Chinese
如果与垢染分离的自性再次显现，那么为什么在没有遮蔽的情况下，施加显现的集合之能力是允许的呢？因为没有要去除的东西，去除者要去除什么呢？就像清洗天空的污垢一样。因此，即使没有显现者，也会立即显现。如果认为显现的因是舌头、上颚等努力的结果，就像以前没有见过一样，现在仍然认为这些作用者只是声音显现的因。由于声音和因的有无之后的作用方式没有差别，那么其他如瓦罐等众多事物，也应该被认为是瓦匠等没有制造而显现的。如果也这样认为，那么产生者的因都将变得毫无意义，因为任何果都不会新产生。即使这样承认，刚才所说的常法显现是不允许的，并且周遍与不周遍等的过失不仅适用于声音，也适用于一切事物，因此矛盾会加重百倍。第二，对于作为有法的事物，知识是常法，这是不成立的，对于常法之声，不可能有能立。以事物之力，以理成立声音无常，分为二。第一，对于成立声音是常法，显示没有比喻的道理。以该道理为例，驳斥其他宗派的观点。第一，知识之声是常法，这个基础没有成立，因此在那里只是立宗而已，没有能立。因此，由于有法自身的体性没有成立，所以法相不成立，这样指出过失。对于此，对方认为，为了成立声音是常法，比如“阿”这样的一个声音，无论何时听到，都能毫不差别地认识到是“阿”，因此是常法。因为如果之前的“阿”消失了，就不可能再次认识到。因此，认识到就是声音没有消失，是常法的能立。并且，为了理解“阿”等声音的意义而使用，因此为了该目的而使用的基础本身，“阿”等必定是常有的，因为任何时候声音都不会不能使用。如果某物在某处不存在，那么它就不能用于其他行为，就像方向上没有刀，就不能用于砍树一样。因此，在用于砍树时
English
If the nature that is separated from defilements becomes clear again, then why is it permissible to apply the power of the assembly that makes it clear when there is no obscuration? Because there is nothing to be removed, what is the remover going to remove? It is like washing away the dirt of the sky. Therefore, even without a clarifier, it will become clear immediately. If it is thought that the cause of manifestation is only the result of the effort of the tongue, palate, etc., just as it has not been seen before, now it is still thought that these agents are only the cause of sound manifestation. Since there is no difference in the way sound and cause act after existence or non-existence, then other things such as earthenware pots, etc., should also be considered to be manifested without being made by potters, etc. If you also think so, then all the causes of production will become meaningless, because no fruit will be newly produced. Even if you admit this, the constant Dharma manifestation just mentioned is not allowed, and the faults of pervasiveness and non-pervasiveness, etc., apply not only to sound, but also to all things, so the contradiction becomes a hundred times heavier. Second, for the object of cognition, the Dharma is constant, which is not established, and for the sound of constancy, there can be no proof. By the power of things, the impermanence of sound is established by reason, divided into two. First, to establish that sound is constant, it shows that there is no analogy. Taking this reason as an example, refute the views of other schools. First, the sound of knowledge is constant, this basis is not established, so there is only a statement of commitment there, and there is no proof. Therefore, since the nature of the object of cognition itself is not established, the Dharma characteristic is not established, thus pointing out the fault. To this, the other party believes that in order to establish that sound is constant, such as a sound like "A", whenever it is heard, it can be recognized as "A" without any difference, so it is constant. Because if the previous "A" disappeared, it would not be possible to recognize it again. Therefore, recognizing it means that the sound has not disappeared, and it is the proof of constancy. And, in order to understand the meaning of sounds such as "A", it is used, so the basis itself used for that purpose, "A", etc., must be constant, because the sound will never be unusable. If something does not exist somewhere, then it cannot be used for other actions, just as there is no knife in the direction, so it cannot be used for cutting trees. Therefore, when used for cutting trees
Tibetan
སྟེའུ་སྔར་ཡོད་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བས་ཁྱབ་པ་བཞིན་སྒྲ་ནི་ཡོད་པ་ལས་ལ་སྦྱོར་ངེས་པས་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འདོད་པ་དང་། སོགས་ཁོངས་ནས་ཨ་ཡི་སྒྲ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཡུལ་གཅིག་ལ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཐ་དད་ མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་སྒྲ་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི། དེ་འདྲ་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་འགོད་པའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་གྱི་དཔེ་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་པས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་དང་ལས་ལ་སྦྱར་བའི་གཞི་ཉིད་དུ་སྣང་བ་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་པ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་གྱི་རྟག་པ་གཅིག་ནམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་མཐོང་བ་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་དག་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་སྟེ་སྔར་གྱི་དེ་མ་འགག་པར་མཐོང་བར་མི་འདོད་དེ་མར་མེ་དང་འབབ་ཆུའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འདོད་ལ། སྟེའུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་སྔར་གྱི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ལས་ལ་སྦྱར་བའི་ནུས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་ཡིན་གྱི་སྔར་གྱི་དེ་ཡིན་ན་སྔར་བཞིན་དུ་ལས་མི་བྱེད་པའམ་སྔར་ནས་ཀྱང་ལས་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པས་ལས་མི་བྱེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན་གྱི་རྟག་པ་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ནི་མི་སྲིད་པས་ན་མི་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་རི་ལ་སོགས་པའང་གྲང་བ་དང་དྲོ་བ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་དག་གི་ཁྱད་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པར་འདོད་ཀྱི་རྟག་པ་མིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྔར་གྱི་ཨ་རྟག་པ་ཉིད་སླར་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ནིང་དང་ད་ལོའི་མྱུ་གུའི་ས་བོན་ཐ་དད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་རྟག་པ་ཆ་མེད་ཀྱི་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་གདགས་སུ་མི་རུང་བས་དེས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིར་བསྐྱེད་པའི་ རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ཅིག་ཅར་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མིན་ན་ནི་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་བཞག་པའང་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དེས་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་རྟགས་ངན་པ་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་སྒྲ་སོགས་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་སྔ་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་
Chinese
就像用工具只适用于先前存在的物体一样，声音必然是存在才能被利用，因此他们认为声音是恒常存在的。等等，通过所有先前和之后以“阿”音为目标的对象，在本质上没有差别，因为它们都以同一个对象为目标等来论证。如果有人认为这些相似的假象是声音恒常存在的论据，那么在佛教徒面前提出这些论据时，就不存在任何具有所要证明的性质的例子。原因是什么呢？因为佛教徒承认所有内外事物，包括那些作为被认知和利用的基础而显现的事物，都是刹那生灭、无常的本质，他们从不承认任何恒常的事物。因此，先前看到的和之后看到的本质是不同的，他们不认为先前的事物不灭而能被看到，而是像蜡烛和流水的延续一样。用工具等来利用，也不是先前的事物，而是被利用的能力所区分的刹那，如果还是先前的事物，要么像先前一样不起作用，要么从先前就开始起作用了。即使因为不是事物而不能起作用，但事物本身是刹那的，所以才能被利用，恒常的事物被利用是不可能的，因此他们不这样认为。同样，金刚石山等，因为能区分冷热、显现和不显现的差别，所以认为是不同的刹那，而不是恒常的。因此，先前恒常的“阿”音并不是再次被认知的，因为它是不同认知的起因，就像去年和今年的幼苗种子是不同的一样。如果原因是不变的、无分的部分，那么就不能通过共同作用来施加影响，因此它没有理由产生先前和之后的自识，因此会同时产生。如果它不是产生认知的起因，那么认为认知是缘于它而产生的也是不合理的。第二，对于任何其他以这种理证方式提出的不具备三相的恶劣论据，即任何被认为是声音等恒常存在的论据，都应当驳斥。如果先前和之后以声音为目标的对象是认知的智慧……
English
Just as the application of a tool is pervasive only to an object that already exists, sound must necessarily be applied to what exists, therefore they believe that it is only ever permanent. And so on, from within the scope of all prior and subsequent objects aimed at the sound of 'A', there is no difference in nature because they all aim at the same object, and so on, to establish it. If one believes that such seeming signs are proofs of the permanence of sound, then when presenting such to a Buddhist, there is no example that possesses the property to be proven in any way. What is the reason? Because Buddhists accept that all internal and external phenomena, including those that appear as the basis for being recognized and utilized, are of the nature of momentary destruction and impermanence, and they never accept any permanent entity. Therefore, what was seen before and what is seen later are different in essence; they do not believe that what was before is not ceased and can be seen, but rather like the continuity of a flame and flowing water. The application of tools and so on is also not the same as what was before, but is a moment distinguished by the power of application; if it were the same as before, it would either not function as before or would have been functioning from before. Even if it is allowed that it does not function because it is not an object, the object itself is momentary, so it is applied, but it is impossible for a permanent entity to be applied, so they do not believe it. Similarly, Diamond Mountain and so on are considered to be different moments because of the distinction of perceiving differences in cold and heat, appearance and non-appearance, and not permanent. Therefore, the previously permanent 'A' sound is not what is perceived again, because it is the cause of different cognitions, just as the seeds of seedlings from last year and this year are different. If the cause is a permanent, partless, undifferentiated entity, then it cannot be influenced by co-action, so it has no reason to generate prior and subsequent self-cognition, and therefore it would generate them simultaneously. If it is not the cause of generating cognition, then it is also unreasonable to posit that cognition arises in dependence on it. Secondly, any other bad arguments that do not fulfill the three modes, which are presented as proofs of the permanence of sound and so on, should be refuted by this reasoning. If the prior and subsequent cognitions that aim at sound...