ་བཏང་གི་བར་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། སྐྱོན་དུ་མཐོང་བས་ཆགས་སྤོང་དགག །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཆགས་སྤོང་དགག །དང་པོ་ལ། སྐྱོན་མཐོང་ཙམ་གྱིས་སྤོང་མི་ནུས། །སྐྱོན་མེད་པར་ཡང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་བདག་ཉེས་མེད་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་ནི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པ་ན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པས་བདག་ཆགས་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཆགས་པ་འདི་ཡི་ཡུལ་བདག་དེ་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་ནི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡུལ་གང་ལ་ཡོན་ཏན་ནམ་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་སྤོང་བ་ནི། ཡོན་སྐྱོན་དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མ
Chinese
愚昧无知的人总是执着于作为所依处的主体，因为执着，就想要使自己获得安乐，从而对所依处产生贪恋，贪恋会掩盖主体和属于主体的过患，不视其为过患而视为功德，从而生起强烈的贪恋。我的，会接受一切能使主体获得安乐的助缘或方法，因此，只要对主体有强烈的贪恋，那么众生就会在轮回中流转。如果存在对主体的认知，那么就会对某些事物产生他者的认知。从将主体和他者视为二元对立的方面进行区分，就会产生对自身一方的执着和对他者一方的嗔恨，与这些贪嗔相关联，就会产生我慢、嫉妒等一切过患。第二，对于仅仅是我的事物，不可能没有贪执。即使有，解脱的主体也会变得毫无意义。因此，劝诫要舍弃我执。第一，分为总说、广说和总结三个部分。首先，如果说断除贪执的瑜伽士们仅仅执着于主体，而对所有被认为是属于主体的外物都没有贪执，因此获得了自由，这是不可能的。因为对主体的贪执必然与对属于主体的贪执密不可分。那些声称存在主体的人，因为执着于主体是无过错的，所以在他们看来，也不存在断除对主体贪执的原因，也就是说，在没有舍弃主体存在的观点之前，是不可能断除对主体的贪执的。第二，通过看到过患来断除贪执的驳斥。通过修习痛苦来断除贪执的驳斥。第一，仅仅看到过患无法断除。也会导致没有过患的过失。首先，如果主体本身没有过错，但是对它的贪执是有过错的，那么知道它有过错又有什么用呢？如果回答说，知道它有过错就能断除对主体的贪执，那是不对的。因为在没有驳倒作为贪执对象的那个主体之前，是不可能断除作为有境的贪执的。 其原因是，对于任何具有功德或过患的事物，以及与该事物相关的有境，如欲望、嗔恨、吝啬和嫉妒等，要断除它们，必须先
English
The ignorant always cling to the subject as the basis, and because of clinging, they want to make themselves happy, thus generating craving for the basis, which obscures the faults of the subject and what belongs to the subject, not seeing them as faults but as virtues, thus giving rise to strong craving. "Mine," they will accept all the supporting conditions or methods that can make the subject happy, therefore, as long as there is strong clinging to the subject, beings will wander in samsara. If there is a cognition of the subject, then there will be a cognition of others towards certain things. From distinguishing the subject and the other as a dualistic opposition, attachment to one's own side and hatred towards the other side will arise, and in association with these attachments and hatreds, all faults such as pride and jealousy will arise. Second, it is impossible to be without attachment to things that are merely mine. Even if there is, the liberated subject will become meaningless. Therefore, it is advised to abandon self-grasping. First, it is divided into three parts: summary, detailed explanation, and conclusion. First, if it is said that yogis who have abandoned attachment only cling to the subject, and have no attachment to all external objects that are considered to belong to the subject, thus gaining freedom, this is impossible. Because attachment to the subject is necessarily inseparable from attachment to what belongs to the subject. Those who claim that there is a subject, because they cling to the subject as being without fault, in their view, there is no reason to abandon attachment to the subject, that is, it is impossible to abandon attachment to the subject until the view of the existence of the subject is abandoned. Second, refutation of abandoning attachment by seeing faults. Refutation of abandoning attachment by practicing suffering. First, merely seeing faults cannot abandon it. It will also lead to the fault of having no fault. First, if the subject itself is not at fault, but attachment to it is at fault, then what is the use of knowing that it is at fault? If the answer is that knowing it is at fault can abandon attachment to the subject, that is not correct. Because it is impossible to abandon attachment as the object-possessor without refuting the subject that is the object of attachment. The reason is that for any thing that has merit or fault, and the object-possessor related to that thing, such as desire, hatred, miserliness, and jealousy, to abandon them, one must first