Tibetan
མཐོང་ནས་མ་ཆགས་ནའང་ཕྱིས་མཁོ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཐོང་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གྱུར་བ་ན་སྔར་དོར་བ་ལའང་སླར་ཆགས་པ་སྐྱེ་སྟེ། སྔར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བུད་མེད་དག་ལའང་ཕྱིས་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དང་། ལུད་ཕུང་ལ་སོགས་པ་ཕྱིར་དོར་བའང་ཞིང་སོགས་ལ་མཁོ་བར་མཐོང་ནས་སླར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆགས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེར་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་རིགས་ཏེ་བློ་དོན་མཐུན་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་བདག་སྐྱོན་ མེད་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་མེད་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་ན་སྐྱོན་མེད་པའི་བདག་དེའི་ཕན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་ཉིད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་བདག་དེ་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཙམ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གི་རྩེ་གསུམ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་སྐྱོན་མེད་པར་གྲུབ་ན་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའང་བདག་དང་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ད་ནི་ཡུལ་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེར་ཆགས་པ་དེ་ནི་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྟེན་བྱེད་པས་སོ་ཟེར་ན། སྐྱོན་དེ་ནི་བདག་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་པ་གཉིས་པོ་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བདག་དེར་ཡང་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་དེའི་སྐྱོན་དང་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་བྱེད་པས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ད་ནི་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་གང་ཟག་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དེས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འདོད་ཀྱང་བདག་དེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དེའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་བདག་པོ་སེར་སྣ་ཅན་གྱི་ཆུང་མ་གཏོང་བ་ལ་དགའ་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་གང་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ནི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་པ་ཡིན་ན་ཡང་། དེ་ལྟར་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། མིག་ རབ་རིབ་དང་ཞར་བ་སོགས་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ཡིན་བཞིན་དེར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་མིག་གསལ་བ་དང་ལུས་མཛེ
Chinese
即使见到后没有贪执，但当见到它成为未来需要的组成部分时，之前抛弃的东西也会再次产生贪执。就像看到之前已经离开的妇女，后来又产生贪执；又如粪堆等被丢弃之物，当看到它对田地等有用时，又会重新拾起。第二种情况是，即使贪执也没有过失的推论：如果存在“我”，那么对“我”的贪执也不应有过失，因为心智与意义相符。既然“我”是无过失的，那么对无过失的“我”产生贪执也是无过失的，因为将无过失视为无过失的功德，是事物本身的力量所致。如果是这样，那么实现无过失的“我”的利益的“我所”本身也是无过失的，因为仅仅是自然存在于实现无过失的“我”的利益之中，就像自在天的三尖矛一样。如果这些被认为是无过失的，那么所谓的“众生”也仅仅是“我”和“我所”的事物，除此之外别无他物，那么现在又会对什么产生贪执和分离呢？因为没有任何不应贪执的事物可以被指出。如果说对“我”和“我所”的贪执是有过失的，因为它成为束缚轮回的基础，那么这个过失也同样适用于“我”，因为对“我”的执着，直接和间接地成为产生两种贪执的基础。这样，即使“我”也具有与对境贪执相同的过失，但却不会对“我”产生贪执和分离，既然没有贪执和分离，那么现在又有谁能对任何事物产生贪执和分离呢？即使这个人想要贪执和分离，但“我”却丝毫不会让他如愿，就像吝啬的丈夫不喜欢放走自己的妻子一样。第三种情况是：对任何事物，如果因为看到其优点而产生的执着，会因为看到其缺点而消失，那么对于自己的感官等来说，情况并非如此。因为即使是那些没有辨别能力的孩子和牲畜等，也能看到他们对自己的感官等产生贪执。即使眼睛 模糊或失明等感官有缺陷，但对于其中的意识来说，仍然存在着对自己的感官等的贪执。以及，看到别人眼睛明亮，身体美丽
English
Even if there is no attachment upon seeing, when it becomes a near cause of seeing it as a part of future needs, attachment arises again even to what was previously discarded. Just as seeing women who have left before, attachment arises later; and like piles of manure and other things that are discarded, when they are seen as useful for fields, etc., they are taken back again. The second case is the inference that even attachment is without fault: If there is a "self," then attachment to it should not be faulty either, because the mind and meaning are in agreement. Since the "self" is faultless, then attachment to the faultless "self" is also faultless, because regarding the faultless as a faultless quality is due to the power of things themselves. If so, then the "mine-ness" that accomplishes the benefit of that faultless "self" is also faultless, because it merely exists naturally in accomplishing the benefit of the faultless "self," like the trident of Ishvara. If these are established as faultless, then if what is called "sentient beings" is nothing other than the entity of "self" and "mine-ness," then now, to what object will there be attachment and separation? Because no object that should not be attached to can be pointed out. If it is said that attachment to "self" and "mine-ness" is faulty because it serves as the basis for binding in samsara, then that fault is also the same for the "self," because attachment focused on that "self" serves as the basis for the arising of both attachments, directly and indirectly. Thus, even if the "self" also has the same faults as attachment to an object, there is no attachment and separation from it. Since there is no attachment and separation, then now, to what object can that person have attachment and separation? Even if that person wants attachment and separation, the "self" will not allow it in the slightest, just as a miserly husband does not like to let go of his wife. The third case is: If attachment to any object, arising from seeing its qualities, disappears upon seeing its faults, then this is not the case for one's own senses, etc. Because even children and animals, who do not have the discernment of whether something is virtuous or not, are seen to have attachment to their own senses, etc. And even though the senses such as eyes with cataracts or blindness are faulty, there is still attachment to one's own senses, etc., for the consciousness within them. And seeing that others have clear eyes and beautiful bodies
Tibetan
ས་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་ཤེས་ན་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་དུ་མ་གཏོགས་པའི་དབང་པོ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་འདས་པ་ཡི་རང་གི་དབང་པོ་དང་ཡན་ལག་སོགས་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། ལ་སོགས་པ་ཞེས་པས་ད་ལྟར་ཡང་སྐྲ་སེན་ཡན་ལག་སོགས་ལུས་ལས་བོག་པར་གྱུར་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མིན་པ་ཉེས་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེར་མ་ཟད་ཉེས་པར་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་དུའང་མི་སྟེར་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཆགས་པས་སྐབས་དེར་ཡང་མཐོང་བ་ནི་མི་ལྡོག་པ་དེས་ན། བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་བདག་ལྟ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་སོགས་བསྒྲུབས་པས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་གནོད་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་འཁོར་བ་མིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་གཟུགས་སོགས་རྣམ་འགྱུར་རྣམས། བློའམ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུས་ཕྱི་ནང་མཚམས་སྦྱར་ནས་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་འདྲེས་པར་སོང་བ་ལྟ་བུས་འཁྲུལ་བ་ལས། ངའི་བདེ་བ་ངའི་གཟུགས་ཞེས་སོགས་སུ་ཞེན་ནས་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ནས་བདག་གི་བ་ལ་ ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ན་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཡན་གར་དུ་གནས་པ་ནི་ཐར་པའོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་ལྷ་སོགས་ཀྱི་དབང་པོ་བདག་གིས་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་དེ་འདྲའི་དབང་པོ་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། དབང་པོ་དང་ཡན་ལག་སོགས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་ཀྱང་དབང་པོ་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། རི་ལ་ཕོ་བྲང་བརྟེན་པ་བཞིན་བདག་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པར་ཞེན་ནས། དབང་པོ་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་བདག་གཞན་ཞིག་ཐོབ་ན་ཞེས་ནམ་ཡང་མི་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཆགས་བྲལ་ཡིན་དགོས་ན་ཡང་ཐ་མལ་པ་སུ་ཡང་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མིན་ཏེ། བདག་
Chinese
即使知道土地等具有功德，也因为不贪著于自己相续之外的其他根，并且不贪著于先前已逝去的自己的根和肢体等。以“等”字表示，现在即使头发、指甲、肢体等从身体脱落，也不贪著于自己的那些部分。因为同样的理由，产生“我的”之念的原因也不是因为见到功德，因此，即使见到非功德的过患，也不会舍弃“我的”之念。此外，不仅如此，即使如实见到过患，也不会舍弃，因为贪著于将“我的”之念中不存在的功德虚妄地安立为自己安乐的助缘，因此即使在那时，所见也不会退转。因此，对于“我的”之贪著的因，修习无损于我见的我以及痛苦等，又怎能损害对“我的”之贪著呢？不可能损害。第二，以知晓为他体而不能离贪：数论派说，因为见到功德而贪著于“我的”，而不是轮回，从外道的自性中产生的色等变异。所谓的“智”或“大”，就像镜子的两面一样，将内外连接起来，就像我与知识的士夫和境混合在一起一样，从错乱中，执着于“我的快乐”、“我的色”等而产生贪著。如果知晓那些是他体，从而脱离对“我的”之贪著，那么我与知识的士夫独自存在就是解脱。但那不是，因为想要获得比现在的眼睛等更殊胜的天等根，为了其他目的而寻求那样的根，并且因为是具有知晓根和肢体等新产生和坏灭之念的人，所以即使是普通人也知道我与根等是他体。就像宫殿依靠山一样，执着于我恒常存在，寻求获得其他根，但从不认为会获得其他的我。如果那样，一切都应该自性离贪，但因为任何普通人都不离贪，因此，即使见到我和“我的”二者为一体，也不会贪著于“我的”，因为我
English
Even if one knows that land and the like possess merits, it is because one does not cling to other faculties that are not part of one's own continuum, and one does not cling to one's own faculties and limbs, etc., that have passed away in the past. The word "etc." indicates that even now, one does not cling to those parts of oneself that have fallen off from the body, such as hair, nails, limbs, etc. For the same reason, the cause of the thought of "mine" is not seeing merits, therefore, even if one sees faults that are not merits, one will not abandon the thought of "mine." Furthermore, not only that, but even if one truly sees faults, one will not abandon it, because one clings to falsely establishing merits that do not exist in the thought of "mine" as aids to one's own happiness, so even then, what is seen will not be reversed. Therefore, how can cultivating the self and suffering, etc., that do not harm the view of self, harm the clinging to "mine"? It is impossible to harm it. Second, not being free from attachment by knowing it as other: The Samkhyas say that because of seeing merits, one clings to "mine," and not to samsara, the transformations such as form that arise from the external principle. The so-called "intellect" or "great," like the two sides of a mirror, connects the inside and outside, and from the confusion, like the self, the knower, and the object being mixed together, one clings to "my happiness," "my form," etc., and attachment arises. If one knows that those are other, and thereby becomes free from attachment to "mine," then the self, the knower, existing alone is liberation. But that is not so, because one wants to obtain faculties of gods, etc., that are more excellent than the present eyes, etc., and seeks such faculties for other purposes, and because one is a person who has the thought of knowing the new arising and destruction of faculties and limbs, etc., so even ordinary people know that the self is other than the faculties, etc. Just as a palace relies on a mountain, one clings to the self as being permanent, and seeks to obtain other faculties, but never thinks of obtaining another self. If that were the case, everything should be naturally free from attachment, but because no ordinary person is free from attachment, therefore, even if one sees the self and "mine" as one, one will not cling to "mine," because the self