Tibetan
སོགས་སྐྱོན་ ལྡན་པ་དང་སྐྱོན་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་དེ་དག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ངེས་པའི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམས་ནི་རྙེད་དཀའི་ཕྱིར་ན། སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་ཡིན་མིན་རྟོགས་པར་དཀའ་འོ་ཞེས་ནི་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པ་དག་གིས་དེ་ལྟར་འདོད་དོ། །གཞན་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ནི་རྣལ་མངོན་མེད་པ་ཕལ་གྱིས་མངོན་སུམ་མིན་ལ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་མེད་དེ་རང་བཞིན་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །སྐྱོན་ཡོན་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་འབྲས་རྟགས་ཡིན་དགོས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཕལ་ཆེར་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་གཞན་དུ་བྱ་བར་ཡང་ནུས་པས་ན་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཕྱིའི་སྤྱོད་ལམ་དང་ནང་གི་བསམ་པ་མཚུངས་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་ལ་དེའི་སྐྱོན་ཡོན་ཕྲ་མོ་ནས་ཀྱང་མཐོང་བའི་རྟགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མི་རྙེད་དོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུའི་ལུང་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་ན་མི་རིགས་ཀྱི་ལུང་གིས་སྐྱེས་བུ་དག་པར་བསྒྲུབ་ན་རིགས་སོ་ཞེས་གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་ཆོས་ལ་རྟོན་ཞེས་པ་ལྟར་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཅི་ཉེས་བྲལ་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྲིད་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ་རང་གི་གཉེན་པོ་འཕེལ་བས་འགྲི༷བ་པ་དང་གཉེན་པོ་འགྲིབ་པ་ན་དེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་ལྷག་པར་འཕེལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཆགས་སོགས་ཉེས་པ་ཀུན་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་རང་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་སོགས་གཉེན་པོ་དེ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ཤེས་རྒྱུད་གཉེན་པོ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་དེ་བས་ན། རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལ་དག་གི་ཟག་པ་སྟེ་འདིས་འཁོར་བར་ཟག་ ཅིང་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་ནས་འདྲིས་པའི་ཆགས་སོགས་ཀྱང་གཉེན་པོས་འཇོམས་སྲིད་པ་བཞིན་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་བློ་ལའང་ཆགས་ཡུལ་སོགས་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་འབད་རྩོལ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ནི་མི་ལྡོག་སྟེ་བྲམ་ཟེ་གཙང་སྦྲ་ལ་གོམས་པ་དག་མི་གཙང་བ་ལ་མི་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །འབད་རྩོལ་བསྐྱེད་ནས་ལྡོག་པར་ཡང་མི་བྱེད་དེ། འབད་པས་བཟློག་པར་རྩོམ་པ་ལ་གཉེན་པོ་ལ་སྐྱོན་དང་ལྡོག་ཕྱོགས་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་འཛིན་དགོས་ན་དེ་འདི་ལ་མི་སྲིད་དེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོ
Chinese
等等过失， 具有过失和没有过失，然而在所有方面确定这些的现势量都难以获得，所以说，很难辨别某人是否是杰出的人，这是其他人所知，即佛教徒们如此认为。他人内心的过失和功德，对于普通人来说不是真实的显现，也不是显而易见的。推理也没有自性之相，因为自性是需要证明的。从过失和功德产生的身语行为的表达必须是果相，但大多数情况下，语言表达是先有预谋的，因此也可以被改变，所以仅仅是人的意愿所为，外在行为和内在思想不一定一致，因为人们有各种各样的想法，而且即使是很小的过失和功德，也找不到完全显现的迹象。因此，如果想正确地证明一个人的话语，那么用非人的话语来证明一个人是清净的，这是合理的，正如“不依赖个人，而依赖佛法”所说的那样。 第二，如果是这样，那么是否意味着没有衡量无过失之人的量呢？不是的，因为自己的对治增长而减少，对治减少时，那个人就会变得杰出，即依赖于特别的增长，所有如贪等过失都有增减，因此，由于其自身具有自我舍弃的对立面，所以无我等对治法在习惯达到极致时，识流会转变为对治法的自性，因此，某些识流的差别，其漏洞，即以此在轮回中泄漏和堕落的一切烦恼都有可能被耗尽。如果说，就像从无始以来就熟悉的贪等也能被对治法摧毁一样，那么对于已经转变为对治法状态的心识来说，如果贪的对象等仍然存在，那么烦恼再次产生的可能性也是存在的，那么就不会再次产生，因为即使不依赖努力也不会退转，就像习惯于清洁的婆罗门不会接触不洁之物一样。即使产生努力也不会退转，因为如果试图通过努力来阻止，就必须认为对治法有过失，而对立面有功德，但这对于这种情况是不可能的，因为对治法是无我
English
Etc. faults, Having faults and not having faults, but since the valid cognitions of direct perception that ascertain these in all aspects are difficult to obtain, it is said that it is difficult to discern whether someone is an outstanding person, this is known by others, i.e., Buddhists think so. The faults and virtues of others' minds are not truly manifest to ordinary people, nor are they obvious. Inference also does not have the sign of self-nature, because self-nature is what needs to be proven. The expressions of body and speech that arise from faults and virtues must be resultant signs, but in most cases, linguistic expressions are premeditated, so they can also be changed, so it is only the intention of the person, there is no certainty that external behavior and internal thoughts are consistent, because people have all kinds of thoughts, and even from small faults and virtues, one cannot find complete signs of manifestation. Therefore, if one wants to correctly prove a person's words, then it is reasonable to prove a person's purity with non-human words, as it is said, "Do not rely on the person, but rely on the Dharma." Secondly, if so, does it mean that there is no valid cognition to measure a faultless person? No, it is not, because one's own antidote increases and decreases, and when the antidote decreases, that person becomes outstanding, i.e., relying on special increase, all faults such as attachment have increase and decrease, therefore, because it inherently possesses the opposite of self-abandonment, the antidote such as selflessness, when habituation reaches its extreme, the stream of consciousness will transform into the nature of the antidote, therefore, the differences in some streams of consciousness, their leaks, i.e., all the afflictions that leak and fall in samsara by this, have the possibility of being exhausted. If it is said that just as attachment and so on, which have been familiar since beginningless time, can also be destroyed by the antidote, then for the mind that has transformed into the state of the antidote, if the object of attachment and so on still exists, then the possibility of the afflictions arising again also exists, then it will not arise again, because even without relying on effort, it will not regress, just as a Brahmin who is accustomed to cleanliness will not touch unclean things. Even if effort arises, it will not regress, because if one tries to prevent it through effort, one must think that the antidote has faults and the opposite has virtues, but this is impossible for this situation, because the antidote is selflessness.
Tibetan
གས་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཡི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སེམས་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ལུས་སེམས་གདུང་བར་བྱེད་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོ་བས་རྣམ་པར་འཚེ་བ་གསུམ་གང་ཡང་མེད་དེ་རིམ་པ་ལྟར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ་སེམས་འཆིང་བ་ཆགས་སོགས་མེད་པ་དང་། ཆགས་སོགས་ལ་རག་ལུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་དེས་མི་སྐྱེད་པ་དང་། རབ་ཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡང་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་འཚེ་བ་མེད་ཀྱང་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཡུལ་ཡང་དག་པའི་དོན་མིན་ན་རིགས་པས་གནོད་པ་མཐོང་ནས་ལྡོག་སྲིད་ནའང་། དེས་མཐོང་བ་དེ་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལས་མི་ལྡོག་གོ། །དེ་ལྟ་ ནའང་བརྗེད་ངས་བ་སོགས་ཀྱིས་ལ་ལར་ཟློག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་སྲིད་སྙམ་ན། དེ་མེད་དེ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་བློ་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཟློག་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ་བློ་ནི་གཉེན་པོ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་འཛིན་ཞིང་མི་གཏོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་གྲང་བས་ཉེན་པ་མེ་ལ་བརྟེན་པ་ན་མེ་གྲང་བར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཀྱང་མི་འཛིན་པའམ་སྦྲུལ་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་སྐྱེར་བཅུག་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བའམ། ཕ་ལ་ཕར་གོམས་པ་ལ་ཕ་མིན་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཀྱང་མི་འཛིན་པ་བཞིན་དཔེ་རིམ་པ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་འཚེ་བ་མཐའ་ཡས་ཤིང་དེའི་རྒྱུ་ཡང་མཐའ་ཡས་པས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་མི་སྲིད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་གང་ཅི་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ལ་ཉེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་གནོད་པ་མི་སྲིད་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་ལས་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་མ་རིག་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེས་ཡུལ་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་དུ་བདག་དང་བདག་གི་བའི་རྣམ་པ་དེར་ཆགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་ལས་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་བ་དེར་འགལ་བ་ཅན་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའི་ཞེ་སྡང་དང་། བདག་ཉིད་མཐོ་བའི་རྣམ་པས་ང་རྒྱལ་དང་གཞན་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པ་ཉོ
Chinese
因为那个（智慧）没有任何损害的过失。如果说束缚心的因——罪恶的损害，以及使身心痛苦的痛苦和不适的损害，还有仅仅品尝有漏的快乐而产生的厌倦的损害这三种损害都没有，那是因为依次见到无我，心中没有束缚的贪著等；而且它也不会产生依赖于贪著等的任何痛苦；对于极度寂静、无漏的殊胜快乐，没有任何厌倦的理由。虽然如此没有损害，但如果它所执持的对境不是真实义，那么见到理证的妨害后可能会退转，然而，它所见到的那个是真实存在的实相，因此不会从那样的执持中退转。 即使那样，如果有人认为因为遗忘等原因，有时可能会执持相反的方面，那是不可能的，因为当习惯达到极致时，心变得与那个对治的自性相同，所以在那种情况下，即使努力使之转变为相反的方面，例如颠倒地执著自我，也不会使其退转，因为心会执持那个对治的方面而不放弃。就像被寒冷侵袭的人依靠火，即使让他执著火是寒冷的也不会执著，或者在看到没有蛇的地方，即使让他执著有蛇也不会产生，或者对于已经习惯的父亲，即使让他执著不是父亲也不会执著一样，请依次类推。即使那样，如果认为损害是无边无际的，而且它的原因也是无边无际的，因此不可能舍弃所有这些，那么，就像这样，轮回的所有过患都是从执著自我和属于自我的坏聚见产生的，因为没有自我执著，任何过患都不可能损害。而那个自我执著，仅仅是从不了解事物本性的无明中产生的增益分别，并不是真实的。像那样无明的自我执著，即使对境不存在，也会产生对自我和属于自我的现象的贪著。由此，对于自己所执持的方面，会产生对立的、不断折磨内心的嗔恨，以及以自己高傲的姿态产生的傲慢，还有对他人的不容忍的嫉妒等等烦恼。
English
Because that (wisdom) has no fault of harm whatsoever. If it is said that there are none of the three harms—the harm of evil as the cause of binding the mind, the harm of suffering and discomfort that afflicts body and mind, and the harm of weariness from merely tasting conditioned happiness—it is because, in sequence, upon seeing selflessness, there is no attachment or the like that binds the mind; and it does not generate any suffering that depends on attachment or the like; and there is no reason for weariness with the utterly peaceful, unconditioned, and excellent happiness. Although there is no harm in this way, if the object it grasps is not the true meaning, then upon seeing the harm of reasoning, it might revert. However, what it sees is the true reality of the way things are, so it does not revert from such grasping. Even so, if one thinks that due to forgetfulness or the like, it might sometimes grasp the opposite side, that is not possible, because when habituation reaches its ultimate extreme, the mind becomes the very nature of that antidote. Therefore, in such a situation, even if one tries to turn it to the opposite side, such as grasping at a self in a perverse way, it will not revert, because the mind holds to that antidote side and does not let go. Just as when someone afflicted by cold relies on fire, even if one tries to make them grasp that the fire is cold, they will not grasp it; or when seeing a place where there is no snake, even if one tries to make them grasp that there is a snake, it will not arise; or with a father to whom one is accustomed, even if one tries to make them grasp that he is not the father, they will not grasp it. Please apply the examples in sequence. Even if that is so, if one thinks that harms are limitless and their causes are also limitless, so it is impossible to abandon all of them, then, like this, all the faults of samsara arise from the view of the perishable aggregate that grasps at self and what belongs to self, because without grasping at self, no fault can harm. And that grasping at self is merely an imputation of conceptual thought arising from ignorance that does not understand the nature of things as they are, and it is not true. Such ignorant grasping at self, even though the object does not exist, generates attachment to the appearance of self and what belongs to self. From that, there arises hatred that torments the mind in every way towards what is taken as one's own side, and pride that arises from one's own high position, and jealousy that is intolerant of others, and so forth, the afflictions.