Tibetan
མ་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཏེ་མི་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་འཕེན་པ་མ་ཟད་པ་རྣམས་ནི་གཞན་སེམས་ཅན་གྱི་ངོར་ནི་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་བར་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ པ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་པར་བཤད། །དང་པོ། གལ་ཏེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཐོང་ལམ་དུ་རྒྱུན་ཞུགས་ཐོབ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང་པོར་ནི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེས་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ལ། ལྷན་སྐྱེས་དེ་སྤངས་པ་ན་ཡང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་བོ་བསྟན། །དེ་མེད་སྲིད་པ་མེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ། བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཞེ་ན། བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་ན། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ང་འོ་སྙམ་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་སུ་རང་གིས་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངའམ་སེམས་ཅན་དུའམ་བདག་ལ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། བདག་མེད་པར་མཐོང་བའི་དོན་དེ་གོམས་པ་ན་དེ་འདྲའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ལྡོག་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ལ། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདག་དེ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པས་སྲིད་པར་མངོན་དུ་རྒྱུག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདག་ཡོད་ལ་བཅིང་ཐར་མི་འཐད་པ་ལ། རྟག་བདག་ལ་ནི་བཅིང་ཐར་མེད། །བརྗོད་མེད་བདག་ལ་དེ་མེད་པའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་བཅིང་གྲོལ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་བདག་རྟག་པ་ཞིག་མེད་ན་བཅིངས་པའང་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་པོ་མེད་ལ། ཕྱིས་ཐར་པ་གྱ་ནོམ་པའི་བདེ་བའང་སུས་མྱོང་སྟེ་ལྷས་བྱིན་མེད་པ་ལ་ལྕགས་སུ་བཅུག་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་ལས་གྲོལ་ བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་བདག་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་རྟག་བདག་དེ་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་མི་འཐད་དེ་བཅིང་ཐར་གང་གིས་ཀྱང་དེ་ལ་ཕན་གནོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་འཆིང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་གང་ལས་ཡོད་དེ་མེད་ལ་སྡུག་བསྔལ་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའམ་རྟེན་ཉིད་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡོད་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་དེ་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྟེན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ་མི་རུང་ངོ་། །གཉི
Chinese
由母等完全清净，不尽之因的牵引未尽者，于他有情之前，存在有尽之间安住。二者，略示与广说。第一，若轮回之因坏聚见解脱故，于见道得入流者，于出世间道最初则无有存在耶？彼虽断除所有遍计我执，然未断除俱生故，于他处有生，俱生彼断除时，亦何有存在，则不成为有。二者，我见俱生体性示，彼无存在无有之理。第一，何为我见俱生？愿安乐或愿莫痛苦之欲生起时，彼二之所依，我耶之念俱生自生者，即是我或有情或我见俱生者。第二，见无我之义彼串习时，如是俱生亦转为退还，彼时无见我故，则无有念我而贪执于我，无有贪我故，亦无有欲彼我与乐相遇而显现奔赴存在。二者，有我则系缚解脱不应理者，常我则无有系缚解脱，不可言说我则无彼。第一，若系缚解脱二者之所依，无有常我，则亦无有系缚故，无有痛苦者，后解脱广大之乐亦由谁受用，如无有天授则无有入狱与脱离锁链。是故系缚解脱之所依唯有我耶？如是常我彼不应理为系缚解脱之所依，以任何系缚解脱亦不可能于彼有利益损害故。如何耶？痛苦生起之所依或因即是束缚，然常有者于何有束缚之因，则无有，痛苦不再生起之因或所依即是解脱，然常有者于何有不生之因，则无有，不可能有。是故彼如何能为系缚解脱之所依，则不能也。二
English
Those who have been completely purified by mothers and others, and whose attraction of inexhaustible causes has not ended, remain in existence as long as it exists before other sentient beings. Secondly, a brief explanation and a detailed explanation. First, if the cause of samsara, the view of the collection of destruction, is liberated, then the stream-enterer who has attained the path of seeing, will there be no existence in the first path of transcendence? Although he has abandoned all imputed ego-grasping, he still has birth in other places because he has not abandoned the co-emergent. When the co-emergent is abandoned, where does existence exist? It will not become existence. Secondly, the nature of the co-emergent view of self is shown, and the reason why existence does not exist without it. First, what is the co-emergent view of self? When the desire to be happy or not to suffer arises, the mind that arises spontaneously as the basis of these two, the thought of "I am," is called the co-emergent view of self, either as "I" or as a sentient being or as "self." Secondly, when the meaning of seeing selflessness becomes familiar, such co-emergence will also turn into regression. At that time, because there is no seeing of "I," there will be no attachment to the self with the thought of "I am." Because there is no craving for the self, there will also be no desire for that self to meet with happiness and manifest running towards existence. Secondly, it is unreasonable to have self and bondage liberation. The permanent self has no bondage liberation, and the inexpressible self has none of that. First, if there is no permanent self as the basis of bondage and liberation, then there is no bondage, so there is no sufferer. Who will enjoy the great happiness of later liberation? It is like putting someone in prison and freeing them from chains without giving them to God. Therefore, is the self the only basis for bondage and liberation? Such a permanent self is not reasonable as the basis for bondage and liberation, because no bondage or liberation can benefit or harm it. How is it? The basis or cause of the arising of suffering is bondage, but what is the cause of bondage for the permanent? There is no cause for suffering to arise again, or the basis is liberation, but what is the cause of non-arising for the permanent? There is no possibility of existence. Therefore, how can it be the basis for bondage and liberation? It is not possible. Two
Tibetan
ས་པ། གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་ན་རེ། བཅིང་གྲོལ་དང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་བདག་ཡོད་དགོས་ལ་དེ་ནི་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན་སྟེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་སྐད་ཅིག་མས་ཁྱབ་པས་སོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་མིན་ན་དེ་ལས་བྱེད་པོ་དང་མྱོང་པོ་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་གི་རྟེན་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་མིན་ཀྱང་རྟག་པའང་མིན་པས་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་མེད་དོ་སྙམ་ན། གང་དུའང་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ལའང་བཅིང་དང་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་དེ། དངོས་འགལ་གཞི་གཅིག་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་མ་མྱོང་བས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་དེ་འདྲའི་བདག་ལས་བྱེད་པ་པོ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་དག་ན་རེ། དེ་མེད་ན་ལས་བྱེད་པོ་དང་མྱོང་པོ་གཅིག་པར་མི་འཐད་པས་ལས་འབྲས་ཆུད་ཟ་ལ། བཅིང་གྲོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པས་ལམ་ལ་བརྩོན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པོ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་དེ་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང་། བཅིངས་པའི་དུས་ཀྱི་དེ་གྲོལ་བ་པོ་ ཡིན་ན་སྔར་གྱི་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ཏེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་རིགས་པ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ལ་སྡུད་པའི་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲོས་དང་སྔ་མའི་ཁས་ལེན་དེ་ལས་དེ་བཟང་ངོ་། །དེ་བས་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་ཚིག་ལ་འཆེལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ་ཚིག་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་དོན་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་འདྲ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཡང་ན་ལས་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ཁས་ལེན་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་ཅན། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་མི་རྟག་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་དེ་མི་རྟག་པར་སྨྲོས། །ཞེས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་འགོག་པ་ཉིད་བཤད་པས་ཞི་བ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལམ་ལ། བདག་མེད་གཏན་དུ་གྲོལ་ལམ་ཡིན། །དེ་ལས་ལམ་གཞན་དེ་ལྟར་མིན། །དང་པོ་ལ། ད
Chinese
萨婆多部（一切有部）说：必须有我作为束缚解脱和业因果的所依，但它既不能说是常，也不能说是无常。凡是不能说为无常的，就不是任何事物的因，因为生起之因遍及刹那性。因此，如果不是无常，那它怎么能是作者、受者、束缚解脱的所依呢？它对这些的所依什么也不做。如果认为即使不是无常，也不是常，所以没有两种过失，那么，对于什么也不能说的东西，所谓的束缚和解脱也是不存在的，只是语言的表达而已，实际上作为束缚解脱的所依，连微尘许也没有。由于相违在同一事物上没有成立过，所以像石女的儿子一样，这样的我就不可能作为作者。他们说：如果没有它，作者和受者就不可能是一个，业果就会落空，由于束缚解脱的状态不同，所以在道上努力就没有意义。如果作者是不可言说的我，而它是果的受者，束缚时的它是解脱者，那么先前的那个就必然是常，因为任何法的自性都不会改变先前的自性，所以对于没有毁灭的事物，通达理智的智者们会极力称之为常，除此之外，没有任何可以安立常这个名称的基础。因此，放弃这种将矛盾聚集在同一事物上的无耻的观点吧，干脆说我是常，这比之前的承诺要好。因此，像小孩子的游戏一样，在言辞上狡辩有什么用呢？即使那样说，实际上也不可能有作为束缚解脱所依的这样的我。或者，如果一定要承认作者是因，那就会变成无常。如果是这样：凡是自性会毁灭的，智者们称之为无常。因此，放弃这种无耻的观点吧，干脆说它是无常。这样背诵就成功了。像这样，通过讲述遮破，其他的寂止等相也就能理解了。第四，关于道：无我才是永远解脱之道，除此之外没有其他的道。第一，关于。
English
The Sarvastivadins say: There must be a self as the basis for bondage and liberation and karma and its result, but it cannot be said to be either permanent or impermanent. Whatever cannot be said to be impermanent is not the cause of anything, because the cause of arising pervades momentariness. Therefore, if it is not impermanent, how can it be the agent, the experiencer, the basis of bondage and liberation? It does not do anything as the basis for these. If you think that even if it is not impermanent, it is not permanent either, so there are no two faults, then for something that cannot be said at all, the so-called bondage and liberation do not exist either, it is just a verbal expression, but in reality, as the basis of bondage and liberation, there is not even a particle. Since contradictions have never been established on the same thing, like the son of a barren woman, such a self cannot be the agent. They say: If there is no it, the agent and the experiencer cannot be the same, the result of karma will be in vain, and since the states of bondage and liberation are different, it is meaningless to strive on the path. If the agent is the inexpressible self, and it is the experiencer of the result, and it is the liberator of the time of bondage, then the previous one must be permanent, because the nature of any dharma will not change from the previous nature, so for something that does not perish, the wise who understand reason will strongly call it permanent, and apart from that, there is no basis for establishing the name of permanent. Therefore, give up this shameless view of gathering contradictions on the same thing, and simply say that the self is permanent, which is better than the previous commitment. Therefore, what is the use of quibbling on words like a child's play? Even if you say that, in reality, there cannot be such a self as the basis of bondage and liberation. Or, if you must admit that the agent is the cause, then it will become impermanent. If so: Whatever has a nature that will perish, the wise call it impermanent. Therefore, give up this shameless view, and simply say that it is impermanent. Thus, reciting will be successful. In this way, by explaining the refutation, other aspects such as peace will also be understood. Fourth, about the path: Selflessness is the path to eternal liberation, and there is no other path than that. First, about.