Tibetan
བཞིའི་དོན་བསྟན་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་ལྟར་གྲུབ་ཅིང་། གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་བྱར་འདོད་པ་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་ཡོད་པ་ལ་འཐད་པ་མེད་པར་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་དཔྱད་པས་དག་པ་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་གཟུང་བར་བྱས་ནས་དེ་ལའང་ལུང་དེ་ལས་གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ལུང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ནི། རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ཡོད་མེད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། དཔེར་ན། ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་ཆོས་མིན་གྱི་རྒྱུ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་མིན་དུ་ཁས་བླངས་ནས། ཆོས་མིན་དེ་སྤང་ཕྱིར་འབབ་སྟེགས་ལ་ཁྲུས་བྱེད་པ་དང་མེ་ལ་མཆོང་བ་སོགས་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་མིན་དེའི་རྒྱུ་དང་མི་འགལ་བས་ན་བད་ཀན་གྱི་ནད་ལ་མངར་སྣུམ་བསིལ་བ་བརྟེན་པས་མི་སེལ་བ་ལྟར་རང་ཚིག་འགལ་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་རང་ཚིག་འགལ་བ་མེད་པ་སྦྱིན་པ་དང་བྱམས་སོགས་བདེ་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ནི་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་དག་པར་གྱུར་བའི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི་སྤྱི་སྟེ་ངག་གང་ལ་ཉེས་པ་མེད་པའི་གཞུང་དུ་གཅིག་ཅིང་ཉེས་ཟད་ཀྱི་ངག་སྨྲ་བ་དེའི་གསུང་དུ་གཅིག་པས་ན་སྤྱིར་མི་སླུ་བ་ཙམ་ལས་གཞལ་བྱ་ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པའི་ཚིག་ འདི་ཡི་ཡུལ་མངོན་རྗེས་ཀྱིས་གཞལ་མི་ནུས་པར་ལྐོ༷ག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནའང་ལུང་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་འཇུག་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ལྐོག་ལ་ཞུགས་པའི་བློ་ནི་ལུང་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པས་བགྲོད་པར་བྱ་བའི་གནས་ལ་མ་འཁྲུལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤྱི་ལ་མི་བསླུ་བ་ཡོད་པས་བྱེ་བྲག་གི་དོན་ཤིན་ལྐོག་ལ་ཉེས་པ་ཟད་པ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། བསྒྲུབ་མ་ནུས་ཀྱང་ཚིག་དེ་དག་ལ་སྐྱོན་མ་མཐོང་བས་ན་ཡིད་མི་ཆེས་པ་མ་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་བུ་བདེན་པའི་ངག་ལ་ཡིད་རྟོན་པ་ལྟར་གྱུར་པ་དང་། གཞན་ཡིད་ཆེས་པའི་རྐྱེན་ཡང་ཡོད་པས་ན་ངག་རྗོད་པ་པོ་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་བརྩེ་བ་ཅན་དེ་ལྟ་བུས་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པའི་ལུང་འདི་ཡང་གཞན་ཉེས་པ་ཟད་པའི་ཚིག་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤིན་ལྐོག་ལ་མི་བསླུ་བ་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་མ་ནུས་ན་དེས་བསྟན་དོན་ལྟར་ཞུགས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་གསུམ་པ་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་ནུས་ན་ལུང་ལ་ཡང་བརྟེན་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་བྱིས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྨན་དང་དུག་གི་ནུས་པ་ཤེས་ན་ཕ་མ་སོགས་ཀྱིས་མ་བསྟན་པར་ཡང་རང་ཉིད་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྦྱིན་སོགས་ལ་འཇུག་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་འོས་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་བདེ་བ་འདོད་པ་པོ་ལ་ཁེ་ཉེན་ཆེ་བས་ན་རྒྱ་མཚོར་ནོར་བུ་ལེན་དུ་འགྲོ་བར་ཆས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མ་འོངས་པའི་དོན་དེ་དག་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་བཏང་སྙོམས་སུ་མི་འོས་པས་ན་དེ་དཔྱད་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་གྱི་གོ་སྐབས་མེད་པས་ན་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་དགོས་ཤིང་དེ་ཡང་མི་བསླུ་བར་ཡིད་ཆེས་པ་ཡོད་པ་ལས་དཔག་ རུང་གིས་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་འདྲ་བའི་ལུང་དམིགས་སམ་ཞེ་ན་དམིགས་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཅོག་གི་ནང་ན་དེ་བས་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་གཞན་མེད་པ་ནི་གཏན་དུ་བདེ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་བླང་བྱ་འགོག་པའི་བདེན་པའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་དོར་བྱའི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དེ་ཉིད་དམ་བདེན་པ་ནི་ཐབས་དང་བཅས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བའི་ཐབས་དང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་ཐབས་བདེན་པ་བཞི་ནི་མི་ཡི་སེངྒེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་ལ། ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཚད་མས་རབ་ཏུ་ངེས་པར་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ཡིས་གཙོ་བོའི་དོན་ངེས་པར་ལེགས་པ་བསྟན་པ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ཤིན་ལྐོག་སྟོན་པ་ལའང་མི་བསླུ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་བསྟན་བཅོས་ལ་འབྲེལ་བ་སོགས་གསུམ་ཚང་ཞིང་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པས་ན་ལུང་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུང་དེ་ཉེས་མེད་སྐྱེས་བུས་བསྒྲུབ་ན་དཀའ། །སྐྱེས་བུ་ཁྱད་འཕགས་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཚུལ། དང་པོ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཁྱད་འཕགས་སམ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པའམ་བརྟེན་པ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅན་ཏེ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཅན་པ་དང་ཙ་ར་ཀ་རི་ཁྲོད་རྗེ་སོགས་གཞན་གྱིས་ཤེས་པའམ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཚད་མས་ཤེས་པར་ནུས་ན་དེའི་ངག་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་འདི་འདོད་མོད་ཀྱང་། ལུང་བྱེད་པ་པོ་འདི་ནི་ཡོན་ཏན་སོགས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་པའམ་མིན་ནོ་ཞེས་དང་། གང་ཟག་གཞན་ལ་ཆགས་
Chinese
为了阐述这四种意义，通过事物本身的力量所产生的推论来成立。如果有人认为存在着“我”和“主宰”等可以被推论的事物，这是不合理的，因为这可以通过推论的量来成立。因此，通过对现量和比量的研究进行净化后，就可以接受这部论典。而且，对于其中经文所阐述的极其隐蔽的差别，依赖于经文本身的推论是：推测自己的话语前后以及直接和间接是否存在矛盾。例如，如果承认贪、嗔、痴三者是非法的根源，并且由它们所引发的身语行为也是非法的，为了消除这种非法，而将沐浴河坛、跳入火中等作为方法来教导，这与非法之因并不矛盾，就像用甜、油腻、清凉之物来治疗粘液病一样，无法消除，因为自己的话语是矛盾的，所以是有害的。像这样，没有自己话语矛盾的情况，比如宣说布施和慈爱等是安乐之因，这就是依赖于经文的推论所净化的。因此，对于两种量（现量和比量）的境进行辨析而净化的可信之语，就是不欺骗的共相，即任何没有过失的言语都统一于正论，并且说出没有过失之语的人的言教也统一于此，所以仅仅是不欺骗的共相，而对于显示极其隐蔽之物的言语， 即使这个境不能被现量和比量所衡量而变得隐蔽，但由于不依赖于经文就没有其他量介入的机会，所以对于进入极其隐蔽之物的智慧，经中说是从经文产生的推论。即使对于可以用理智来推导的地方没有迷惑，但由于存在不欺骗的共相，所以无法证明个别事物极其隐蔽且过失已尽。如果认为即使无法证明，但由于没有在这些话语中看到过失，所以没有产生不信任，并且像信任真实的人的言语一样，而且还有其他信任的因缘，所以说出言语的人是智慧完全清净且慈悲的人，像这样的人没有理由向他人颠倒地宣说，因此，这个显示极其隐蔽之物的经文也与其他过失已尽的言语一样，是可以推测的。如果对于极其隐蔽之物的不欺骗性进行实际的
English
To explain these four meanings, it is established through inference arising from the power of the object itself. If one believes that there are objects such as "self" and "ruler" that can be inferred, it is unreasonable, because it can be established by the measure of inference. Therefore, after purifying through the examination of direct perception and inference, one can accept this treatise. Moreover, for the extremely hidden differences explained in the scriptures, the inference based on the scriptures themselves is: inferring whether there are contradictions in one's own words, both before and after, and directly and indirectly. For example, if one acknowledges that attachment, hatred, and ignorance are the causes of non-virtue, and that the actions of body, speech, and mind arising from them are also non-virtuous, and teaches bathing in river altars, jumping into fire, etc., as methods to eliminate this non-virtue, this does not contradict the cause of non-virtue, just as using sweet, oily, and cool things to treat phlegm disease cannot eliminate it, because one's own words are contradictory, so it is harmful. In such cases, where there is no contradiction in one's own words, such as saying that generosity and love are the causes of happiness, this is purified by inference based on the scriptures. Therefore, trustworthy words that have been purified by discriminating the objects of the two measures (direct perception and inference) are the non-deceptive generality, that is, any speech without fault is unified in the correct treatise, and the teachings of the person who speaks faultless words are also unified in this, so it is merely the non-deceptive generality, and for the words that reveal extremely hidden things, Even if this object cannot be measured by direct perception and inference and becomes hidden, since there is no opportunity for other measures to intervene without relying on the scriptures, the wisdom that enters extremely hidden things is said in the scriptures to be inference arising from the scriptures. Even if there is no confusion in the places that can be deduced by reason, since there is a non-deceptive generality, it is impossible to prove that individual things are extremely hidden and that faults have been exhausted. If one thinks that even if it cannot be proven, since no faults have been seen in these words, no distrust has arisen, and one trusts the words of a truthful person, and there are other causes for trust, then the person who speaks the words is a person whose wisdom is completely pure and compassionate, and there is no reason for such a person to teach others in a reversed way. Therefore, this scripture that reveals extremely hidden things is also inferable like other words that have exhausted faults. If the non-deceptiveness of extremely hidden things is actually
Chinese
如果不能修习，那么按照它所指示的意义去做什么呢？如果能够真实地修习第三个所量，那么还需要依赖经典做什么呢？就像孩子自己知道药物和毒药的效力，即使父母等不指示，自己也会取舍一样。然而，为了来世的利益而行布施等，是不应该置之不理的，因为对于想要自己快乐的人来说，利害关系重大，就像准备去海里取宝一样。因此，对于未来的事情应该进行考察，不应该置之不理，因为考察它没有其他理由的机会，所以必须依赖经典进行取舍，而且也要相信它不会欺骗，而不是靠推测。那么，是否有这样的经典呢？有，在所有人的事情中，没有比永远安乐的涅槃更殊胜的了。像这样应该接受的，是灭谛或真如，应该舍弃的，是自性痛苦的真如或谛，这是具有方便的，即舍弃痛苦之因集谛的方法，以及证得灭谛之因道谛，这四谛是人中狮子佛陀所宣说的。如其所说，通过量已彻底确定，见到者因为主要意义确定，善妙地宣说而不欺骗，所以对于其他极隐蔽的事物，也可以通过推理而不被欺骗。因此，这样的论典具备关联等三者，并通过三种观察清净，所以称为量经典。第二，如果经典由无过错的人所造就难以成立。难以了解殊胜之人的方式。第一，依赖于无过错且具功德的殊胜之人或杰出之人的论典，是具有如实之义的，即具有真实之智者，以及医典（梵文：Caraka，梵文罗马拟音：Caraka）等其他人所知或所希望的。如果能够通过量来了解这样的杰出之人，那么也承认他的话语具有真实的意义。但是，造论者是否具有这样的功德等，以及对其他人有贪
English
If one cannot practice, then what is to be done by engaging in accordance with the meaning it indicates? If one can actually accomplish the third object of measurement, then what need is there to rely on scripture? Just as a child knows the effects of medicine and poison, and even if parents and others do not instruct, he himself engages in acceptance and rejection. However, engaging in generosity and so forth for the sake of the next world is not something to be treated with indifference, because the stakes are high for one who desires his own happiness, just like preparing to go to the ocean to collect jewels. Therefore, those future matters should be examined, and it is not appropriate to be indifferent to them, because there is no other opportunity to examine them, so one must rely on scripture to engage in acceptance and rejection, and one must also have faith that it is not deceptive, rather than relying on conjecture. So, is there such a scripture? Yes, among all the affairs of beings, there is nothing more excellent than the permanently blissful Nirvana. Like that which should be accepted, is the truth of cessation or suchness, and that which should be abandoned is the suchness or truth of suffering by its very nature, which is possessed of means, namely the means of abandoning the cause of suffering, the truth of origination, and the means of relying on the path, the cause of realizing cessation, the four truths are taught by the Lion of Men, the Buddha. As it is taught, having been thoroughly ascertained by valid cognition, the seer, because the main meaning is certain, is not deceived in teaching what is excellent, so even in revealing other extremely hidden things, one infers that he is not deceived. Therefore, such a treatise is complete with the three, connection and so forth, and is purified by the three examinations, so it is called a valid scripture. Secondly, it is difficult to establish that the scripture is created by a faultless person. The way in which it is difficult to know an excellent person. First, the treatise that relies on an excellent or outstanding person who is without fault and possesses qualities is meaningful as it is, that is, one who possesses true knowledge, and others such as Caraka, etc., are known or desired. If one can know such an outstanding person through valid cognition, then one also accepts that his words have a true meaning. However, whether the author of the treatise has such qualities, and whether he has attachment to other people,