Tibetan
སྐྱེད་པའི་བློ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིད་ངོར་སྔགས་སྒྲར་སྣང་བའི་བློ་དེའང་སྔགས་གསལ་བ་ཡིན་པས་དོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྔགས་སྒྲར་སྣང་བ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་དོན་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་མཚན་མེད་ཀྱང་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་གྱི་དོན་སྤྱི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིན་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྔགས་སུ་འགྱུར་ན་ཨགྣི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ་ན་མེ་གསལ་འབར་གྱི་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡང་སྔགས་སྒྲ་རང་མཚན་ལས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྔགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟ་ན་སྔགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔགས་སྒྲ་ལས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཅོག་གི་བློ་སྔགས་མིན་ཀྱང་སྔགས་སྒྲ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་སྔགས་སོ་སྙམ་ན། རྟོག་པ་དེ་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་མཚན་འགགས་ནས་མེད་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་ནང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ཡིན་པས་དེའི་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པ་དགོས་པས་སོ། །གཉིས་པ་རང་ལ་སྐྱོན་དེ་མི་མཚུངས་པའི་ཚུལ་ལ། ཡིད་བཟླས་སོགས་ཀྱང་སྔགས་སུ་འཐད་པའི་ཚུལ། །ཡི་གེའི་གོ་རིམ་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྲུབ། །དེས་ན་སྔགས་བྱེད་སྐྱེས་བུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ། ཡིད་བཟླས་སོགས་སྔགས་སུ་མི་འཐད་པ་དེ་ཁྱོད་རང་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་མི་མཚུངས་ཏེ། རང་མཚན་དང་རྟོག་ངོར་སྣང་བ་སྤྱི༷་ཡི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བམ་རྟོག་པའི་བློས་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་བཟུང་ཞིང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པས་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་སྔགས་ཀྱི་བརྡ་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྔགས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཟློ་བ་པོས་ཀྱང་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནས་བཟླས་པ་ལས་ཤུབས་བཟླས་སོགས་ལའང་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་མི་འགལ་ཏེ། སྣང་བརྟག་ཕྱེས་ནས་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྔགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་ན་ནི་རང་མཚན་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་དེ་འགགས་ནས་བྱིན་རླབས་མི་འབྱུང་ལ་ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཐ་དད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་གོ་རིམ་མེད་ན་ནི་ར་སཿཞེས་པ་རོ་དང་། ས་རཿཞེས་པ་མཚོ་ཞེས་པའི་མིང་ཐོས་པ་ལས་འབྲས་བུ་གོ་བྱ་གཅིག་ལས་ཐ་དད་མེད
Chinese
如果说，因为是生起的智慧，所以在意念中显现为咒语声音的智慧也是咒语显现，所以是有意义的。假设咒语声音显现是允许的，但声音不能成立为具有自相的所取义的智慧，因为即使没有自相，也只是随着觉醒自己形象的分别念习气而显现的义共相。然而，仅仅通过传承而生起就变成咒语的话，那么念诵“ཨགྣི་སྭཱ་ཧཱ་（藏文，अग्नि स्वाहा，agni svāhā，火，梭哈）”这个咒语时，生起火焰燃烧的分别念，那也是从咒语声音自相传承而生起的缘故，也会变成咒语，如果那样，咒语的对境就会变成无穷无尽了。如果认为，并非一切从咒语声音传承而生起的智慧都不是咒语，而是具有咒语声音形象的智慧才是咒语，那么，这个分别念不能成立为声音自相的对境，就像缘于已经灭亡的过去和尚未到来的未来的智慧生起一样，只是内在分别念的习气觉醒的智慧，所以它的对境上什么自相也不能成立，因为自相需要不杂染处所、时间和自性。第二，自己不相同这个过失的方式是，意念念诵等也合理的成为咒语的方式。成立具有文字的次第。因此，成立能作咒语的补特伽罗。第一。 如果说，意念念诵等不合理成为咒语，这个过失在你那里也相同，那么不相同，因为自相和分别念面前显现的总相的自性等，全部被世俗或分别念的智慧执著为显现和假立混合在一起，并且执著为一体，想要宣说，所以作咒语的表诠者们就称它为咒语，因此念诵者也执著显现和假立为一体而念诵，所以即使是默念等也能产生结果也不相违背，因为不是区分显现和假立之后，仅仅加持声音自相的事物为咒语的缘故。如果仅仅是自相的话，那么自相是刹那性的，所以它灭亡后不会产生加持，并且因为处所和时间的差别，不会在一切时处都有意义。第二，如果除了文字之外没有其他的次第，那么听到“ར་སཿ（藏文，रस，rasa，味道）”这个词是味道的意思，“ས་རཿ（藏文，सरस्，saras，湖泊）”这个词是湖泊的意思，从听到这些词语所产生的效果，除了一个所知之外没有差别。
English
If it is said that because it is the arising wisdom, the wisdom that appears as the sound of mantra in the mind is also the manifestation of mantra, so it is meaningful. Assuming that the appearance of the mantra sound is allowed, but the sound cannot be established as the wisdom with the object of self-character, because even without self-character, it is only the general appearance of meaning that follows the awakening of the habit of its own conceptualization. However, if merely arising through transmission becomes a mantra, then when reciting the mantra "ཨགྣི་སྭཱ་ཧཱ་ (Tibetan, अग्नि स्वाहा, agni svāhā, fire, svāhā)", the conceptualization of the blazing fire arises, which is also arising from the transmission of the self-character of the mantra sound, so it will also become a mantra, and if so, the object of the mantra will become endless. If it is thought that not all wisdom arising from the transmission of mantra sound is not a mantra, but the wisdom with the image of the mantra sound is the mantra, then this conceptualization cannot be established as the object of the self-character of sound, just as the wisdom arising from focusing on the past that has already perished and the future that has not yet arrived, it is only the wisdom of the awakening of the habit of inner conceptualization, so no self-character can be established on its object, because self-character needs to be unmixed with place, time, and nature. Second, the way that the fault is not the same for oneself is that the way that mental recitation etc. are also reasonable to become mantras. It is established to have the order of letters. Therefore, the person who can make mantras is established. First. If it is said that mental recitation etc. are not reasonable to become mantras, and this fault is the same for you, then it is not the same, because the self-character and the nature of the general appearance in front of conceptualization etc. are all grasped by the wisdom of conventional truth or conceptualization as mixed together with appearance and imputation, and are clung to as one entity, wanting to declare, so the expressers who make mantras call it a mantra, therefore the reciter also clings to appearance and imputation as one and recites, so even silent recitation etc. can produce results without contradiction, because it is not because after distinguishing appearance and imputation, only the object of the self-character of sound is blessed as a mantra. If it is only self-character, then self-character is momentary, so after it perishes, blessings will not arise, and because of the difference of place and time, it will not be meaningful at all times and places. Second, if there is no other order besides letters, then hearing the word "ར་སཿ (Tibetan, रस, rasa, taste)" means taste, and the word "ས་རཿ (Tibetan, सरस्, saras, lake)" means lake, from the effects produced by hearing these words, there is no difference except for one knowable.