Tibetan
དང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་སྔ་ཕྱིར་བྱུང་བ་ལྟར་སྣང་བའི་བློ་དང་། ཡུལ་རྟག་པ་གསལ་བའི་བློ་རྣམས་ནི་ཡུལ་དེ་གསལ་བ་ཞེས་བྱའོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་བློ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་མིན་ལ་དེ་འདྲའི་གསལ་བ་བློ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་པ་ཡུལ་རྟག་པ་མ་བྱས་པ་དེ་ཡིན་ན། རང་གི་བློ་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཏེ་དཔྱོད་པ་པས་བློ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཁས་བླངས་པས་སོ། །མངོན་སུམ་དང་འགལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་རང་གི་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་སོགས་ལས་སྐྱེ་བར་དམིགས་པས་སོ། །གྲགས་པ་དང་འགལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་བློ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་དེ་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་སོགས་ལས་བློ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གྲུབ་པར་དམིགས་པས་དེ་མེད་པ་ལ་བློ་འབྱུང་བར་མི་སྲིད་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་ཅིག་ཅར་གནོད་ལ། གཞན་ཡང་བློ་ལ་གསལ་བ་དེ་ལྟར་ཡུལ་ལའང་རིམ་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་རིམ་པ་དོན་ལ་ཡོད་པའང་གསལ་བར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་གོ་རིམ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ༷་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་སྒྲོ༷་མ་བཏགས་པར་འབྱུང་མི་ཤེས་པས་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ ལྟ་བུའི་གནས་མི་སྲིད་དོ། །བློ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་སོགས་རྐང་པ་བདུན་པོ་འདི་གོང་དུ་རྟག་པ་རྣམས་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་གསལ་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དེས་གསལ་བྱ་རྟག་པ་རྣམས་ལ་སྔོན་མེད་པའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནམ། སྒྲིབ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནམ། དེའི་བློ་སྐྱེད་པ་གསུམ་གང་ཡིན། དང་པོ་མི་སྲིད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་ལ་ཡོད་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ངོ་བོའི་སོགས་ཀྱིས་བཀག་ལ། གསུམ་པ་ལྟར་གསལ་བ་བློ་ཡིན་ལ་དེའི་གོ་རིམས་ངག་གོ་ཞེ་ན། བློ་དང་ངག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་ངག་ནི་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའམ་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལ་ཁས་བླངས་ལ་སོགས་པས་གནོད་དོ་ཞེས་རང་འགྲེལ་དང་ཤཱཀྱ་བློའི་འགྲེལ་བར་གསུངས་ལ། འདིར་ནི་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སོགས་ཀུན་ལ་སྦྱར་བ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། འདི་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ངན་ངོ་ཤེས་སོགས་བཀག་པའི་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡི་གེའི་རིམ་པ་གསལ་
Chinese
如果认为，如同文字顺序先后出现那样的心识，以及显现常法的心识，是事物本身显现的话。那是指心识而非事物，如果这种显现的心识不是补特伽罗（梵文：Pudgala， पुद्गल， पुद्गल，人）所依，没有将事物视为常法，那么，这与自己承认心识是补特伽罗所依相矛盾，因为数论派承认心识是补特伽罗的功德。这与现量相违，因为补特伽罗的心识产生于自己的根、作意等。这与世俗共称相违，因为世间普遍称之为补特伽罗的心识。这与比量相违，因为观察到心识随着补特伽罗的根、作意等而产生和消失，所以知道没有这些，心识不可能产生。因此，现量等同时相违。此外，如果认为心识的显现如同事物也有次第。那么，文字与文字不同的次第在事物上存在也已经明确分析过了。因此，次第等只是分别念的增益，因为不增益就无法产生，所以怎么可能不是补特伽罗所依，而变成外境的法呢？不可能有这样的情况。心识不是补特伽罗所依等七句，之前说常法只是被显现的因所显现，那么，显现的因是对所显现的常法产生先前没有的殊胜功德呢？还是消除障碍呢？还是产生它的心识？这三种情况是哪一种？第一种不可能，因为它的自性不可能产生殊胜功德，如果产生，就会变成无常。第二种也不合理，如果你们用自性等遮挡它。如果像第三种那样，显现是心识，它的次第是语言，那么，心识和语言会变成一体，如果是那样，语言因为不是造作的，所以会变成不是补特伽罗所造作，或者也不是补特伽罗所依，这会被承认等所违背，这是自释和释迦智的解释中所说的。这里如果问，将认识的心识等都应用上没有矛盾吗？没有矛盾，因为这是为了在遮止了认识等作为成立声音是常法的恶因之后，才显示原因的。文字的次第显现
English
If one thinks that the mind that appears as the order of letters occurring earlier and later, and the mind that illuminates the permanent object, means that the object itself is illuminated. That refers to the mind, not the object. If such an illuminating mind is not dependent on a person (Sanskrit: Pudgala), and does not consider the object to be permanent, then it contradicts the self-acknowledged mind being dependent on a person, because the Samkhya school acknowledges the mind as a quality of a person. This contradicts direct perception, because a person's mind is observed to arise from their own senses, attention, etc. This contradicts common knowledge, because in the world it is commonly known as a person's mind. This is contradicted by inference, because it is observed that the mind follows the arising and ceasing of a person's senses, attention, etc., so it is known that without these, the mind cannot arise. Thus, direct perception and so on contradict simultaneously. Furthermore, if one thinks that just as there is illumination in the mind, there is also order in the object. Then, it has already been clearly analyzed that the order that is different from letters also exists in the object. Therefore, order and so on are merely imputations by conceptual thought, because without imputation they cannot arise. So how could they not be dependent on a person and become external phenomena? Such a situation is impossible. The seven statements such as 'the mind is not dependent on a person' are in response to the previous assertion that permanent things are merely illuminated by the cause of illumination. Does that cause of illumination generate a previously non-existent excellence in the permanent things to be illuminated? Or does it remove obscurations? Or does it generate its mind? Which of these three is it? The first is impossible, because it is impossible for its nature to generate excellence, and if it did, it would become impermanent. The second is also unreasonable, if you block it with its nature, etc. If, like the third, illumination is the mind and its order is speech, then the mind and speech would become one. If that were the case, speech, because it is not created, would become not created by a person or not dependent on a person, and this would be contradicted by acknowledgment, etc. This is what is said in the self-commentary and Shakya Blo's commentary. Here, if one asks whether it is not contradictory to apply the mind of recognition, etc., to everything, it is not contradictory, because there is a reason for showing this after refuting recognition, etc., as bad reasons for establishing that sound is permanent. The order of letters is clear.
Tibetan
བའི་བློ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་རྟག་པ་ཤེས་པའི་བློ་ཀུན་ལ་སྦྱར་དུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་འདིར་གཞུང་གི་གོ་རིམས་དང་མཐུན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གསལ་བ་བློ་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པ་དེའི་རྒྱུ་གཟུང་ཡུལ་ཐ་དད་མེད་ན་བློ་རྣམ་པ་དང་དུས་ཀྱི་ཐ་དད་ཀྱང་འབྱུང་མི་ཤེས་པར་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པར་འགོད་པ་དང་། །དེ་ཡི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ། འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་ནས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་མེ་ཡི་ཚ་བ་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ སྒྲ་སོགས་དངོས་པོ་ཀུན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་འཇིག་པ་དང་། རྟགས་ཡོད་པ་ནི་ངོ་བོ་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཡོད་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལྟོས་མེད་རྟགས་ཀྱིས་རྗེས་འགྲོ་བསྒྲུབ་པ་དང་། །གནོད་པ་ཅན་གྱིས་ལྡོག་ཁྱབ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། འཇིག་པ་རྒྱུ་གཞན་གྱུར་ལ་གནོད་པ་བསྟན། །འཇིག་པ་རྒྱུ་གཞན་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། དང་པོ། ཡོད་པ་ཙམ་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་འཇིག་པར་མ་ངེས་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་སོ་ཟེར་ན། འཇིག་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་ཉིད་འཇིག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་འཇིག་པ་དེ་འཇིག་བྱའི་དངོས་པོ་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་དངོས་པོ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཡོད་བཞིན་དུ་འཇིག་པ་མེད་པས་ན་དེ་མེད་པ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡིན་པས་འཇིག་པ་ཞེས་པ་དངོས་པོ་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤིང་གི་འཇིག་རྒྱུ་མེ་ལས་ཤིང་རང་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་འཇིག་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། རྒྱུ་དེ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་སྐྱེས་པས་ཤིང་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཇིག་པ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཤིང་རང་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་སྐྱེས་པས་ཀ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་སྐྱེས་པས་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་མེད་ན་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་པའང་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཇིག་པ་དོན་གཞན་དེ་ཉིད་ ཤིང་འདི་ཡི་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་པས་ཤིང་མི་འཇིག་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་དེ
Chinese
不仅限于此，而且表明了所有知道常法的智慧都可以应用，因此这里是按照经文的顺序来解释的。因此，虽然显现外境之相的是智慧，但如果那个相的因，所取境没有差别，那么智慧的相和时间的差别也无法产生，这是可以推断的。第二，自己宗派成立声音无常的方法是：首先陈述根本的理由，然后成立它的周遍性。第一，坏灭仅仅是从事物存在的那一刻起，就如同火的热性一样，是自性相关的缘故，声音等一切事物，都是从其自性存在的那一刻起，就是无常的。也就是说，所要成立的坏灭和作为理由的存在，是具有本体同一关系的，表达了无则不生的周遍性。具有理由的那个已成立的法，声音是无常的，这是在陈述法相。第二，通过无待的理由来成立随同，通过有妨害的来成立反向周遍。第一，对于坏灭是其他因所致进行妨害，对于坏灭不是其他因所致进行辩驳。第一，如果有人说，仅仅存在并不一定以自性而坏灭，而是依赖于其他的坏灭之因。那么，坏灭不依赖于其他的因，而是自己坏灭的，如果依赖于其他的，那么那个坏灭是与要坏灭的事物是其他的还是同一的？如果是前者，那么事物木头等等就不是坏灭，因为它们存在着却没有坏灭，因此那个不存在本身就是坏灭，所以如果说坏灭是从事物之外的其他，那么，木头的坏灭之因火，与木头本身相比，变成了其他的事物，变成了坏灭的事物，那么会产生吗？因为从那个因产生了其他的事物，所以木头像以前一样没有坏灭而存在，因此木头本身就会变成可见的，例如，产生了瓶子，柱子也不会消失一样。如果不是这样，那就太过分了，因为产生了其他的事物，其他的就会消失。如果从那些因产生的果，没有叫做坏灭的东西，那么坏灭的因也是没有意义的。如果从火中产生的坏灭的其他事物， 就是这个木头的坏灭，那么木头怎么会不坏灭呢？
English
Not only that, but it shows that all wisdom that knows the permanent dharma can be applied, so here it is explained according to the order of the scriptures. Therefore, although it is wisdom that reveals the appearance of the object, if the cause of that appearance, the object to be grasped, is not different, then the difference between the appearance of wisdom and time cannot arise, which can be inferred. Second, the method of establishing the impermanence of sound in one's own sect is: first, state the fundamental reason, and then establish its pervasiveness. First, destruction is inherently related from the moment things exist, just like the heat of fire, so all things such as sound are impermanent from the moment their own nature exists. That is to say, the destruction to be established and the existence as a reason have the same ontological relationship, expressing the pervasiveness of non-existence. The established dharma with reason, sound is impermanent, which is stating the dharma characteristic. Second, establish concomitance through independent reasons, and establish reverse pervasiveness through harmful ones. First, hinder the destruction caused by other causes, and refute the destruction not caused by other causes. First, if someone says that existence alone is not necessarily destroyed by its own nature, but depends on other causes of destruction. Then, destruction does not depend on other causes, but destroys itself. If it depends on others, then is that destruction other than or the same as the thing to be destroyed? If it is the former, then things like wood are not destroyed, because they exist but are not destroyed, so that non-existence itself is destruction, so if it is said that destruction is other than things, then the cause of the destruction of wood, fire, compared to the wood itself, becomes other things, becomes the thing of destruction, then will it arise? Because other things are produced from that cause, the wood remains without destruction as before, so the wood itself will become visible, for example, the pillar will not disappear even if the bottle is produced. If not, it would be too much, because other things are produced, others will disappear. If there is no fruit called destruction produced from those causes, then the cause of destruction is also meaningless. If the other thing of destruction produced from fire, is the destruction of this wood, then how can the wood not be destroyed?