Tibetan
་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་པས་ཡུལ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། གཟུང་རྣམ་མམ་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ཡོད་ན་དོན་འདི་དང་འདི་ཞེས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་འདི་ཡོད་ཀྱི་གཞན་དུ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། ཚད་མ་ཞེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག །རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བར་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཚད་མར་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མི་དགོས་ཏེ་རང་ཉིད་ཚད་མར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་བློ་སྐད་ཅིག་མ་རང་ཉིད་ཚད་མར་མ་གྲུབ་པ་ལ་སླར་ཡང་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །གཞན་ཡང་བློ་དེ་ཉིད་མི་བསླུ་བར་རང་གིས་ངེས་སམ་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ངེས་དགོས། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཚད་མིན་ལ་སུ་ཡང་རྨོངས་མི་སྲིད་པས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་རང་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་ན་གཞན་གྱིས་དེར་བྱ་མི་ནུས་པས་སོ། །ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐད་ཅིག་དང་ཕྲ་རགས་ལ་སོགས་ པས་དཔྱད་ན་ཚད་མ་མི་འགྲུབ་པས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་དོན་མེད་ལ། མ་དཔྱད་པར་འཇུག་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་ཀྱང་མེད་པར་མགོ་མཉམ་མོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་གསུམ་བཀོད་པའི་ལན་དུ། མངོན་སུམ་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་གཉིས་ཡོད་དེ། ཡིད་གཏད་པ་དང་གོམས་པ་དང་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་ཟིན་པ་རྣམས་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་ཐུབ་ལ། ཅི་འདི་མེ་ཏོག་གི་ཚོགས་སམ་ནོར་བུའི་ཕུང་པོའོ་སྙམ་དུ་དམར་ལམ་པ་མཐོང་བ་དང་། སྐྱ་རྫས་ལ་རླངས་པ་དང་དུ་བར་མ་ངེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་གོམས་པའམ་ཡིད་གཏད་པས་སྤུ་རིས་ངེས་པར་ཟིན་པའམ། རྟགས་གཞན་གྱིས་ངེས་པ་ལས་བློ་དེ་མ་འཁྲུལ་བར་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སོགས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་ངེས་པའང་ཡོད་ལ། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ནི་རང་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་ཚད་མའི་བློ་དེ་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བ་ནི་གོང་དུ་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇུག་ཚུལ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་སོགས་སུ་ཕྱེ་བའི་དཔྱོད་པས་བརླག་མི་ནུས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་རང་གི་སྣང་ངོར་བསླུ་མེད་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་ཀྱང་ཁེགས་པར་མི་འགྲོའོ། །དེས་ན་ཚད་མ་རྣམས་ནི་འཇལ་བྱེད་རང་ཉིད་ལས་གཞལ་བྱ་རང་གི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པས་ན། ཕྱིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་
Chinese
具有的智慧是各不相同的，因为“是这个，是那个”这样，通过智慧的各不相同的领悟，完全断定事情的缘故。如果存在所取相或者智慧的相各不相同，那么就会有“是这个，是那个”这样各不相同的领悟，否则那是不可能的缘故。第二，这个“量”是什么呢？是自己不欺骗对境而成立的吗？还是需要其他条件来成立为量？如果像第一种那样，那么也不需要量的论典，因为自己已经成立为量了的缘故。如果像第二种那样，那么成立者会变成无穷无尽，并且刹那的智慧自己没有成立为量，再次成立为量是不可能的。另外，那个智慧不欺骗，是自己确定还是需要其他原因确定？如果像第一种那样，那么对于量和非量，谁也不会迷惑，因此量的论典没有意义。如果像第二种那样，自己没有不欺骗，那么其他也不能在那方面做任何事情。还有，对境和有境，刹那和粗细等等
English
The wisdom of those who have it is different, because "it is this, it is that" in this way, through the different understandings of wisdom, it is because of completely determining things. If there are grasped aspects or different aspects of wisdom, then there will be different understandings such as "it is this, it is that", otherwise it is impossible. Second, what is this " ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量)"? Is it something that is established without deceiving the object itself? Or does it need to be established as ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量) by other conditions? If it is like the first one, then there is no need for the treatise on ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量), because it has already been established as ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量) itself. If it is like the second one, then the establisher will become infinite, and the momentary wisdom itself is not established as ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量), and it is impossible to establish it as ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量) again. Furthermore, that wisdom does not deceive, is it determined by itself or does it need to be determined by other causes? If it is like the first one, then no one will be confused about ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量) and non- ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量), so the treatise on ಪ್ರಮಾಣ (pramāṇa, 量) is meaningless. If it is like the second one, if one does not have non-deception, then others cannot do anything about it. Also, objects and subjects, moments and grossness, etc.
Tibetan
དཔྱོད་པ་ལས་ནི་ཅི་བློ་འདི་དོན་མཐུན་པའམ་དོན་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གཉིས་སུ་ཕྱེས་ནས་ཡུལ་ཡང་དག་པར་འཇལ་བའི་བློ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་སྔར་རང་གི་ངོ་བོས་ཚད་མ་མིན་པའི་བློ་ཞིག་སླར་ཚད་མར་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཚད་མའི་བློ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་མི་ ཤེས་པ་དང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ལ་ཚད་མར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྨོངས་པ་ཟློ༷ག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་དོགས་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ལ་ལར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཅེས་གསུངས་ལ། འདིར་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཞེས་བཤད་པ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། གཉིས་ཀ་ཚོགས་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཆ་ཚང་བར་འདོད་པ་དང་། དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་བྱུང་ཡང་ཕྱི་མ་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ཚིག་གི་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་ལས་དོན་མི་འདྲ་བ་མེད་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་དེ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ལ། མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མ་ཤེས་པའི་དོན་དེའི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ། ཡུལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོ༷གས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོན་པོར་ངེས་པའི་བློ་སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལའང་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱི་བློ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་དེ་སྔར་མ་ཤེས་པའི་དོན་སྤྱི་དེའི་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་པས་སོ་སྙམ་ན། དོན་ཞེས་པ་ནི་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་སྔར་མི་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་དགོངས་པའི་ཕྱིར་བཅད་ཤེས་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པ་མེད་དེ། དེས་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཟིན་དེ་སྤྱིའི་ ཚུལ་གྱིས་བཟུང་བ་ལས་དོན་རང་མཚན་ལ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡང་མེད་པས་སོ། །དོན་ཞེས་པ་རང་མཚན་ལ་དགོངས་པ་ཅིས་ཤེས་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་དཔྱོད་པས་འཇུག་ཡུལ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སླུ་མི་སླུ་དཔྱད་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད
Chinese
從分析的角度來看，如果一個心識與事實相符或不相符，那麼將其分為量和非量，並將正確衡量對象的心識視為量。因此，闡述量之體系的論著，並非為了將原本不是量的識轉變為量，而是為了消除對量的識不認識為量，以及對非量的識妄加認為是量的愚昧，因此，量的論著是有意義的。第三，關於實質及其相關的疑問。第一，有些論師的著作中說，量的定義是「闡明未知的意義」。這裡說「不欺騙的智慧」難道沒有矛盾嗎？沒有矛盾，因為闡明未知的意義也是量的定義。這兩個定義可以分別應用於名言和勝義的量之定義，或者認為兩者結合才是量的完整定義，或者認為兩者意義相同，雖然有這三種觀點，但應當只採納最後一種。如果有很多不同的定義，那麼量的定義豈不是會無窮無盡嗎？不是的，因為這兩者僅僅是詞語的表達方式不同，意義上沒有不同。如何理解呢？因為能夠闡明未知意義的知識，對於該意義是不欺騙的；而不欺騙的知識，也是闡明該未知意義的。第二，例如，在直接認識到藍色對象的本質之後，產生了確定藍色的普遍意識，這種情況也符合「闡明未知意義」的定義，因此會過於寬泛。因為普遍意識是新產生的，它也是闡明先前未知的普遍意義的。如果這樣認為，那麼「意義」指的是對象自身特徵的情況，即先前未知而新知的東西。因此，對於決斷識來說，不會過於寬泛。因為它已經被直接認識到，只是以普遍的方式把握，而對於對象的自相來說，沒有任何新的認識。如果認為「意義」指的是自相，那麼如何理解呢？因為名言分析的對象是具有作用的事物，通過分析其自相是否欺騙來確定量的定義。
English
From the perspective of analysis, if a mind is in accordance with or not in accordance with reality, then it is divided into valid and invalid cognition, and the mind that correctly measures the object is regarded as valid cognition. Therefore, treatises that explain the system of valid cognition are not for the purpose of transforming a cognition that was originally not valid into valid cognition, but to eliminate the ignorance of not recognizing valid cognition as valid and falsely attributing validity to invalid cognition. Therefore, treatises on valid cognition are meaningful. Third, regarding the substance and related questions. First, some teachers' works say that the definition of valid cognition is "elucidating the unknown meaning." Here it says "non-deceptive knowledge," is there not a contradiction? There is no contradiction, because elucidating the unknown meaning is also a definition of valid cognition. These two definitions can be applied separately to the definitions of valid cognition in conventional and ultimate senses, or it can be thought that the combination of the two is the complete definition of valid cognition, or it can be thought that the two have the same meaning. Although there are these three views, only the last one should be adopted. If there are many different definitions, wouldn't the definition of valid cognition become endless? No, because these two are only different in the way they are expressed in words, and there is no difference in meaning. How to understand it? Because the knowledge that can elucidate the unknown meaning is non-deceptive with respect to that meaning; and the non-deceptive knowledge is also the elucidator of that unknown meaning. Second, for example, after directly recognizing the essence of a blue object, the general consciousness that determines blue arises. This situation also meets the definition of "elucidating the unknown meaning," so it will be too broad. Because general consciousness is newly produced, it is also the elucidator of the general meaning that was previously unknown. If you think so, then "meaning" refers to the state of the object's own characteristics, that is, something previously unknown and newly known. Therefore, for decisive knowledge, it is not too broad. Because it has already been directly recognized, it is only grasped in a general way, and there is no new recognition of the object's own characteristics. If you think that "meaning" refers to the own-characteristic, then how to understand it? Because the object of conventional analysis is things that have function, and the definition of valid cognition is determined by analyzing whether its own-characteristic is deceptive.