Tibetan
་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ངེས་ཏེ་སྤྱི་ཙམ་ལ་དོན་ཐོབ་པ་མེད་པས་དེ་ལ་སླུ་མི་སླུ་དཔྱད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གོང་དུ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཚད་མར་བསྟན་པ་ལ། ཚད་མར་གྱུར་པ་རང་ལུགས་བཞག །རང་བྱུང་ཚད་འདོད་གཞན་ལུགས་བཀག །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོ་ལས། ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིའི་དོན་ལེའུ་འདིས་འཆད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་། ཅིའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་སྙམ་ན། གོང་དུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚད་མ་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་དང་ཇི་ལྟར་ལྡན་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མ་ནི་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལྟར་དོན་ཐོབ་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་བློ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཚད་མ་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་སྐྱེ་རྒུ་རྣམས་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་འདིས་མི་སླུ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེན་པ་བཞི་བསྟན་པ་སོགས་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་བསྟན་ནས་མི་སླུ་བར་བྱེད་པས་ན་མི་སླུ་བ་མཆོག་གི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་མངའ་བས་དེ་སྐད་དུ་བཏགས་པའོ། །འོ་ན་ཚད་མར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དངོས་སུ་ཚད་མར་གྱུར་ པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་སྒོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་ལས་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་བའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་གཞན་དང་གཞན་ནི་ཉི་ཚེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཚད་མ་དང་འདྲ་བར་ཅིའི་ཕྱིར་བཏགས་སྙམ་ན། འཇིག་རྟེན་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་བཏགས་པ་སྟེ། སྐབས་ཀྱི་བཤད་བྱའི་ཚད་མ་ནི་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཆོས་ཀུན་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་དང་མི་འདྲ་བས་དེ་ལྟར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྟོན་པ་ཚད་མ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་ནི་བཟློ༷ག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་སོ། །གང་མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མར་མི་རུང་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཚད་མ་དེའི་
Chinese
是因为安立的场合的缘故。在那里确定，因为仅仅是总的方面不能获得意义，所以不是考察它是否欺骗，如上面广说的那样。第二，因此显示能仁为量。安立成为量是自宗，遮破自生量是他宗。第一，量经中说：成为量者欲利有情众，导师善逝救护我敬礼。说此之义是此品所说。又是，因为什么缘故称佛陀薄伽梵为成为量者呢？因为具有上面刚说的量的那种相，所以薄伽梵就是量。如果想具有它的相是怎样的呢？就像这样，世间上量是如所决定的那样，对于获得意义的不欺骗的意识，如果承许是普遍共称的话，那么薄伽梵与那个量是相同的，即对于众生们获得暂时和究竟的意义，增上生和决定胜的果，因为此不欺骗。那又是如何呢？因为佛陀薄伽梵显示四谛等，从指示取舍的目标而不欺骗，所以具有不欺骗的最胜差别，因此如此称呼。如果认为仅仅是安立为量，而实际上不是成为量者，那么，实在是成为量者，因为是修行达到究竟的力量所成就的，是无分别智慧，是已经舍弃一切错乱垢染的自性，所以是所有量之王，因为对于此，一切法都成为现量，其他的量则是局部的对境。如果这样，那么为什么安立为与量相似呢？是观待世间上普遍共称的现量和比量而如此安立的，场合所说的量是比量，而薄伽梵对于一切法是成为现量量，即使已经确定，但那与世间上的现量意义不相同，因此如此安立。对于此，导师是量，那也是说没有从所立的因产生的，是成为遣返的意义。凡是没有产生的，因为对于士夫的意义，不成为不欺骗的量，因此那个量
English
It is because of the occasion of establishing. There, it is certain that just the general aspect cannot obtain meaning, so it is not examining whether it deceives or not, as explained in detail above. Secondly, therefore, showing the Thubpa (Sage, Buddha) as valid cognition. Establishing becoming valid cognition is one's own system, refuting self-arisen valid cognition is another's system. First, in the Pramana Sutra it says: "The one who has become valid cognition, who desires to benefit sentient beings, the teacher, the Sugata, the protector, I prostrate to." Saying this meaning is what this chapter explains. Also, why is the Buddha Bhagavan called the one who has become valid cognition? Because he possesses the characteristics of that valid cognition just mentioned above, the Bhagavan is indeed valid cognition. If one wonders, how does he possess its characteristics? Like this, in the world, valid cognition is as it is determined, for the non-deceptive consciousness that obtains meaning, if it is accepted as universally known, then the Bhagavan is the same as that valid cognition, that is, for beings to obtain temporary and ultimate meaning, the fruits of higher realms and definite goodness, because this does not deceive. How is that? Because the Buddha Bhagavan shows the four truths, etc., from indicating the objects of what to take and what to abandon without deceiving, therefore he possesses the supreme distinction of non-deception, therefore he is called that. If one thinks that it is only established as valid cognition, but in reality he is not the one who has become valid cognition, then, he is indeed the one who has become valid cognition, because it is accomplished by the power of perfected meditation, it is non-conceptual wisdom, it is the nature of having abandoned all defilements of delusion, therefore he is the king of all valid cognitions, because for this, all dharmas become manifest, other valid cognitions are objects of limited scope. If so, then why is it established as similar to valid cognition? It is established in this way in relation to the manifest and inferential valid cognitions that are universally known in the world, the valid cognition spoken of in the context is inferential valid cognition, and the Bhagavan is the one who has become manifest valid cognition for all dharmas, even if it has been determined, but that is not the same as the meaning of manifest valid cognition in the world, therefore it is established in this way. For this, the teacher is valid cognition, that is also said to be that which has not arisen from the cause of the proof, it has become the meaning of refutation. Whatever has not arisen, because it does not become a non-deceptive valid cognition for the meaning of a person, therefore that valid cognition
Tibetan
སྒྲུབ་བྱེད་ཐབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ནན་ཏན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚད་མ་རྟག་པ་ཡོད་པ་བཀག །ཚད་ཅན་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་བཀག །དང་པོ་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ན་རེ། སྔར་ཚད་མ་མིན་པ་ཞིག་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་གསར་དུ་ཚད་མར་གྱུར་པས་ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ཤེས་པ་མི་སྲིད་ལ། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའི་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་བྱེད་པོའང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པར་རང་མཚན་ཇི་ལྟ་བར་གཞལ་བའམ་ རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནམ་མཁའ་སོགས་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ཤེས་བྱ་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་དེ་ནི་མི་བརྟན་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དེ་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ལ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མར་འཐད་ཀྱི་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་ན་ནི་ཡུལ་གང་ཡང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་གང་ཡང་མ་ཤེས་ན་ནི་དོན་རང་མཚན་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་རྟག་པའི་བློ་ལ་ཡུལ་རིམ་བཞིན་འཇལ་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། དེ་རྟག་མི་རྟག་བརྟགས་ལ་དགག །ཀུན་གྱི་བྱེད་པོ་ཡིན་པ་དགག །དང་པོ། ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་གང་དག་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བར་ན་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་ལ་རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་རིམ་བཞིན་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་ལ་ལྟོ༷ས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་རུང་བ་ཡི་ཕྱིར་དང་། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་འགས་ཀྱང་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། རྐྱེན་གྱིས་དེ་ལ་ཕན་གདགས་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཡང་། དེ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཅིག་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་ལའང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཡང་མེད་པ་ ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ།
Chinese
依靠圆满的能立方便和极其精进的努力而成为量，这才是合理的，否则是不恰当的。第二，遮破常有的量，遮破有量自在作者。第一，外道们说：以前不是量的事物，依靠能立而新成为量，因此不可能了知无边的事物。具有八功德、遍布虚空的常有自在，是量，也是一切有情的作者。如果这样说，量本身不是常有的，因为衡量或证悟事物存在的自相的，才是量，所以唯有心才是量，其他如虚空等不是量。而且，所知境也是以自性无常，因此它的有境量也是不稳定的，是刹那性的。因为境是所缘缘，从它所生的心是量，所以是刹那性的才合理，如果境没有差别，那么任何境都不会被了知。如果任何境都没有被了知，那么如何成为不欺骗事物自相的量？因此，应当了知常有的心对于依次衡量境的作用是空无的。第二，观察它是常还是无常而遮破，遮破它是一切的作者。第一，具有量的自在不是有情的作者，因为如此显现的诸法次第产生，这些从常有的自在因产生是不合理的，因为常有不可能次第起作用。如果常有依靠同时的俱生缘而次第产生果，那么常有不可能被缘所改变，因为依靠缘在任何情况下都是不合理的，而且缘的任何方面都不能利益它，因为它的自性依赖其他缘，而且缘利益它就会变成无常。如果自在是无常的，那么它也不是自生的量，因为没有能成立为量的理由。同样，对于它是一个作者，也没有任何能成立的量。 第二。
English
It is reasonable to become valid by relying on the perfection of the means of accomplishment and the utmost diligence, otherwise it is not appropriate. Second, refuting the existence of a permanent valid cognition, refuting the powerful agent who possesses valid cognition. First, the outsiders say: Since something that was not previously a valid cognition becomes a valid cognition anew by relying on the means of proof, it is impossible to know the infinite objects of knowledge. The permanent powerful one who possesses eight qualities and pervades like space is a valid cognition and also the agent of all beings. If so, validity itself is not permanent, because the reason is that the measurement or realization of how things exist in their own characteristics is valid, therefore only the mind is valid, and others such as space are not valid. Moreover, the object of knowledge is also impermanent by its own nature, so its object-possessing validity is unstable and momentary. That object is the objective condition, and the mind that arises from it is valid, so it is reasonable to be momentary, but if the object is not differentiated, then no object will be known. If no object is known, then how can it become a valid cognition that does not deceive the self-character of things? Therefore, it should be known that the permanent mind is empty of the ability to perform the function of measuring objects sequentially. Second, examining whether it is permanent or impermanent and refuting it, refuting that it is the agent of all. First, the powerful one who possesses valid cognition is not the agent of beings, because whatever phenomena appear to arise sequentially, it is never reasonable for these to arise from the permanent powerful cause, because it is impossible for the permanent to act sequentially. If the permanent one relies on simultaneous co-operative conditions to produce results sequentially, then the permanent cannot be differentiated by conditions, because relying on conditions is unreasonable in every way, and no aspect of the condition can benefit it, because its own nature depends on other conditions, and if the condition benefits it, it will become impermanent. If the powerful one is impermanent, then it is not a self-arisen valid cognition, because there is no proof to establish it as valid. Similarly, there is no valid cognition to prove that it is a single agent. Second.